Blog: Hendrik Koppe, januari 2026
Succes op het laatste WK voor veteranen in november is ontstaan tijdens alle trainingen die aan dit toernooi vooraf zijn gegaan. Alle judo-, BJJ-, kracht-, fiets- en zwemtrainingen kwamen samen op 6 november in Parijs. Niet de gemakkelijkste weg dit jaar, door verdrietige privéomstandigheden en diverse blessures die mijn adaptatievermogen ernstig op de proef hebben gesteld. Maar deze hebbende wil om succes te behalen op het EK en WK uiteindelijk niet in de weg hebben gestaan. Zelf toen hete eigenlijk niet kon, ben ik naar Riga gegaan en ben gewoon de mat op gegaan en sterk judo laten zien.
Omdat Parijs een goed te bereiken locatie is, was het aantal deelnemers ongekend groot dit WK met bijna 2500 deelnemers uit 67 landen. Nederland was weer heel beperkt aanwezig, wat ik nog steeds jammer vind en eigenlijk niet begrijp. In mijn klasse M7/+100 waren we met zijn 13-en. Dat betekende dus 4 wedstrijden en de druk om niet te verliezen in de voorrondes was groot.
De wedstrijden verliepen soepel en volgens plan in de voorrondes. Niet te veel energie verspelen dus als dat niet nodig is. Snelle uchi-mata’s waren voldoende voor ippons. De finale was zoals verwacht een pakkingsgevecht, waarbij de tegenstander uit Hongarije niet echt in beweging wilde komen. Dan niet dacht ik en dus werd het plan B, vastzetten en hem tegen drie shido’s laten aanlopen Ruim binnen de reguliere tijd kreeg hij zijn derde shido en dus was de partij over en de 14 WK titel een feit. Ik kreeg vanuit de IJF complimenten over mijn judo en de unieke reeks die ik heb neergezet.
Het is alweer de 10e keer dat ik de EK en WK titel in hetzelfde jaar win. De totale reeks wordt steeds bijzonderder. Ik krijg geregeld de vraag of alle gewrichten het nog goed doen allemaal. Los van de linkerknie die wat onwillig is, is het allemaal nog goed te doen. Weinig pijntjes en blessures. Ik ga dus in ieder geval nog een jaar door. Veel verder wil ik niet kijken op dit moment. Voor nu verteert het lichaam alle trainingen nog prima en geniet ik nog steeds van alle energie die ik erin stop en kom elke keer voldaan thuis.
Veelal zijn de krachttrainingen op maandag en vrijdag morgen op 7 uur. Vroeg op dus en niet verzaken. Meestal met mijn judomaat, maar ook als hij niet kon, ging ik zelf wel. Mijn vrouw vraagt wel eens, waarom altijd die druk om te trainen. Het voelt niet als druk, maar gewoon het nakomen van afspraken en omdat ik het leuk vind en er veel plezier aan beleef. Het plan dat ik in mijn hoofd heb wijk ik niet makkelijk van af, omdat dit is wat er nodig is om de titels te prolongeren. Het voelt voor mijzelf dus ook niet echt als een opoffering. Ik heb inmiddels voldoende vrije tijd om te herstellen van de trainingen. Net die ene training extra maakt dat je succesvol kunt zijn en de bereidheid heb ik altijd gehad om die extra stap te maken in mijn sport, maar zeker ook in mijn werk.








