We kwamen een interessant artikelen tegen op LinkedIn. Het artikel is gericht op het judo In Groot Britannië. Maar is dat niet vergelijkbaar met het Nederlandse judo?

Artikel geschreven door:

The Judo Coach

The Judo Coach Newsletter is my thoughts on judo, coaching and business. Door: Vince Skillcorn

Hoe de komende 5 jaar er écht uitzien — en waarom de meeste mensen het antwoord niet leuk zullen vinden.

De judowereld blijft praten over “traditie”, “ontwikkeling”, “breedtesport” en “de toekomst van de sport”.

Maar hier is de waarheid:

Judo heeft geen participatieprobleem. Het heeft een bedrijfsprobleem.

En als je de sport analyseert met dezelfde commerciële principes — zie je precies waar dit heen gaat.

Laten we het ontleden zonder emotie, politiek of “zo doen we dat altijd”.

Gewoon wiskunde + marktwerking + menselijk gedrag.

---

1. Clubs die niet als bedrijven opereren, zullen verdwijnen.

Niet langzaam. Snel.

Op dit moment vertrouwen de meeste clubs op:

• vrijwilligerswerk

• inconsistente prijzen

• geen marketing

• slechte systemen

• onvoorspelbare inkomsten

• en de hoop dat “passie” de gaten opvult

Passie vult geen gaten. Systemen wel. Marketing wel. Een voorspelbaar bedrijfsmodel wel.

Hier komt de eerste ongemakkelijke waarheid:

Clubs die niet professionaliseren, zullen leden verliezen aan clubs die dat wél doen.

Niet omdat ze slechter judo geven… maar omdat de klantervaring mijlenver zal verschillen.

En de tweede ongemakkelijke waarheid:

Als de British Judo Association niet actief helpt om meer clubs bedrijven te laten worden, zullen hele regio’s judowoonwoestijnen worden.

Waarom?

Omdat clubs die wél als echte bedrijven functioneren automatisch:

• beter marketen

• beter communiceren

• betere systemen bouwen

• betere ervaringen leveren

dan elke worstelende club binnen een straal van 10–15 kilometer.

Dat is geen arrogantie. Dat is economie.

Grote aanbieders met systemen zullen de lokale vraag absorberen — en kleinere clubs zullen:

1️⃣ Fuseren

2️⃣ Zich omvormen

3️⃣ Of sluiten.

Dit gebeurt in elke sector waar professionalisering toeneemt.

---

2. Ouders kopen consistentie, betrouwbaarheid, communicatie en veiligheid. Geen worpen.

Je verkoopt géén:

❌ “judo leren”

❌ “geschiedenis van judo”

❌ “Olympische route”

Je verkoopt:

✔ Zelfvertrouwen

✔ Gemeenschap

✔ Bijhoren

✔ Structuur

✔ Vooruitgang

✔ Identiteit

✔ Een betrouwbare dienst waar ouders elke week op kunnen rekenen

En de clubs die dat goed verpakken en communiceren, gaan exploderen.

Dit is geen theorie — het gebeurt al in andere vechtsporten.

Clubs die denken dat ze op techniek concurreren, zijn al aan het verliezen.

Ouders vergelijken geen coaches. Ze vergelijken ervaringen.

---

3. De volgende generatie judoclubs gaat werken als multi-locatie studio’s, niet als ouderwetse zaaltjes.

De club van de toekomst heeft:

• geautomatiseerde intake

• geautomatiseerde opvolging

• voorspelbare retentie

• helder curriculum

• schone, herkenbare omgevingen

• ledenmanagers

• junior-leiderschapstrajecten

• en een aantrekkelijke identiteit waar gezinnen trots op zijn

Dit wordt geen “McDojo”. Het wordt professioneel.

Dat is een verschil.

Clubs die deze verschuiving tegenhouden, zullen toekijken hoe anderen groeien terwijl zij vlak blijven.

---

4. Gemeenschap wordt een strategisch voordeel, geen toevallig resultaat.

Nu hebben de meeste clubs een “toevallige” gemeenschap — wie er ook maar komt.

De clubs van de toekomst hebben een geconstrueerde gemeenschap:

• Duidelijke waarden

• Hoge standaarden

• Cultuur die de juiste gezinnen aantrekt

• Vrijwillige uitstroom van mensen die niet passen (dit is gezond)

Gemeenschap = retentie.

Retentie = lifetime value.

Lifetime value = groeibudget.

Groeibudget = dominantie.

Zo groeien bedrijven. En judoclubs zijn bedrijven, of we dat nu erkennen of niet.

---

5. De winnaars zijn clubs die denken: “markt eerst, mat tweede.”

Niet omdat coaching niet belangrijk is — maar omdat je de beste coach van de wereld kunt zijn en lege matten er nog steeds hetzelfde uitzien.

Wat je zou moeten doen:

• Bouw een merk

• Trek aandacht

• Maak een onweerstaanbaar aanbod

• Automatiseer de eerste 4 contactmomenten

• Gebruik testimonials overal

• Draai betaalde advertenties winstgevend

• Voeg upsell/downsell paden toe

• Creëer terugkerende waarde buiten de training

• Maak van leden ambassadeurs

• En meet alles

Niet omdat het “slick” is, maar omdat het werkt.

Judo heeft geen betere techniek nodig. Het heeft betere economie nodig.

---

Slotwoord:

De komende 5 jaar wordt de grote scheiding.

De scheiding tussen:

• Clubs die groeien en clubs die krimpen

• Regio’s die floreren en regio’s die instorten

• Coaches die de markt begrijpen en coaches die dat negeren

• Bonden die bedrijfsontwikkeling ondersteunen en bonden die achterblijven

Dit is niet pessimistisch. Het is voorspelbaar.

En hier is het hoopvolle deel:

Clubs die professionaliseren, zullen het gezicht van judo veranderen.

Zij worden de fundamenten voor de volgende generatie.

Zij laten de sport groeien, niet krimpen.

En zij creëren kansen die anderen nooit hadden.

Als we de bedrijfskant van judo omarmen, is de toekomst van de sport enorm.

Doen we dat niet, dan blijft de sport uitdunnen… totdat alleen de sterkste aanbieders overblijven.

De keuze wordt nu al gemaakt — club voor club, systeem voor systeem, mindset voor mindset.

Laten we over 5 jaar terugkijken waar we staan.

 

KRIJG 10% KORTING OP WWW.NIHONSPORT.NL MET DE CODE NIHONSPORTBLOG10

Blog: Hendrik Koppe, april 2025

Bij al mijn trainingen die ik uitvoer, verbaas ik mij regelmatig over mede-sporters en waar ze allemaal

mee bezig zijn tijdens een training. Telefoons en oortjes is de voornaamste afleiding tijdens de

training. Met name in de sportschool zie je dat. Laatst had ik ook een jeugdige judoka in mijn judoles,

die tijdens de training zijn telefoon even wilde gaan opnemen. Uiteraard liet ik dat niet toe. Maar in

de moderne tijd zie ik alle jongeren heel druk met hun telefoon en praten en tussendoor trainen ze.

Volgens mij is dat de verkeerde volgorde, nl. je traint en hebt dan eigenlijk geen tijd voor je telefoon

of anderen om te praten, gewoon omdat het afleid van waar je mee bezig moet zijn, nl: TRAINEN en

dat zo hard en goed mogelijk.

Bij mij maakt trainen altijd mijn hoofd leeg en denk ik even nergens anders aan. Dat heeft te maken

met focus – even nergens anders mee bezig zijn als alleen maar bezig zijn met alle facetten van je

training. Je dus niet laten afleiden door van alles en nog wat. Trainen moet je dus leren. Maar hoe

dan? Door heel bewust met je training bezig te zijn. Dat kan individueel, als groep maar ook in

overleg met je trainer of trainingsstaf. Niet zomaar even een training doen. Dat betekent dus dat je

een training voorbereidt, net als je trainer dat doet. Wanneer ga je trainen (tijdstip)? Wat ga je

trainen vandaag? Welke doelen stel je voor deze training? Hoe past dat in je voorbereiding voor je

einddoel (bv een wedstrijd of recreatietocht (lopen of fietsen)? Hoe past dat in je trainingen voor

deze periode? Tijdens de training stel je constant je doelen bij. Dit op basis van de vragen die je jezelf

constant stelt. Hoe goed gaat mijn training? Haal ik er het maximale uit? Dien ik mijn training te

verlengen of te verkorten? Moet ik er meer of minder energie in stoppen? Uiteraard kunnen de

jeugdige sporters dat nog niet altijd zelf, maar moeten wij ze dat leren door met ze voor, tijdens en

na een training hierover te praten.

Ook hoe je de dag van de wedstrijd voorbereid en uitoefent, moet je leren. Van je tas al ingepakt de

avond van tevoren, ochtendrituelen, voeding, de warming-up, en dan van wedstrijd naar wedstrijd.

De eerste wedstrijd is altijd het lastigst in een judotoernooi, omdat je moet winnen om in de finale te

geraken. Je moet er dus gelijk staan. Bij veel judoka’s is dat vaak een lastige wedstrijd. Hoe ik daar

naar kijk is dat je voor deze eerste wedstrijd al een wedstrijd moet hebben gedraaid in de warming-

up. Je warming-up is op een wedstrijddag dus niet even rustig warm worden, maar toewerken naar

een piekmoment, zodat je het niveau van een wedstrijd al benadert hebt. Pas dan ben je klaar om de

mat op te gaan om optimaal te presteren. Ook dat is iets dat je dus moet leren (ook een vorm van

trainen) en elke keer verder verfijnen, zodat je de optimale mix vindt. Dus de hele cyclus herhaalt

zich dan elke keer met het doel het nog weer beter te doen de volgende keer.

Even een anekdote: In 2017 was ik als bestuurslid van de JBN aanwezig op het EK senioren in

Warschau. Aan het ontbijt zit ik te praten met een van de judoka’s die die dag deelnam. Ik vroeg hem

uit belangstelling met wie hij zijn warming-up ging doen. Moest hij nog even zien, zei hij. Ik was

verbaasd, omdat dit wel een EK was en de warming-up toch een belangrijk deel van je wedstrijddag

is. Ik gaf aan dat als hij me nodig zou hebben, ik fit was, was zelf in voorbereiding voor het EK

veteranen, en de judoka dus kon helpen. Na het ontbijt ging ik rustig naar de hal en zat nog niet koud

op de tribune of ik werd gebeld of ik naar beneden wilde komen om de warming-up te doen. We

gingen hard te keer om hem zo optimaal mogelijk warm te krijgen. Een leuke ervaring, want van de

kant zag ik ze wel kijken naar die grijze kop van mij. De judoka werd die dag 3e, dus een goede

warming-up zei ik na de toernooidag tegen hem. Later kreeg ik daarover nog een discussie met de

coach. Ik had dat niet moeten doen, hadden zij samen met de judoka een oplossing voor moeten

vinden. Ik zei met wie dan, wetende dat er verder geen judoka van zijn gewicht aanwezig was. Dit

zegt iets over de voorbereiding van je wedstrijddag, daar hoort dus ook een goede planning van de

warming-up bij. Bij de veteranen gaat dat wat anders. Daar is bijna iedereen wel bereid samen te

sparren, het is toch meer een community en iedereen wil graag voelen hoe sterk de ander eigenlijk

is. Ik zoek altijd een paar grote judoka’s uit van een jongere leeftijdscategorie. Ook heb ik hele goede

contacten met de Georgiërs, dus er is altijd genoeg keuze om optimaal warm te worden.

Niemand komt in een keer op zijn einddoel. Afhankelijk van het doel moet je daar stappen voor

zetten. Heel veel stappen en soms je hele leven lang. Is dat altijd leuk? Nou nee, maar geeft het wel

voldoening aan het eind? Eh ja, het streven naar perfectie geeft dat zeker. En met name dat gevoel

van voldoening is wat je motiveert om weer verder te werken. Dus kleine stappen zeggen, wees trost

op jezelf na een training of toernooi, bouw het rustig op, hou regelmaat, maar roest niet vast in een

vast patroon. Varieer dus veel. Zorg daarnaast uiteraard voor de juiste voeding, en voldoende rust

om te herstellen, zowel fysiek als mentaal. Na het laatste WK in Las Vegas afgelopen november, had

ik best wel wat tijd nodig om metaal weer op te laden. 2024 was voor mij persoonlijk dan ook een

extreem zwaar jaar met o.a. drie verhuizingen, twee verbouwingen en al het normale, werk, bestuur

van de JBN, gezin en lesgeven. Een jaar waarin ik tevens geen training heb overgeslagen. Ik was

oprecht moe, iets dat mij niet vaak overkomt. Dat is inmiddels hersteld en dus voel ik me elke dag

weer fitter worden, iets dat ik ook merk in de trainingen.

Kwaliteit van je training is belangrijker dan kwantiteit!

Met mijn knieblessure gaat het iets beter. De knie is aan de binnenkant versleten (bot op bot) dus

dat blijft behelpen. Een nieuwe knie ga ik nog niet doen, omdat dan het einde van mijn judo in

wedstrijden zou betekenen, iets dat ik nog even wil uitstellen, was ook het advies van de arts

trouwens, omdat het judo en trainen nog goed gaat en veel plezier geeft.

Wat kan nog wel en wat niet, is nu weer even uitvogelen om zo wel optimaal te kunnen trainen. Dit

uiteraard met zo min mogelijk pijn en wel zo dat ik fit genoeg ben om mee te doen bij de veteranen.

Een teleurstelling, maar toch ook weer niet, omdat dit al aantal jaren aan de gang is. Dit is overigens

al in 1986 begonnen toen ik mijn voorste kruisband afscheurde. Een trauma in de knie, die helaas

niet meer volledig herstelde. In mijn hoofd moest dat nog even landen (als we er niet over praten, is

het er niet). Al jaren vind ik hierin goed mijn weg met mijn trainingen. Een oud Japans gezegde is:

“Als je 7 keer valt, moet je 8 keer opstaan”. En dat ga ik dus ook nu weer doen, de juiste mix vinden

om optimaal voorbereid te zijn.

Ook deze ervaring ga ik weer gebruiken in het onderwijzen van jeugdige sporters om hen zo wijs te

maken in het optimaal trainen en voorbereiden van jezelf op wedstrijden of welke persoonlijke

doelen die je wilt behalen. Blijf lekker trainen, train gevarieerd en op verschillende tijdstippen, geniet

ervan, maar gebruik de training toch vooral om telkens weer een stap voorwaarts te zetten. Stel je

open, omarm het leerproces en blijf jezelf ontwikkelen.

Je gewoonten bepalen je toekomst (J. Canfield)

Lees ook mijn eerdere blogs op www.hjkoppe.nl

• Regelmaat brengt je ver

• Kansen zien, kansen benutten

• Leven als een topsporter op je oude dag

• Shiai is belangrijke dan kata

Biografie: Hendrik Koppe begon op zijn 5e met judo en bereikte na een lange weg in de jaren 90 uiteindelijk de

top van Nederland in het zwaargewicht. In 1999 werd hij op zijn 37, met een keer in de week trainen nog 3e

van Nederland. Vanaf 2008 ben ik, houder van de 5e dan en tegenwoordig ook judoleraar A, actief in het

veteranen circuit en ben ik inmiddels 11 keer Europees kampioen en 13 keer Wereldkampioen. In 2016/2017

en van 2020/2024 was ik bestuurslid van de JBN en hield me daar bezig met Topsport. Na een lange carrière bij

de Optie- en Effectenbeurs, ruim 32 jaar, waar hij verantwoordelijk is geweest voor het toezicht op de handel,

alsmede ook op de afwikkeling van de handel, ben ik na een uitstapje van iets meer dan 3 jaar bij

serviceorganisatie NederlandSport (thans onderdeel van NOC&NSF) nu weer werkzaam in de financiële wereld

bij een vermogensbeheerder. Ik richt me altijd op het ontdekken van (nieuwe) zakelijke kansen en op

efficiencyverbeteringen. Ben die de klus klaart en gewend is om teams en bruggen te bouwen, waarbij grenzen

tussen verschillende belanghebbenden worden verlegd. Zeer klantgericht, een teamspeler met oog voor detail,

kwaliteit, het delen van informatie en kennis. Flexibel, wendbaar en stressbestendig. Open, eerlijk, met veel

Amsterdamse humor, gevoel voor de culturele situatie. Een echte (top)sporter met toewijding, focus,

winnaarsmentaliteit, met behoud van een sterk lichaam en geest. Mijn levensmotto’s zijn:

• “Het is niet belangrijk om beter te zijn dan een ander, maar beter dan gisteren”

• “Als winnen zo gemakkelijk was, zou iedereen het doen!”

• “Het draait allemaal om voorbereiding!”

Wil jij ook succesvol zijn in het leven? Ik weet zeker van wel, want “Winnen kun je leren”. Ik neem je dan ook

graag mee in mijn leven en de door mij behaalde successen in mijn werk bij de beurs in Amsterdam, maar ook

als wedstrijdjudoka met inmiddels 13 wereldtitels. Tijdens mijn lezing geef ik je 5 handvatten die jou helpen om

succesvol te zijn in wat je ook doet of wilt bereiken. Breng structuur in je weg naar succes. Laat mij je inspireren

met mijn inzichten! Je kunt mij bereiken via Facebook of Linkedin.

 

KRIJG 10% KORTING OP WWW.NIHONSPORT.NL MET DE CODE NIHONSPORTBLOG10

Marjolein van Unen en Hans Klippus hebben een boek geschreven met de titel “Eeuwige band”; in de greep van 35 Nederlandse judohelden.

Zie de informatie hierboven. Een aanrader!

Bestel het boek HIER

 

KRIJG 10% KORTING OP WWW.NIHONSPORT.NL MET DE CODE NIHONSPORTBLOG10

Peter Wetzer (Nihon Sport) ontvangt het boek van Marjolein van Unen

André was in het Sportcentrum Kenamju in Haarlem voor een gesprek met Ruben Houkes en Elco van der Geest. De oud-wereldtoppers en vaders zijn bezorgd over de staat van het huidige wedstrijdjudo voor de jeugd.

Wedstrijden doen moet leuk, inspannend en veilig zijn. In de huidige vorm, gecombineerd met het huidige jeugdreglement en de uitvoering daarvan is dat niet het geval. Dat maakt het voor veel kinderen niet aantrekkelijk. Laat staan hoe de ouders zich na een uitputtende dag in de zaal voelen.

Ruben en Elco hebben aanbevelingen voor de JBN op het gebied van organisatie en regels. Het judo moet in al haar geledingen mee om de strijd met andere sporten aan te blijven gaan. Momenteel staan we stil en leggen we het af.

Vorige week heb ik voor het eerst een podcast opgenomen! En met wat voor een onderwerp: Eetproblematiek en judo! Ik moet zeggen dat ik nu al enige jaren een gezonde relatie heb met eten, maar dat heeft helaas erg lang geduurd voordat ik dat kon zeggen.

 

Gevecht met de weegschaal

Als ik terugdenk aan mijn judocarrière ben ik trots op de dingen die ik gepresenteerd heb, maar moet ook terugdenken aan de strijd die ik elke keer met de weegschaal had.

 

Voor elke wedstrijd moest ik afvallen. En structureel begon ik te laat met afvallen. Elke keer was het erg lastig om niet alleen de lekkere dingen te laten staan maar vooral ook minder te eten. En elke keer nam ik me voor “de volgende keer doe ik het beter” of “begin ik eerder”.  Soms was het alleen al denken aan afvallen en ik kwam spontaan in gewicht aan.

 

Het is iets wat erbij hoort en misschien ook makkelijk zelf te doen, maar ik had er moeite mee. Ik kreeg weinig hulp hierbij. Dat was misschien ook wel raar, want ik studeerde op dat moment zelf voeding en diëtetiek. Maar ook IK had in die tijd toch wel graag wat meer hulp gehad.

 

Met mijn kennis van nu vraag ik me wel eens af of ik mogelijk minder blessures had gehad, sterker was geweest of nog beter gepresteerd had.

 

Weegmoment

Tegenwoordig is de weging een avond voor de wedstrijddag. In mijn tijd was de weging op de ochtend van de wedstrijd. Voor beide is wat te zeggen, maar ik denk dat dit nog meer gestoord eetgedrag en gevaarlijke afvalmethoden uitlokt. Ik denk dat de regels voor het wegen anders zou moeten: gewoon wegen en meteen vechten. Hierdoor kan je minder “slechte” of “gevaarlijke” gewichtsverliezen toepassen.

 

Onderzoeken Karin de Bruin en mij

Uit het onderzoek van Karin de Bruin (en Jessica Gal) blijkt: degenen die op topniveau judoën, in de laagste gewichtsklassen uitkomen en ouder zijn lijken het meeste af te vallen en doen dit meer onverantwoord.

 

Geleidelijk afvallen wordt als zwaar ervaren en is moeilijk op te brengen. Het veelvuldige afvallen en de focus die hiermee op gewicht wordt gelegd kan bij bepaalde judoka’s zelfs leiden tot eetproblemen.

 

Verschillende studies laten zien dat op het juiste gewicht komen vaak in de laatste week voor de wedstrijd gebeurt, waarbij het gewichtsverlies kan oplopen tot meer dan 10% van het lichaamsgewicht. De prevalentie van gewicht maken binnen de judosport ligt tussen 63% en 90%

Zo’n 75% van de wedstrijdjudoka’s valt af om in de gewenste gewichtsklasse uit te komen. Zoals verwacht doen topjudoka’s dit vaker (84,1%) dan recreatieve judoka’s (74,5%). Dit had ik tijdens het schrijven van mijn scriptie (in 2000) ook met een vergelijkbare prevalentie gevonden.

En nu?

Meer kennis alleen is niet voldoende om over te gaan tot meer verantwoord gewicht maken. Afvallen hoort bij de judocultuur en wordt vanzelfsprekend gevonden. Ouders en trainers ondersteunen kinderen met goede voeding en stimuleren het doorgroeien naar een volgende gewichtsklasse. Maar we zien ook dat er veel nadruk ligt op presteren en het kind onder druk zetten om af te vallen.

 

Er moet serieus gekeken worden hoe met gewichtsklassen bij de jeugd om te gaan. Ik vond het verhaal van Tess tijdens de podcast heftig. Dat ze op zeer jonge leeftijd al een zeer gestoord gedrag liet zien met eten (luister de podcast van Hajime).

 

Gecombineerde leefstijl interventie (GLI)

Op dit moment begeleid ik mensen met een GLI traject om af te vallen. En iedereen weet misschien wel dat ze gezondere keuzes moeten maken … maar hoe je dat dan doet kan je samen met iemand bespreken. Je bent misschien wel stoer, maar misschien vind jij het ook wel fijn om eens gehoord en geholpen te worden. Samen sta je sterker dan alleen!

 

*****

NOTE Podcast Hajime:

Met het thema ‘Eetproblematiek en Judo’ met Karin de Bruin (sportpsycholoog en oprichter van weetwatjedoet), Kars Zoon (judotrainer van Kenamju, sportpsycholoog en trainer van het (W)eet wat je doet project), Tess een ervaringsdeskundige die mede door eetproblemen helaas de (wedstrijd)sport heeft moeten stoppen en Daniëlle Vriezema (oud topjudoka, bondscoach VI judo team, Sportdiëtist) en podcastmakers André van Meerkerk.

 

 

 

Sportieve groet,

 

Danielle Gommers-Vriezema

 

https://weetwatjedoet.nl/

www.dieetslim.nl

 

Er zijn judoka die stevig vechten voor het goed vastpakken (kumi-kata) van de andere judoka. Als ze eenmaal vasthebben, willen ze niet loslaten. Hierdoor hebben ze meerdere malen hun vingers geblesseerd. Niet alle vingers staan even recht en sommige vingerkootjes zijn veel dikker. Gevolg is dat sommige judoka een halfuur eerder op de training verschijnen voor het intapen van hun vingers.

Het is lastig om nooit vingers te overstrekken. Je hand zit weleens vast in een mouw of revers. Als de andere judoka dan een snelle beweging maakt, is het te laat.

Toch kan door het toepassen van de judoprincipes het aantal blessures tot een minimum worden beperkt. Uiteindelijk is een belangrijk doel van judo een gezond lichaam!

Een lichte kumi-kata

Gebruik een lichte kumi-kata. Pak ‘losjes’ vast en maak weinig gebruik van ‘grips’ waarbij vingers gemakkelijk in het pak knellen. Op deze manier kun je beter de bewegingen van de andere judoka aanvoelen, sneller bewegen of loslaten.

Experimenteer ook met het gebruik van judogrips waarbij je de judogi niet gebruikt. Denk aan het grijpen van de hand/pols of de nek. Dit kun je combineren met het slim positioneren van jouw lichaam ten opzichte van de andere judoka.

Kumi-kata gebruiken voor kuzushi

Als iemand anders een grip met geweld wil breken, laat dan los. Regelmatig is dit een voordeel. Niet alleen blijven je vingers heel, je kunt gelijk een andere lichte kumi-kata vastpakken. In sommige gevallen kun je met een goede timing zelfs kuzushi maken. Je gebruikt de bevrijdende beweging van de andere judoka om de ander uit balans te brengen.

Het werkt ook de andere kant op. Soms zie je judoka blijven vasthouden, terwijl ze de controle aan het verliezen zijn of hebben verloren. Het gevolg is dat ze uit balans raken door hun eigen grip en de andere judoka een kans geven om van deze onbalans gebruik te maken.

Goed voor de ander zorgen

Als je het principe van jita kyöei goed wilt toepassen, wil je de ander niet blesseren. Daarom kun je beter geen gewelddadige bewegingen gebruiken om een grip los te maken. Gebruik daarvoor liever een goede houding en de juiste hoek.

Of maak de grip van de ander niet los, maar gebruik het in jouw voordeel. Je kunt zorgen dat de ander niet meer los kan laten of dat de judoka door de grip zijn intenties weggeeft en jij de aanval kunt overnemen. Er zijn ook manieren om het vastpakken van iemand te gebruiken in pols- en armklemmen (zet ook deze rustig aan).

Als je los laat, heb je twee handen vrij

Loesje

---

Tot slot

Op het BJJ Globetrotters Zen Camp heb ik Wim Deputter ontmoet. Deze had in zijn workshop mooie principes voor budo en als filosofie voor het leven. Kunnen ze ook op kumi-kata van toepassing zijn?

Het zijn de volgende principes:

• Wees gelukkig met wat je hebt
• Behoud wat je hebt
• Neem aan wat je wordt aangereikt
• Als iets wordt afgenomen, ren er niet wanhopig achteraan, er komt iets anders op jouw pad
• Neem kleine stapjes, en werk langzaam aan het vergroten van wat je hebt

 

 

KRIJG 10% KORTING OP WWW.NIHONSPORT.NL MET DE CODE NIHONSPORTBLOG10

Sportouder: Hoe ga je om met kritiek op je kind? Op de tribune en/of in de pers en/of op sociale media? Hoe reageer je als ouder als het even wat minder gaat in zijn/haar sport? Belang van onvoorwaardelijk achter je kind staan. Belang van plezier.

Podcast voetbalmoeder: https://lnkd.in/eAzy2U5v

In het Handboek voor jonge sporters, topsporters, topsportouders geef ik ouders tips hoe hiermee om te gaan. Bestellen: https://lnkd.in/eBjVrMQC

 

KRIJG 10% KORTING OP WWW.NIHONSPORT.NL MET DE CODE NIHONSPORTBLOG10

Mentale gezondheidsproblemen, zoals angstaanvallen, stress en depressieve gevoelens, komen regelmatig voor bij topsporters. Mindfulnesstraining kan deze problemen verminderen. Dat is ook zo bij topsporters, blijkt nu voor het eerst uit een recente overzichtsstudie van een groep Engelse onderzoekers.

 

Lees HIER verder

 

KRIJG 10% KORTING OP WWW.NIHONSPORT.NL MET DE CODE NIHONSPORTBLOG10

Hoe vaak train je vanuit slechte posities?

Als je een worp traint, heb je dan al de juiste kumi-kata? Of heeft de ander een dominante grip en duwt jou voorover?
Als je een houdgreep maakt, ligt uke dan al op zijn rug? Of lig jij in een houdgreep en moet je eerst ontsnappen?

Niet altijd de eenvoudige weg kiezen

Vaak trainen we in ‘gemakkelijke’ situaties. Dat is natuurlijk een fijne uitgangspositie. Ukelaat toe dat jij vastpakt zoals jij wilt, laat zich verplaatsen zoals jij wilt en vervolgens maak jij een fantastische worp. Hoe vaak gebeurt dit in de praktijk?

Meestal moet je moeite doen voor een goede pakking of is de ander jou voor met vastpakken. Hoe ga je daar mee om?

Beginnen in slechte posities

Ik train graag vanuit moeilijke situaties. Zo leer ik om in lastige omstandigheden kalm te blijven en ontsnappen uit slechte posities. Omdat ik niet in paniek raak, kan ik meer risico’s nemen. Ik vertrouw erop dat mocht het misgaan, ik het tij weer kan keren.

Het is belangrijk dat je geen angst hebt. Als je niet bang bent voor slechte posities en durft te vallen, kun je vrij bewegen. Je gaat niet krampachtig judoën, maar beweegt met de juiste spanning en zoekt naar mogelijkheden.

Slechte posities trainen

Laat als uitdaging uke een houdgreep, verwurging of armklem vastpakken. Oefen vervolgens als tori in overleven en ontsnappen. Doe dit met partners die je vertrouwt. Zij zetten de verwurging/armklem rustig aan of voeren alleen controle uit, terwijl jij leert.

Begin ook eens als de ander een goede kumi-kata heeft en jij nog niet vast hebt gepakt. Of bijvoorbeeld met een arm ingesloten. Of verzin andere reële situaties in nage-waza, waarbij je in een slechte positie begint.

Uke moet als een goede coach jou precies voldoende weerstand geven. Later kun je de realiteit en intensiteit opvoeren. Gebruik in randori alleen ontsnappingen als je ze goed beheerst. Je wilt niet een arm blesseren, omdat je te laat aftikte tijdens het ontsnappen uit jūji-gatame.

Laat je niet eenvoudig in slechte posities dwingen

Vroeger liet ik me eenvoudig in slechte posities dwingen tijdens het trainen. Na een week training van Craig Jones tijdens Leglock Extravaganza wil ik dit tegenwoordig voorkomen.

Het trainen vanuit slechte posities is goed, maar je moet tijdens randori een goede positie niet zomaar opgeven. Je creëert zo slechte gewoonten. Beter begin je vanuit de slechte positie. Laat bijvoorbeeld uke een houdgreep, verwurging of armklem pakken en begin vanuit daar met de randori. Uiteindelijk willen we trainen in het altijd verbeteren van onze positie.

Voel je comfortabel in slechte posities

Train dus regelmatig vanuit ongunstige situaties. Begin in de slechte positie. Zorg dat je kalm blijft en naar een betere positie werkt. Op deze manier kun je tijdens randori meer risico nemen, want je raakt niet in paniek als je na een mislukte actie in een slechte positie belandt.

Ben je op zoek hoe je kunt overleven in slechte posities? Ik vind de ideeën van Priit Mihkelson erg interessant.