André en Pim bespreken de naweeën van de podcast met de bezorgde Ruben en Elco. Er kwam een batterij aan reacties los en zelfs de serieuze media pakte het op.

Verder bespreken ze de wedstrijden van de laatste weken bij de senioren, het EK veteranen en kata, ze kijke kort vooruit op het EK -18 in Portugal.

Afgelopen weekeinde organiseerde de Judo Bond Nederland het NK judo in het Topsportcentrum van Almere. Bijgaand foto’s van Marco Krachten. Al zijn foto’s vind je HIER

Zaterdag, 1 oktober, het ochtendprogramma (mannen) bijgewoond tijdens het NKT Judo in Almere; het selectietoernooi voor het komende NK judo.

Onderstaand de foto’s van HuHaFoto (Harry van den Hurk).

Nu ik me niet meer beweeg in de vaderlandse topsport op Papendal, en zijdelings met verschillende coaches, atleten, sportmarketingbureaus of sportorganisaties praat verbaas ik me over de volgende stelling…, Van wie is het talent.

Ik werd hierop geattendeerd toen ik sprak met een eigenaar van een gerenommeerd sportmanagementbureau. Vele grote atleten, met zeer aansprekende prestaties maken onderdeel uit van zijn organisatie. Precies deze woorden gebruikte ik ook toen ik met hem in gesprek raakte…, zijn natuurlijke reactie was gelijk “het zijn niet mijn atleten”. Ik maak een onderdeel uit van zijn/haar team. Verbaast, maar enigszins gelukkig reageerde ik met de bevestiging dat hij helemaal gelijk had.

Wat maakt coaches, managers of organisaties baas over het talent. is het omdat zij vinden dat ze veel investeren. Zoals tijd, energie, geld of dat ze harde keuzes maken in hun privéleven die dit rechtvaardigen.

De prestaties van een atleet, bepalen de status van een coach. Zelf heb ik in mijn begin jaren dezelfde fout gemaakt. Wil je, je kop boven het maaiveld laten uitsteken en wil je opvallen dan moet je prestaties leveren. Tenminste.., je atleten. Uitverkoren worden voor een bepaalde functie hangt daarmee samen. Mijn weg naar olympisch coach had nooit plaatsgevonden als ik geen prestaties kon leveren op het allerhoogste niveau.

Waarom deze vraagstelling; Ik zie veel talenten verloren gaan door de prestatiedruk van coaches. Door de bescherming van sommige managers en van de altijd onderlinge strijd tussen clubs, bond omdat ene talent. Coaches die alles bij zich willen houden om zelf de onderlinge concurrentie te kunnen bepalen, de touwtjes in handen te houden om aan het eind te kunnen zeggen dat zijn sporter heeft gewonnen. Waarmee hij zijn status heeft kunnen verstevigen. Ik spreek in de mannelijke vorm, maar dit geldt natuurlijk net zo voor vrouwelijke coaches. Managers ontzorgen hun sporters zover dat ze nog amper zelf kunnen denken en beslissingen durven nemen. Het lijkt wel of gearriveerde  topsporters, net als bij het wielrennen, allemaal met oortjes inlopen en door hun managers worden ingefloten wat te denken en te doen. We creëren hiermee alleen maar volgzame atleten die we tijdens hun topsportcarrière, denken te helpen, maar daarna loslaten en in het maatschappelijke leven de vaardigheden missen om succesvol te blijven. De eeuwige strijd tussen clubs en bond om een talent wel of niet door te laten stromen, wordt niet altijd in het belang van de sporters genomen. Technisch Directeuren van verschillende academie lijnen en coaches zien in elk presterend talent gelijk hun status groeien. Waar liggen de criteria om een talent door te laten stromen naar een volwassen omgeving…,

Om terug te komen op de eerste stelling…, van wie is het talent is het antwoord natuurlijk heel simpel en een ieder zal de vraag met hetzelfde antwoord beantwoorden, maar toch zie en hoor ik het tegenovergestelde. Laat een talent, atleet zelf verantwoordelijkheid nemen voor zijn eigen (topsport)carrière. Het zijn niet jouw, mijn of onze sporters. Wij faciliteren, ondersteunen, geven richting en laten los. Als we de sport zien als een afspiegeling van de maatschappij, dan zullen we de sporter zelfstandig, zelfbewust en zelfregulerend moeten maken en een ieder, in verschillende fases, maakt daar een onderdeel van uit.

Nu ik geen onderdeel meer ben van de vaderlandse topsport, kijk ik met veel voldoening terug op mijn periode als trainer/coach van verschillende sporters. Ben ik trots op wat we allemaal met elkaar hebben meegemaakt en kijk ik met trots naar de verdere ontwikkeling, prestaties en groei als mens. Ik kijk uit naar het aankomende WK judo en ga een ieder volgen en hoop de volgende wereldkampioen te zien hangen in de Ruska Hal op Papendal.

Als laatste wil ik het volgende zeggen; Ik ben jaren lang onderdeel geweest van het systeem. Misschien is het goed voor, de mensen die beslissen, soms wat afstand te nemen en met andere ogen naar het systeem te laten kijken. Ik begrijp hoe moeilijk dit is als je er middenin zit en je vecht voor je functie, maar als ex-olympisch coach wil ik jullie dit meegeven. En naar de bond wil ik zeggen dat ze deze mensen de ruimte moeten geven om dit te doen…., zonder dat hun baan vacant wordt gesteld.

“Mentale weerbaarheid is het vermogen en de bereidheid om emotionele pijn te doorstaan binnen de context van een groter doel of visie.”

Met veel genoegen en respect wordt er vandaag de dag gekeken naar programma’s waar wildvreemden en zelfs BN’ers zich militair laten trainen door professionele instructeurs vanuit onze eigen special forces. Ze worden een week lang geconfronteerd met veel fysieke arbeid, weinig slaap en een minimum aan eten. Het lichaam raakt ontregeld, de interne stem begint te protesteren en elke deelnemer loopt tegen zijn eigen onvermogen aan. Programma’s als deze of met een groep op een onbewoond eiland zien te overleven, worden aan menig koffietafel, in de kroeg of thuis voor de buis intens gevolgd. Iedereen heeft een mening en zijn eigen gedachte over de verschillende deelnemers. Misschien is het voor sommigen een stille wens of een onderliggende drang vanuit de midlifecrisis, maar scoren doen ze zeker. Hoe je het format ook wegzet, de reis die deze deelnemers meemaken is de weg naar mentale weerbaarheid.

Is de mentale weerbaarheid in de topsport anders? Mentale weerbaarheid is geen roekeloosheid of onnodig lijden. Mentaal hard zijn, gaat niet over bovenmenselijk worden. Het gaat erom de emotionele bronnen in te schakelen waartoe elke mens toegang heeft. Hoe groter het doel of de visie, hoe moeilijker het zal worden. Het vergt moed om te besluiten iets te willen. Door te beslissen wat je wilt, stel je jezelf al bloot aan de realiteit die je nog niet hebt. Dit bewustzijn zal pijn opwekken, waarschijnlijk in de vorm van verlangen (honger), frustratie of zelfs een gevoel van hopeloosheid. Deze emoties zijn niet slecht!

Bereidheid

Onthoud: de emoties komen naar voren omdat er een verlangen is om iets te hebben en een reeks overtuigingen die niet in overeenstemming zijn met dit verlangen. Je bereidheid om die pijn te voelen zal ervoor zorgen dat je groeit en evolueert. Dat is wentale weerbaarheid. Iedereen heeft dit vermogen. Je moet alleen de bereidheid hebben om emotionele pijn te doorstaan. Iedereen kan emotionele pijn verdragen. Mensen zijn van nature enorm taai en veerkrachtig, anders zouden we als soort niet overleven.

Het belangrijkste is hier de bereidheid. Bereid zijn, betekent bewust zijn van de realiteit van lijden en de noodzaak het accepteren. Als mensen niet bereid zijn dit te doen, ontkennen ze de pijn en de noodzaak ervan. Wegrennen van pijn zal het niet laten verdwijnen. Het komt terug of verschijnt in andere vormen, meestal op een moment dat je dit niet wilt. Je moet de moed tonen om pijn onder ogen te zien. Elke atleet zal zich hierin herkennen.

Het fundament van Mentale Weerbaarheid

Om mentale weerbaarheid op te bouwen, moeten we eerst de infrastructuur opzetten om de pijn die je zult ervaren te ondersteunen. Onthoud: onze pijn moet context hebben. En deze context zal voortkomen uit het hebben van duidelijke wensen en doelen, zodat we adequaat kunnen zijn en gemotiveerd om geloof op te bouwen en onszelf uit ons lijden te halen. Voordat we naar de sportschool gaan en je lichaam tot uitputting duwen, moeten we een duidelijk beeld hebben van ons lichaam en de redenen waarom we het willen. Anders kunnen we niet verwachten dat we door de pijn gaan van die deadlifts, squats, sprints, en andere specifieke trainingen.

Doe eerst deze 3 dingen:

1. Realiteitscheck 

Dit betekent simpelweg het identificeren van de dingen waar je niet tevreden mee bent en de pijn die het veroorzaakt onder ogen zien. Wees eerlijk. Als je dit vermijdt, blijft je alleen maar meer hangen.

2. Visie

Nu je duidelijk bent over jouw huidige realiteit, moeten we een visie opstellen. Een visie is een beeld op hoog niveau van wat je wilt worden. Je kunt voor alles een visie hebben, maar we gaan beginnen met het creëren van een visie voor het leven. Oftwel: wat is je drive en waar komt deze vandaan?

Uitdaging: Schrijf je visie op een vel papier. Als je leest, zou het goed moeten aanvoelen.

3. Doelen

Een visie zonder doelen is eigenlijk een dagdroom. Door doelen te creëren, die checkpoints of doelstellingen op korte termijn zijn, geven we onszelf nog meer duidelijkheid, waardoor de pijn die we verdragen nog praktischer en relevanter wordt.

In het volgende artikel neem ik je mee in de opbouw van de mentale weerbaarheid. De wetten tot het creëren van mentale weerbaarheid zijn voor atleten, coaches, ondernemers of mensen uit het Nederlandse leger niet anders. Ik heb aan meerdere werelden mogen proeven en zal je meenemen in deze ontwikkeling.