Succes op het laatste WK voor veteranen in november is ontstaan tijdens alle trainingen die aan dit toernooi vooraf zijn gegaan. Alle judo-, BJJ-, kracht-, fiets- en zwemtrainingen kwamen samen op 6 november in Parijs. Niet de gemakkelijkste weg dit jaar, door verdrietige privéomstandigheden en diverse blessures die mijn adaptatievermogen ernstig op de proef hebben gesteld. Maar deze hebbende wil om succes te behalen op het EK en WK uiteindelijk niet in de weg hebben gestaan. Zelf toen hete eigenlijk niet kon, ben ik naar Riga gegaan en ben gewoon de mat op gegaan en sterk judo laten zien.
Omdat Parijs een goed te bereiken locatie is, was het aantal deelnemers ongekend groot dit WK met bijna 2500 deelnemers uit 67 landen. Nederland was weer heel beperkt aanwezig, wat ik nog steeds jammer vind en eigenlijk niet begrijp. In mijn klasse M7/+100 waren we met zijn 13-en. Dat betekende dus 4 wedstrijden en de druk om niet te verliezen in de voorrondes was groot.
De wedstrijden verliepen soepel en volgens plan in de voorrondes. Niet te veel energie verspelen dus als dat niet nodig is. Snelle uchi-mata’s waren voldoende voor ippons. De finale was zoals verwacht een pakkingsgevecht, waarbij de tegenstander uit Hongarije niet echt in beweging wilde komen. Dan niet dacht ik en dus werd het plan B, vastzetten en hem tegen drie shido’s laten aanlopen Ruim binnen de reguliere tijd kreeg hij zijn derde shido en dus was de partij over en de 14 WK titel een feit. Ik kreeg vanuit de IJF complimenten over mijn judo en de unieke reeks die ik heb neergezet.
Het is alweer de 10e keer dat ik de EK en WK titel in hetzelfde jaar win. De totale reeks wordt steeds bijzonderder. Ik krijg geregeld de vraag of alle gewrichten het nog goed doen allemaal. Los van de linkerknie die wat onwillig is, is het allemaal nog goed te doen. Weinig pijntjes en blessures. Ik ga dus in ieder geval nog een jaar door. Veel verder wil ik niet kijken op dit moment. Voor nu verteert het lichaam alle trainingen nog prima en geniet ik nog steeds van alle energie die ik erin stop en kom elke keer voldaan thuis.
Veelal zijn de krachttrainingen op maandag en vrijdag morgen op 7 uur. Vroeg op dus en niet verzaken. Meestal met mijn judomaat, maar ook als hij niet kon, ging ik zelf wel. Mijn vrouw vraagt wel eens, waarom altijd die druk om te trainen. Het voelt niet als druk, maar gewoon het nakomen van afspraken en omdat ik het leuk vind en er veel plezier aan beleef. Het plan dat ik in mijn hoofd heb wijk ik niet makkelijk van af, omdat dit is wat er nodig is om de titels te prolongeren. Het voelt voor mijzelf dus ook niet echt als een opoffering. Ik heb inmiddels voldoende vrije tijd om te herstellen van de trainingen. Net die ene training extra maakt dat je succesvol kunt zijn en de bereidheid heb ik altijd gehad om die extra stap te maken in mijn sport, maar zeker ook in mijn werk.
Recent heb ik eindelijk de beelden van mijn NK in 1991 weer gevonden. Het NK waarbij ik na een lange reis mijn eerste brons won, toen nog in de +95kg klasse. Geen gemakkelijke route, maar een die ik me altijd al had voorgenomen en die net als bij al die EK en WK medailles om opoffering vroeg. Die heb ik me altijd willen getroosten, omdat ik erin geloofde dat dit een haalbaar doel was voor mij. Onderstaande de link naar Youtube:
Ook toen al wist ik dat je met hard trainen resultaat kon behalen. Maar zoals beschreven in mijn blog van april 2025 over trainen kun je leren, stond ik toen pas halverwege de reis die ik als judoka heb afgelegd. Ik moest nog veel leren, met name over hoe je sterker wordt en hoe je die kracht effectief kunt omzetten in een balansverstoring en worpen die een score opleveren.
Trouw aan je training zijn, zit hem dus in discipline, eerlijk zijn, geen smoesjes, geen geklaag, toewijding, op tijd zijn, voldoende rust, gezonde voeding en bereid zijn om de opofferingen die alle trainingen vragen ook daadwerkelijk te leveren. Ben je bereid die prijs te betalen? Stel jezelf de vraag eens of jij trouw bent om alle opofferingen te leveren om je doel te behalen? Of dit nu is in je werk, je sport, hobby of welk doel te ook wil bereiken. Kun jij die vraag dan eerlijk beantwoorden achteraf als het wel of net niet gelukt is allemaal?
In het judo gaat het net als in het normale leven over meebuigen en gebruik maken van de kracht van je tegenstanders om succesvol te zijn. Het gaat er dus niet om wie de sterkste is, maar wie alles wat hij geleerd heeft en wat hij geoefend heeft in al zijn trainingen weet om te zetten in die succesvolle techniek die leidt tot een score.
Stel dus elke training weer doelen, maar wees daar flexibel in tijdens de training om deze bij te stellen als het lichaam of de geest daarom vraagt. Ook hiermee boost je de wedstrijd na, immers een wedstrijd verloopt bijna nooit zoals uitgedacht, maar vraagt om aanpassingsvermogen om je doel te behalen. Pas dan kun en zul je succesvol zijn.
Als ik eerlijk ben naar mijzelf was ik dit jaar niet flexibel genoeg, maar was toch succesvol. Zo een lange reeks van gouden medailles heeft bij mij ook het idee gevat dat dit de succesformule is voor de komende jaren. De kwantiteit was weer hoog in het aantal trainingen. Wellicht kan dat minder in het nieuwe jaar, en de kwaliteit nog hoger. Nog beter op mijn voeding letten en weer terug te gaan naar het gewenste wedstrijdgewicht, waardoor mijn judo weer meer dynamisch wordt. Er is nog zoveel te verbeteren. Dat is ook het mooie aan judo en het leven, je bent nooit uitgeleerd.
Na het WK had ik een groot interview met het Noord-Hollands Dagblad. Dat interview ging over mijn leven, mijn afkomst, mijn lange en harde weg om succes te behalen in de sport, in mijn werk en als sportbestuurder. Een mooi interview over een leven dat niet allemaal maar succes kende, maar vooral de wil om succes te behalen en daar intens van te genieten. Al die medailles maken mij geen beter mens. Daarvoor zijn andere zaken veel belangrijker, zoals omkijken naar anderen, deze ondersteunen en helpen als zij dat nodig hebben. Iets heel anders dat ook veel voldoening geeft. Maar dit alles samen maakt wel dat ik trots ben op mijn leven.
Inmiddels heb ik de krachttrainingen en fietsen hervat en dat voelt als vanouds goed. De reguliere judolessen lopen weer en dat geeft veel plezier. Mijn weg in de komende jaren ga ik weer een richting geven nu.
Het doel van deze nieuwsbrief is om mijn gedachten en ervaringen te delen, zodat de lezers er op kunnen reflecteren voor zichzelf en daar hun voordeel mee doen in hun weg in het leven.
Ik wens iedereen het allerbeste voor 2026, in goede gezondheid met vele sportieve hoogtepunten, maar vergeet vooral niet te genieten.
Leven als een topsporter op je oude dag (augustus 2024)
Shiai is belangrijker dan kata (juli 2024)
Samenwerken in de sport (mei 2021)
Kansen zien, kansen benutten (november 2024) Wil jij ook succesvol zijn in het leven? Ik weet zeker van wel, want “Winnen kun je leren”. Ik neem je dan ook graag mee in mijn leven en de door mij behaalde successen in mijn werk bij de beurs in Amsterdam, maar ook als wedstrijdjudoka met inmiddels 13 wereldtitels. Tijdens mijn lezing geef ik je 5 handvatten die jou helpen om succesvol te zijn in wat je ook doet of wilt bereiken. Breng structuur in je weg naar succes. Laat mij je inspireren met mijn inzichten! Je kunt mij bereiken via Facebook of LinkedIn.
Mijn levensmotto’s zijn:
“Het is niet belangrijk om beter te zijn dan een ander, maar beter dan gisteren”
“Als winnen zo gemakkelijk was, zou iedereen het doen!”
“Het draait allemaal om voorbereiding!”
Biografie: Hendrik Koppe begon op zijn 5e met judo en bereikte na een lange weg in de jaren ‘90 uiteindelijk de top van Nederland in het zwaargewicht. In 1999 werd hij op zijn 37, met een keer in de week trainen nog 3e van Nederland. Vanaf 2015 ben ik, houder van de 5e dan en ook judoleraar A bij sv Kodokan in Purmerend, actief in het veteranen circuit en ben ik inmiddels 12 keer Europees kampioen en 14 keer Wereldkampioen. In 2016/2017 en van 2020/2024 was ik bestuurslid van de JBN en hield me daar bezig met Topsport. Na een lange carrière bij de Optie- en Effectenbeurs, ruim 32 jaar, waar ik verantwoordelijk ben geweest voor het toezicht op de handel, alsmede ook op de afwikkeling van de handel, was ik na een uitstapje van bijna 4 jaar bij serviceorganisatie NederlandSport (thans onderdeel van NOC&NSF), weer werkzaam in de financiële wereld bij een vermogensbeheerder. Ik richt me altijd op het ontdekken van (zakelijke) kansen en op efficiencyverbeteringen. Ik ben dus de persoon die een klus klaart en gewend is om teams en bruggen te bouwen, waarbij grenzen tussen verschillende belanghebbenden worden verlegd. Zeer klantgericht, een teamspeler met oog voor detail, kwaliteit, het delen van informatie en kennis. Flexibel, wendbaar en stressbestendig. Open, eerlijk, met veel Amsterdamse humor, gevoel voor de culturele situatie. Een echte (top)sporter met toewijding, focus, winnaarsmentaliteit, met behoud van een sterk lichaam en geest.
Tijdens de vakantie heb ik me weer eens verdiept in het leven van een van de grootste judoka’s die Nederland heeft voortgebracht, nl: Anton Geesink. Het boek, een heruitgave van Kees Kooiman over “De man die alles anders deed”, had ik al enige jaren in de kast en bij het lezen deed het mij weer een aantal zaken beseffen.
Volgens de leer van Kano kun je in het judo met lichamelijke beheersing het winnen van brute kracht. Zo heb ik mijzelf als judoka ook noodgedwongen ontwikkeld, nl. alles op basis van techniek, want kracht had ik in mijn jeugd ten opzichte van mijn tegenstanders gewoonweg niet. Dat is in het moderne judo wellicht niet helemaal meer van toepassing, als je ziet hoe de krachttraining wellicht meer de boventoon voert boven techniektraining en al op zeer jonge leeftijd onderdeel van de trainingsroutine is. Zelf doe ik ook minimaal twee krachttrainingen per week, gewoon omdat ik van deze trainingen geniet en het mijn lichaam op gevorderde leeftijd sterk houd. Dat het ook helpt om mijn wedstrijden te winnen is mooi meegenomen.
Het mentale gevecht met jezelf en je tegenstander is een ander aspect dat steeds belangrijker is geworden in de voorbereiding op wedstrijden. Daar hebben topsporters inmiddels allemaal specialisten voor in hun team. Waarom eigenlijk? Waarom ben je niet in staat om de innerlijke kracht zelf te ontwikkelen? Maken wij dit aspect niet te veel te belangrijk? Allemaal vragen die ik me stel als ik zie hoe dat tegenwoordig gaat en hoe sporters daarover praten. Het leren van de technieken (die bij jouw passen uiteraard, zie mijn vorige blog), zou zwaarder moeten wegen. Als je deze immers goed weet te beheersen in de technische training en de randori, waarom lukt dan niet in een toernooi tijdens de shiai?
Zelf heb ik nooit last van gehad van mentale onzekerheid. In mijn jeugd won ik niet vaak, dus had ik voor mijzelf een schild ontwikkeld tegen de teleurstelling. Als ik verloor, was de ander gewoon beter of sterker, als ik won, had ik onbewust weer een stap gezet in mijn mentale ontwikkeling. Zo werd er ook altijd naar mij gekeken, die sukkel die altijd verloor.
Mijn oude trainer Gerard Rutte zei altijd: Niet denken, maar doen! Daar gaat het veel mis bij sporters. Als je te veel nadenkt over een mogelijke kans, ben je altijd te laat, de kans is dan inmiddels weer voorbij. De durf om je techniek direct in te zetten als de kans zich voordoet, is te trainen. Tijdens de randori’s jezelf dwingen om kansen te creëren en dan gelijk toe te slaan. Ik was een paar jaar terug een keer aan het trainen bij de wedstrijdgroep van Kenamju. Tijdens de randori zei ik tegen mijn tegenstander: “Hoe goed wil jij mij vasthebben voordat je gaat inzetten?”. Hij keek mij verbaasd aan. Ik vroeg hem: “Is dit de pakking waar je naartoe werkt?”. Hij zei: “Ja”. Ik vroeg hem: “Waarom zet je dan niet in?” Daar keek hij wel vreemd van op.
Al werp je een partner tijdens de training 4 of 5 keer, dan blijf je het toch ook nog een zesde keer proberen, gewoon omdat je er mentaal sterker van wordt in het benutten van kansen. Je partner moet zich er dan ook maar tegen leren te wapenen, hij dient zichzelf namelijk ook te ontwikkelen in het verdedigen. Je laat je toch zeker niet steeds op je rug werpen! Zelfvertrouwen moet je dus ontwikkelen als je opgroeit. Dat is niet altijd eenvoudig en gaat met veel ups en downs, dat heb ik wel geleerd.
Ook in mijn werk bij de optie- en effectenbeurs was de druk en spanning soms erg groot. Als de handel wel eens stillag door een technische storing, was het belangrijk om rationeel te blijven denken en zaken goed te analyseren en vervolgens binnen het team de juiste stappen te zetten. De (financiële) druk en de stress die dat met zich meebracht was altijd groot. Maar mijn judoachtergrond heeft mij altijd geholpen om de juiste beslissingen te nemen op de juiste momenten. Vooral rustig blijven is altijd het devies.
In het judo is het belangrijk om elkaar te helpen om beter te worden. Volgens Kano had je niets aan judoka’s die alleen maar willen winnen en voor wie de eigen glorie altijd voorop staat. Winnen is één ding, maar nog belangrijker en uiteindelijk het mooiste is de wil om deze prachtsport te verbreden en daarmee het menselijk egoïsme even te vergeten. Wat mij opvalt is dat veel judoka’s bewijsdrang hebben. Je kunt jezelf ook afvragen wat je nog dient te bewijzen en aan wie? Aan wie ben jij over jouw prestaties nu echt verantwoording verschuldigd? Als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt, moet je toch een evenwichtig gevoel hebben ontwikkeld over je bestaan. Belangrijker is om trots op jezelf te zijn en hoe je jezelf aan het ontwikkelen bent of ontwikkeld hebt. Ik heb mezelf nooit willen bewijzen aan anderen. Wel wilde ik voor mezelf resultaten behalen en daar trots op zijn. De waardering daarover kreeg ik dan vanzelf van anderen, maar ook als die uitbleef, kan mijn dat niet echt interesseren. Sommige complimenten kan ik wel waarderen van vooraanstaande judoka’s en trainers die mijn prestaties stoer en heel knap vinden, vooral omdat ze niet eenmalig zijn. Alle negatieve reacties heb ik naast mij neergelegd en schaar ik in de categorie dom en jaloers dat ik nog zo fit ben en dit kan presteren.
Ik ben nu 63 en ben inmiddels aan niemand anders dan mijzelf verantwoording verschuldigd en ben zeer tevreden over mijn geleverde prestaties bij mijn diverse werkgevers, als judoleraar en over mijn behaalde judo resultaten tijdens mijn seniorentijd en nu bij de veteranen. Ik neem mensen graag mee in hun ontwikkeling als judoka. Het gaat immers om de details in het judo. Als ik die bij een andere judoka kan bijbrengen en ik krijg daar positieve reacties op, dan is mijn missie om anderen beter te maken weer geslaagd.
Recent kon ik op een veiling een set gouden medailles van de olympisch spelen van 1964 op de kop tikken. Hij werd mij hoe toepasselijk toegezonden uit Japan. 1964 is voor ons Nederlandse judoka’s een bijzonder jaar met de winst van Anton Geesink in de finale van de open klasse. Er zijn judoka’s die een soort Anton Geesink in mij zien. Door de omvang (lengte/gewicht), maar vooral de manier waarop ik mijn uchi mata uitvoer, geeft blijkbaar gelijkenis. Ook Geesink had moeite om bij zijn groei in de lengte zijn kracht gelijktijdig te ontwikkelen. Ik wil mijn judo prestaties overigens op geen enkele wijze vergelijken met die van Geesink, want die zijn van een andere orde. Toch vind het ik nog altijd een eer om mijn eerste medaille op het NK-senioren in 1991 in de klasse +95 kilo uit zijn handen omgehangen te hebben gekregen.
Goudenmedaille OS 1964 Tokio
Podium NK-senioren 1991 – klasse +95kg (1e Dennis van der Geest / 2e Danny Ebbers / 3e Maarten Bijl – Hendrik Koppe)
Vorige week overleed mijn eerste tegenstander die ik bij deelname aan de veteranen wedstrijden tegenkwam in 2008 en van won. Wij kwamen elkaar elk toernooi tegen en spraken dan weer met elkaar. Enkele jaren geleden werd hij ziek en ging elk toernooi dat ik hem zag achteruit. In mei sprak ik hem nog in Riga tijdens het EK masters. Hij zei mij: “ik ben er nog” en ik zei hem “goed zo dan zien wij elkaar weer in Parijs” waar begin november het WK veteranen wordt gehouden. Helaas Guiseppe Marci, 8e dan judo, is niet meer. Het laat je weer beseffen dat het leven broos is en je elke dag moet genieten, vooral veel lachen en je alleen druk te maken over zaken waar je invloed over hebt, zoals je eigen prestaties. R.I.P mijn (judo)vriend.
Leven als een topsporter op je oude dag (augustus 2024)
Shiai is belangrijker dan kata (juli 2024)
Samenwerken in de sport (mei 2021)
Mijn levensmotto’s zijn:
“Het is niet belangrijk om beter te zijn dan een ander, maar beter dan gisteren”
“Als winnen zo gemakkelijk was, zou iedereen het doen!”
“Het draait allemaal om voorbereiding!”
Wil jij ook succesvol zijn in het leven? Ik weet zeker van wel, want “Winnen kun je leren”. Ik neem je dan ook graag mee in mijn leven en de door mij behaalde successen in mijn werk bij de beurs in Amsterdam, maar ook als wedstrijdjudoka met inmiddels 13 wereldtitels. Tijdens mijn lezing geef ik je 5 handvatten die jou helpen om succesvol te zijn in wat je ook doet of wilt bereiken. Breng structuur in je weg naar succes. Laat mij je inspireren met mijn inzichten! Je kunt mij bereiken via Facebook of LinkedIn.
Biografie: Hendrik Koppe begon op zijn 5e met judo en bereikte na een lange weg in de jaren ‘90 uiteindelijk de top van Nederland in het zwaargewicht. In 1999 werd hij op zijn 37, met een keer in de week trainen nog 3e van Nederland. Vanaf 2015 ben ik, houder van de 5e dan en ook judoleraar A bij sv Kodokan in Purmerend, actief in het veteranen circuit en ben ik inmiddels 12 keer Europees kampioen en 13 keer Wereldkampioen. In 2016/2017 en van 2020/2024 was ik bestuurslid van de JBN en hield me daar bezig met Topsport. Na een lange carrière bij de Optie- en Effectenbeurs, ruim 32 jaar, waar ik verantwoordelijk ben geweest voor het toezicht op de handel, alsmede ook op de afwikkeling van de handel, was ik na een uitstapje van bijna 4 jaar bij serviceorganisatie NederlandSport (thans onderdeel van NOC&NSF), weer werkzaam in de financiële wereld bij een vermogensbeheerder. Ik richt me altijd op het ontdekken van (zakelijke) kansen en op efficiencyverbeteringen. Ik ben dus de persoon die een klus klaart en gewend is om teams en bruggen te bouwen, waarbij grenzen tussen verschillende belanghebbenden worden verlegd. Zeer klantgericht, een teamspeler met oog voor detail, kwaliteit, het delen van informatie en kennis. Flexibel, wendbaar en stressbestendig. Open, eerlijk, met veel Amsterdamse humor, gevoel voor de culturele situatie. Een echte (top)sporter met toewijding, focus, winnaarsmentaliteit, met behoud van een sterk lichaam en geest.
Eind juni gaf ik een inspirerende judoclinic aan 80 enthousiaste judoka’s op het event van HajimeJudoPodcast. Uiteraard heb ik uitleg geven over hoe ik mijn technieken toepas en dan vooral de uchi-mata (10e heupworp) in combinatie met harai goshi.
Bij de veteranen word ik al jaren mister uchi mata genoemd, omdat ik veel wedstrijden met deze worp weet te winnen. Waarom is deze worp zo succesvol bij mij? Om diverse redenen. Door de jaren heen is mijn pakking gewijzigd om deze worp nog effectiever te maken, maar ook mijn voetenwerk heb ik geperfectioneerd om het maximale resultaat te behalen ”seiryoku zen’yo” – maximale resultaat met een minimum aan inspanning. In mijn uitleg werk ik hierbij in denkbeeldige cirkels, waarbij alle onderdelen van het lichaam een rol spelen om de worp perfect te kunnen uitvoeren. Maar het belangrijkste is om bij de eerste stap gebruik te maken van de draai van je bovenlichaam om je tegenstander uit balans te krijgen. Als dat ik gelukt, dan is de rest van deze worp niet zo ingewikkeld meer. Wel merk ik dat judoka’s vaak stoppen in de uitvoering van hun beweging, waardoor de worp uiteindelijk niet helemaal succesvol is. Je moet de worp tot het einde uitvoeren.
Ieder lichaam is anders en ontwikkeld zich anders door te tijd door een andere motoriek, lengte, gewicht, kracht, cognitief vermogen en mobiliteit. Dus heb ik geleerd dat je de worp aan dient te passen aan jouw mogelijkheden. Het vinden van je balans is daarbij het belangrijkste om de worp netjes te kunnen uitvoeren. Vaak maken kleine details al het verschil in de uitvoering. Een worp kun je ontleden in allemaal kleine stukjes beweging. En die individuele stukjes kun je trainen. En dat is nu precies wat ik doe tijdens mijn judo en krachttrainingen, om naast de grote spiergroepen, toch vooral in te zoomen op de kleine spiergroepen, omdat die mijn worpen nog beter maken. Als kind in de tweede klas op de lagere school moest ik als linkshandige rechts leren schrijven. Dat ging uiteraard niet gemakkelijk en zag er echt niet uit. Daarom begon ik in de derde klas weer links te schrijven. Toen de leraar mij vroeg of ik niet rechts moest schrijven, gaf ik als antwoord: Dat kan ik niet, dus ga ik weer links schrijven. Einde verhaal, als je linkshandig bent schrijf je dus links en dat past dus het beste bij mij. Leer dus niet iets aan wat niet bij jouw natuur past.
Als jonge judoka ontbrak het mij aan kracht en met name in het ne-waza was dat veelal een nadeel. Daarom ben ik mijzelf als uke gaan ontwikkelen in het overnemen van de kracht van tori, door snel te reageren, maar ook om tori het gevoel te geven dat hij in control is en zijn reactie uit te lokken. Handelingssnelheid is hierbij heel belangrijk. Het juiste moment de versnelling plaatsen om weg te komen of om zelf tori te worden in het gevecht. Dit door aan te vallen op een van de steunpunten.
Aan het eind van de dag vroeg ik nog even aan olympisch kampioen Mark Huizinga, die de hele dag meedeed (zijn broer Lars, gaf een interessante training over ademhaling en hoe te herstellen tijdens rust momenten in een shiai (wedstrijd)), vandaar zijn aanwezigheid. Mijn training deed hem weer beseffen dat niet iedereen op dezelfde wijze kan judoën. Dus mijn boodschap was overgekomen. Tijdens de randori sessie aan het einde van de dag nog even met hem randori gedaan in ne-waza en kon ik de mogelijkheden van mijn verdedigende ontsnappingsmogelijkheden diverse keren succesvol uitvoeren. Hij wilde blijkbaar toch even uitproberen of het echt werkt in een randori of shiai, maar de handelingssnelheid is er dus nog.
Ik werd die dag ook nog even aangesproken door een judoka die ook veel met kata bezig is over mijn blog “Shiai is belangrijker dan kata”. Hij was het vollidg met mijn betoog eens, maar vond dat met name de judobond meer energie dient te steken in het promoten en waarderen van beide disciplines binnen het judo. Ook altijd weer leuk om te horen.
Mijn explosieve kracht is dus nog steeds behoorlijk te noemen. Dat bewees ik nog weer eens op het EK in Riga, waar ik voor de 12e keer Europees kampioen bij de veteranen werd in de klasse M7 (60-64 jaar)/+100kg. Een toernooi waar 995 judoka’s aan deelnamen (ik was overigens de enige Nederlander) in diverse leeftijds- en gewichtscategorieën. Deze keer allemaal mooie en snelle punten, drie een uchi mata, een keer een harai goshi. Met name mijn tweede wedstrijd tegen de Fransman Trabelsi, was een hele harde worp. De impact van de worp was groot voor hem, twee grote kerels die op de tatami ploffen is ook niet niks. Hij bleef zeker een minuut liggen, zo hard voelde het voor hem. Na de wedstrijd kwam hij naar mij toe en zei dat hij onder de indruk was van mijn snelheid en kracht. Hij zou het nu toch wel moeten weten, want ik denk dat ik inmiddels zeven keer van hem gewonnen heb, bijna allemaal met de uchi mata. Ondanks dat mijn knie nog niet volledig hersteld was, was het toernooi dus toch succesvol.
Al met al weet ik met mijn stijl van judo en mijn aanpak judoka’s te helpen in hun ontwikkeling. Ik heb nu van een aantal judoka’s terug gehoord na hun training bij mij dat het ze geholpen heeft om de uchi mata nu goed uit te voeren. Dat past perfect in het gedachtengoed van Jigoro Kano om elkaar te helpen om beter te worden.
Nu ik deze blog schrijf heb ik weer stappen gezet in mijn revalidatie en ben inmiddels weer aan het squaten en deadliften zonder pijn. Op naar het WK in Parijs in november, de voorbereiding is weer in volle gang.
Lees ook mijn eerdere blogs
Regelmaat brengt je ver
Kansen zien, kansen benutten
Leven als een topsporter op je oude dag
Shiai is belangrijke dan kata
Trainen kun je leren
Mijn levensmotto’s zijn:
“Het is niet belangrijk om beter te zijn dan een ander, maar beter dan gisteren”
“Als winnen zo gemakkelijk was, zou iedereen het doen!”
“Het draait allemaal om voorbereiding!”
Wil jij ook succesvol zijn in het leven? Ik weet zeker van wel, want “Winnen kun je leren”. Ik neem je dan ook graag mee in mijn leven en de door mij behaalde successen in mijn werk bij de beurs in Amsterdam, maar ook als wedstrijdjudoka met inmiddels 13 wereldtitels. Tijdens mijn lezing geef ik je 5 handvatten die jou helpen om succesvol te zijn in wat je ook doet of wilt bereiken. Breng structuur in je weg naar succes. Laat mij je inspireren met mijn inzichten! Je kunt mij bereiken via Facebook of LinkedIn.
Biografie: Hendrik Koppe begon op zijn 5e met judo en bereikte na een lange weg in de jaren 90 uiteindelijk de top van Nederland in het zwaargewicht. In 1999 werd hij op zijn 37, met een keer in de week trainen nog 3e van Nederland. Vanaf 2015 ben ik, houder van de 5e dan en ook judoleraar A bij sv Kodokan in Purmerend, actief in het veteranen circuit en ben ik inmiddels 12 keer Europees kampioen en 13 keer Wereldkampioen. In 2016/2017 en van 2020/2024 was ik bestuurslid van de JBN en hield me daar bezig met Topsport. Na een lange carrière bij de Optie- en Effectenbeurs, ruim
32 jaar, waar ik verantwoordelijk ben geweest voor het toezicht op de handel, alsmede ook op de afwikkeling van de handel, ben ik na een uitstapje van bijna 4 jaar bij serviceorganisatie NederlandSport (thans onderdeel van NOC&NSF), weer werkzaam in de financiële wereld bij een vermogensbeheerder. Ik richt me altijd op het ontdekken van (nieuwe) zakelijke kansen en op efficiencyverbeteringen. Ben dus de persoon die een klus klaart en gewend is om teams en bruggen te bouwen, waarbij grenzen tussen verschillende belanghebbenden worden verlegd. Zeer klantgericht, een teamspeler met oog voor detail, kwaliteit, het delen van informatie en kennis. Flexibel, wendbaar en stressbestendig. Open, eerlijk, met veel Amsterdamse humor, gevoel voor de culturele situatie. Een echte (top)sporter met toewijding, focus, winnaarsmentaliteit, met behoud van een sterk lichaam en geest.
Het is grappig dat wijsheden uit het verleden weer opgeld doen in de moderne tijd. Dat geldt ook voor diverse trainingsvormen, zowel het judo als in krachttraining. Een daarvan in het judo is uchi komi. Het herhaaldelijk trainen van dezelfde beweging om daarin een automatisme te bereiken. Het is een oefenvorm om je techniek op diverse punten in te slijpen. Niet iedereen is hier een fan van, toch helpt het om je technische vaardigheden te verbeteren. Belangrijk hierbij is dat bij elke herhaling een kuzushi (een balansverstoring) teweegbrengt. En daar zit hem nu de kneep. Wat ik namelijk in de praktijk zie is dat het vaak vooral gericht is op snelheid en wild bewegen, terwijl je toch echt wil bereiken dat je tegenstander elke keer uit balans komt. Zonder balansverstoring geen worp zeg ik altijd. En die snelheid, waarom? Leer eerst de beweging in een rustig tempo te beheersen, met het juiste voetenwerk, dan komt de snelheid vanzelf wel.
Een oude Chinese wijsheid is dat als je iets heel rustig perfect kan uitvoeren, je dit ook op snelheid kunt doen. Snelheid is immers te bereiken door het zetten van kracht. Ook een element dat ik vaak fout zie gaan. Om de kuzushi te bereiken zijn er verschillende mogelijkheden. Ikzelf prevaleer het gebruik maken van de rotatie van mijn bovenlichaam om de tegenstander uit balans te krijgen. Gratis kracht zeg ik dan. Veelal zie ik dat men eerst de stappen zet met de voeten en pas dan de kracht gaat zetten. Wat blijft er dan over van de wijsheid van Kano om gebruik te maken van de kracht van je tegenstander als tori? Precies, dan geef je uke juist jouw kracht om over te nemen. Jouw kracht dient dus al in de eerste stap te zitten en de rotatie van je bovenlichaam is dus de kracht die hiervoor kunt gebruiken.
Naar de top werken, te komen en te blijven is het lastigste dat er is in de sport. Dat betekent dat je regelmaat in je leven dient te hebben en houden. In je voeding, trainen en rusten. Alleen dan blijf je het volhouden en er plezier aan beleven. Elke keer werken aan progressie, details en nieuwe onderdelen van je sport ontdekken, zowel in het judo, maar voor mij ook in het krachttrainen, zwemmen, wandelen en fietsen. Daar beleef ik in de voorbereiding op titeltoernooien het meeste plezier aan.
Wat de buitenwacht ziet is alleen het eindresultaat, de glorieuze finale, de finishlijn, de medailles. Maar ze vergeten de duizenden uren van oefening, de talloze mislukkingen, de blessures en pijntjes en de eindeloze toewijding die eraan voorafgingen. Als je de inspanning die je moet getroosten bekijkt is dat eigenlijk niet in verhouding, maar toch is het altijd toch weer wel bevredigend als het lukt om toch weer op de hoogste trede te staan. Ook nu ik een lichte knieblessure heb, omdat ik mijzelf bij de krachttraining weer uitdaagde om het toch weer zwaarder te doen. Het besef dat het ook in de krachttraining om de juiste techniek draait, iets dat ik uiteraard als geen ander begrijp, maar even vergat met een kleine misstap helaas. Wellicht is drie dagen achter elkaar ook iets te veel van het goede op deze leeftijd, maar het ging wel gemakkelijk, dus het gaf een goed gevoel en daar draait het om.
Ik krijg regelmatig de vraag hoe ik het toch maar steeds weer vol? Dan zeg ik dat ik met name de trainingen leuk vind, en dat ik die wedstrijden er maar een beetje bij doe. Dat is uiteraard een grapje. Voor de buitenstaander lijkt het allemaal zo gemakkelijk. Uchi komi is voor mij regelmaat, maar:
Motivatie is de start – Door gewoonte hou je het vol!
Biografie: Hendrik Koppe begon op zijn 5e met judo en bereikte na een lange weg in de jaren 90 uiteindelijk de top van Nederland in het zwaargewicht. In 1999 werd hij op zijn 37, met een keer in de week trainen nog 3e van Nederland. Vanaf 2008 ben ik, houder van de 5e dan en tegenwoordig ook judoleraar A, actief in het veteranen circuit en ben ik inmiddels 11 keer Europees kampioen en 13 keer Wereldkampioen. In 2016/2017 en van 2020/2024 was ik bestuurslid van de JBN en hield me daar bezig met Topsport. Na een lange carrière bij de Optie- en Effectenbeurs, ruim 32 jaar, waar hij verantwoordelijk is geweest voor het toezicht op de handel, alsmede ook op de afwikkeling van de handel, ben ik na een uitstapje van iets meer dan 3 jaar bij serviceorganisatie NederlandSport (thans onderdeel van NOC&NSAF) nu weer werkzaam in de financiële wereld bij een vermogensbeheerder. Ik richt me altijd op het ontdekken van (nieuwe) zakelijke kansen en op efficiencyverbeteringen. Ben die de klus klaart en gewend is om teams en bruggen te bouwen, waarbij grenzen tussen verschillende belanghebbenden worden verlegd. Zeer klantgericht, een teamspeler met oog voor detail, kwaliteit, het delen van informatie en kennis. Flexibel, wendbaar en stressbestendig. Open, eerlijk, met veel Amsterdamse humor, gevoel voor de culturele situatie. Een echte (top)sporter met toewijding, focus, winnaarsmentaliteit, met behoud van een sterk lichaam en geest. Mijn levensmotto’s zijn:
“Het is niet belangrijk om beter te zijn dan een ander, maar beter dan gisteren”
“Als winnen zo gemakkelijk was, zou iedereen het doen!”
“Het draait allemaal om voorbereiding!”
Wil jij ook succesvol zijn in het leven? Ik weet zeker van wel, want “Winnen kun je leren”. Ik neem je dan ook graag mee in mijn leven en de door mij behaalde successen in mijn werk bij de beurs in Amsterdam, maar ook als wedstrijdjudoka met inmiddels 13 wereldtitels. Tijdens mijn lezing geef ik je 5 handvatten die jou helpen om succesvol te zijn in wat je ook doet of wilt bereiken. Breng structuur in je weg naar succes. Laat mij je inspireren met mijn inzichten! Je kunt mij bereiken via Facebook of Linkedin.
Het nieuw jaar is weer begonnen, dus de allerbeste wensen voor iedereen. Dat al je wensen maar vervuld worden en dat je alle kansen die je geboden worden zult grijpen. Daar heb ik mijn vorige blog het nodige over geschreven, dus lees die nog maar eens terug. Deze blog gaat over het vinden van je balans.
In het judo draait het permanent om het vinden van je balans. Uit balans kun je geworpen worden, in balans wordt dat een stuk lastiger. Het lijkt daarom heel sterk op het gewone leven. In balans kun jij de wereld aan en zie je nergens tegenop, uit balans ziet alles er ineens een stuk lastiger uit. De extra stress die uit balans met zich meebrengt kun je tegengaan door te bewegen. Lichaamsbeweging is namelijk een geweldige ontstresser. Dus ga staan als je belt of schakel over op een stabureau, loop naar je collega in plaats van te mailen, gebruik de trap, ga wandelen, zwemmen, sporten, kortom “Beweeg”!
Judo biedt mij al heel lang een perfecte balans in mijn leven. De kracht van judo is het meebewegen met je tegenstander en gebruik maken van zijn kracht en energie. Dat lijkt eenvoudig om te doen, maar het vraagt allemaal natuurlijk om snelheid van handelen en timing om op het juiste moment te versnellen. Het is dus de kunst om je krachten op het juiste moment te activeren en in te zetten. Dat kost jaren van trainen en dan nog lukt het soms niet. Maar als het wel lukt, geeft mij dat altijd een goed gevoel.
Is het vinden van je balans trainbaar? Uiteraard, omdat alles te trainen is. De vraag is hoe ga je dat beheersen onder druk? Wat je veel in de praktijk regelmatig ziet gebeuren is dat met name onder druk men vergeet rationeel te blijven en de emotio het van de de ratio weet te winnen. Balans is dus niet alles of niets, maar de juiste beslissingen nemen op het juiste moment, soms gaat dat in een fractie van een seconde, zoals vaak in de sport, maar in andere gevallen heb je meer tijd om een afweging te maken.
Heb ik altijd de juiste keuzes gemaakt in mijn leven, zeker niet. Achteraf is het altijd makkelijk praten en oordelen of een keuze de juiste was. Aangezien ik soms meerdere rollen tegelijkertijd had te vervullen (partner, vader, sporter, directeur, bestuurder, hobbies, vakantie) moest ik soms een lastige keuze maken om alles in balans te houden. Dat was soms heel lastig en soms bleek achteraf dat ik ook anders had kunnen besluiten. Een leermoment dan – proberen dezelfde fout of vergissing maar niet meer te maken in de toekomst. Maar als je veel tegelijkertijd doet en daarbij ook nog regelmatig moet reizen voor het werk, is dat uiteraard uiterst lastig. Energie genoeg, maar helaas kent mijn dag ook maar 24 uur. Veel energie geven kan ook een keerzijde hebben, namelijk uitputting of wat je veel ziet tegenwoordig is burn-out. Daarom is het zo belangrijk om de balans te vinden in je leven en soms kiezen om iets niet te doen, of gewoon nee te zeggen. Niet alles draait om succes in het leven, want een harmonieus en liefdevol gezinsleven is wellicht nog belangrijker dan succes. Met het vinden van de juiste balans is het mogelijk om ook je persoonlijke ambities te laten floreren en toch ook van de mensen om je heen te genieten en samen plezier te hebben.
Nu ik net 63 jaar ben geworden, is succes en ambitie minder belangrijk geworden, maar verschuift de focus naar gezond blijven, lekker bewegen en vooral genieten van het leven. Ontspan door inspanning, vindt je balans en innerlijke rust en probeer de juiste keuzes te maken. Dat gaat je helpen om een gelukkiger mens te worden en dat geluk te delen met anderen.
Biografie: Hendrik Koppe begon op zijn 5e met judo en bereikte na een lange weg in de jaren 90 uiteindelijk de top van Nederland in het zwaargewicht. In 1999 werd hij op zijn 37, met een keer in de week trainen nog 3e van Nederland. Vanaf 2008 ben ik, houder van de 5e dan en tegenwoordig ook judoleraar A, actief in het veteranen circuit en ben ik inmiddels 11 keer Europees kampioen en 13 keer Wereldkampioen. In 2016/2017 en van 2020/2024 was ik bestuurslid van de JBN en hield me daar bezig met Topsport. Na een lange carrière bij de Optie- en Effectenbeurs, ruim 32 jaar, waar hij verantwoordelijk is geweest voor het toezicht op de handel, alsmede ook op de afwikkeling van de handel, ben ik na een uitstapje van iets meer dan 3 jaar bij serviceorganisatie NederlandSport (thans onderdeel van NOC&NSAF) nu weer werkzaam in de financiële wereld bij een vermogensbeheerder. Ik richt me altijd op het ontdekken van (nieuwe) zakelijke kansen en op efficiencyverbeteringen. Ben die de klus klaart en gewend is om teams en bruggen te bouwen, waarbij grenzen tussen verschillende belanghebbenden worden verlegd. Zeer klantgericht, een teamspeler met oog voor detail, kwaliteit, het delen van informatie en kennis. Flexibel, wendbaar en stressbestendig. Open, eerlijk, met veel Amsterdamse humor, gevoel voor de culturele situatie. Een echte (top)sporter met toewijding, focus, winnaarsmentaliteit, met behoud van een sterk lichaam en geest. Mijn levensmotto’s zijn:
“Het is niet belangrijk om beter te zijn dan een ander, maar beter dan gisteren”
“Als winnen zo gemakkelijk was, zou iedereen het doen!”
“Het draait allemaal om voorbereiding!”
Wil jij ook succesvol zijn in het leven? Ik weet zeker van wel, want “Winnen kun je leren”. Ik neem je dan ook graag mee in mijn leven en de door mij behaalde successen in mijn werk bij de beurs in Amsterdam, maar ook als wedstrijdjudoka met inmiddels 13 wereldtitels. Tijdens mijn lezing geef ik je 5 handvatten die jou helpen om succesvol te zijn in wat je ook doet of wilt bereiken. Breng structuur in je weg naar succes. Laat mij je inspireren met mijn inzichten! Je kunt mij bereiken via Facebook of Linkedin.
In het leven is niet alles gelijk verdeeld. Waar je geboren wordt en hoe je jeugd er grotendeels uitziet is voor iedereen grotendeels een gegeven. Wat je daarna met je leven doet, heb je voor een groot deel zelf in handen. Om verder te komen is het belangrijk om goede afgewogen keuzes te maken in de kansen die in ieders leven gaan ontstaan en voorbijkomen.
Als eerste moet je kansen zien, voordat je ze kunt benutten. Hoe zie je kansen? Iedereen maakt de hele dag door keuzes. Dat zijn verschillende keuzes, over wat zal ik vanavond eten, of hoe laat moet ik wel om op tijd te zijn voor een bepaalde afspraak. Maar er zijn ook keuzes over nieuwe mogelijkheden die je geboden worden, of kansen of mogelijkheden die je zelf waarneemt.
”Kansen liggen vaak op straat, je moet er alleen even voor bukken”
De vraag is wat doe je daar mee? Hou je het bij gedachten of ga je er concreet mee aan de slag. Neem je de eenvoudig weg en vind je het wel goed zo, of kies je voor het moeilijke pad, een nieuwe uitdaging of wil je gewoon ervaren waar je grenzen liggen en of je die verder kunt oprekken. Durf je risico’s te nemen in jouw ontwikkeling en toekomst? Allemaal vragen die jezelf kunt stellen als er zich kansen voordoen.
Als je daarvoor open staat, gaat er een wereld voor je open. Veel mensen denken dan vaak dat je financieel voordeel uit moet kunnen halen. Als dat je belangrijkste drijfveer is, dan kom je denk ik bedrogen uit, immers het benutten van een kans moet jou vooral voldoening geven omdat je iets gepresteerd hebt en wat jou als mens verrijkt heeft en tevens een leermoment is in jouw ontwikkeling. Je hebt weer iets moois bereikt en daar mag je dan blij, tevreden of trots op zijn.
Zelf heb ik vaak kansen gezien en benut en heeft het mij achteraf verrijkt. Soms dacht ik wel eens waarom doe je dit toch elke keer weer, maar de voldoening achteraf en de herinnnering hebben van mij een sterker persoon gemaakt. Een persoon die weet wat hij kan en tevens heeft geleerd dat je grenzen verder liggen dan je vaak zelf vooraf denkt. Als je op die manier ontwikkeld, zien anderen het ook in jouw zitten en bieden ook zij jou nieuwe kansen.
Nieuwe kansen betekend overigens niet dat je jouw hele leven op de kop hoeft te zetten. Zo ben ik gewoon lekker bezig gebleven met wedstrijdjudo, gewoon om ik dat redelijk tot goed kan (denk ik), het mij veel plezier en innerlijke rust geeft, maar ook omdat ik na een werkdag hierin mijn uitlaatklep heb gevonden die de mentale vermoeidheid uit mijn lichaam verwijderd door een fysieke inspanning. De vele trainingen vervelen nooit, omdat het je ook op latere leeftijd fit en gezond houdt.
Op het recente WK voor veteranen in Las Vegas hadden ze een hele nieuwe mat neergelegd. Zag er prachtig uit, maar de mat was zo glad dat het heel voorzichtig opereren was. Ik wilde zoals altijd wel graag aanvallen, maar door deze gladheid zaten er ook risico’s in die mij voorzichtiger maakte. Gelukkig was ik niet de enige die de mat glad vond, iedereen had er wel last van. Of je op nieuwe sokken op de mat stond, zo voelde het.
Na het toernooi dat ik, ondanks deze onvoorziene omstandigheden toch weer redelijk gemakkelijk won met 4 winstpartijen, kwam iemand van de IJF naar mij toe, met de opmerking dat hij mijn judo deze keer niet zo spectaculair vond. Of ik minder fit was en conditie had. Mijn reactie was, dat als je zo’n slechte mat (ik gebruikte een iets ander woord voor slecht, geloof ik 😉) neerlegt, je ook niets beter mag verwachten.
Overigens werden mijn inspanningen over de jaren heen door de IJF wel gewaardeerd met een speciale award voor degene die inmiddels 10 of meer WK’s bij de veteranen hebben. Dat zijn er tot op heden na 15 WK edities maar drie. Zelf heb ik er 13 gewonnen, een derde plek en in corona-tijd een WK geskipped. Best wel een lijst om trots op te zijn.
“Dus kansen zien, beoordelen en pakken als ze zich voordoen, het verrijkt je leven!”
Mijn vorige blog van juni heeft heel wat stof doen opwaaien. Blijkbaar heb ik wat gevoelige snaren geraakt. Volgens mij is een blog daar nu juist voor bedoeld. Ik gaf in mijn vorige blog aan dat de grens bij mij op beledigen ligt. Blijkbaar hebben een aantal budoka’s mijn blog niet goed gelezen of begrepen, want ik kreeg de nodige beledigingen naar mijn hoofd geslingerd. Gelukkig kreeg ik ook de nodige bijval, niet verrassend vanuit judoka’s die shiai hoog in het vaandel hebben staan, maar ook van judoka’s die van mening zijn dat kata bij de promoties een te grote rol hebben gekregen. Daarbij heb ik juist niets beledigend gezegd over kata. Ik vind het heel knap wat ze doen, maar de omstandigheden van uitvoering zijn anders dan die van een shiai.
De olympische spelen werden voor het judo niet wat we ervan verwachten voor het Nederlandse judo. Teleurstellend wellicht, na alle investeringen die in het programma zijn gedaan. Maar blijkbaar moet er nog meer gebeuren om aan de top te geraken. De intenties bij iedereen zijn daar uiteraard op gericht, maar blijkbaar is het samenwerken om dat te bereiken de lastigste component daarin. Het judo is een traditionele wereld en met laat niet graag andere toe om beter te worden, terwijl dat nu jij de essentie van het judo is: “Niet beter dan een ander, maar beter dan gisteren.” Vanaf de zijlijn wordt er veel geroepen, maar al die personen zijn benaderd in het verleden om te helpen. Helpen is samenwerken om beter te worden, niet jouw wil opleggen, want dan gaat het niet werken. Ik heb overigens wel genoten van het judo, mooie gevechten gezien, voor mij was het hoogtepunt de finale in de -81kg.
Na het afgelopen EK veteranen die, hoewel positief verlopen, toch enigszins teleurstellend waren, heb ik serieus getwijfeld of ik nog wel verder wilde met de veteranenwedstrijden. De motivatie was even weg naar 12 WK en 10 EK titels. Ik ben al sinds 2008 actief in het veteranen circuit, 2 corona jaren niet meegeteld, dus 14 jaar. Heb op alle toernooien waar ik aan deelnam dus slechts 2 keer brons behaald en de rest goud. Het aantal deelnemers neemt ook, helaas voor mij, af nu we ouder worden. Toch heb ik inmiddels de motivatie van het bewegen, sporten, intensief bezig zijn en een geregeld leven lijden, zonder roken, drugs, voldoende slaap, alcohol of overmatig eten weer opgepakt, gewoon omdat sporten en jezelf blijven uitdagen met andere oefeningen en technieken je gezond houdt en leuk is. Sommige bewegingen, zoals hardlopen gaat helaas niet meer als zwaargewicht, ja een klein stukje, maar dan is het ook wel klaar. Daarvoor in de plaats dus wandelen en veel fietsen als basisconditie. Dit voelt op deze leeftijd gewoon als topsport.
Regelmaat leidt bij mij tot de beste resultaten. Daarom moet je als je ouder wordt ook niet stoppen, anders kom je niet meer terug in het ritme. Dus 4 of 5 keer intensief trainen in de week, samen met mijn maat, of als dat niet kan gewoon alleen, want we werken weer naar een doel toe begin november in Las Vegas. Sommige mensen verklaren mij voor gek om al die judo-reizen te maken. Maar samenkomen met zoveel judoliefhebbers is gewoon hartstikke leuk en geeft veel plezier. Door de jaren heen heeft dat de nodige vriendschappen en waarderingen opgeleverd. Daarnaast is het gewoon leuk om nieuwe omgevingen (steden/landen) te ontdekken. Zo combineer je het sportieve met het aangename.
Zaterdag 29 juni was het mijn laatste officiële vergadering als bestuurslid Topsport bij de Judo Bond Nederland. Daarmee sloot ik voor mijzelf een enerverende periode af. Een waarin we als bond, bureau en alle vrijwilligers keihard hebben gewerkt om de JBN om te vormen naar een toekomstbestendig model.
Zoiets gaat uiteraard niet vanzelf maar vraagt om toewijding, doorzettingsvermogen en uithoudingsvermogen om dit langdurig vol te houden. Als je dan zegt keihard gewerkt, wat betekent dat dan? Hoeveel uren per week ben je hier dan mee bezig. Omdat er altijd werk te verrichten is, denk in een rustige week 6 tot 8 uur, maar in een drukke periode zo maar 10 – 12 uur per week, met pieken tot wel 30 uur per week. Gewoon omdat er altijd wel te verrichten is en soms heel veel werk, met name omdat het veranderen van een organisatie gewoon veel tijd vergt, maar dus ook veel inspanning van velen.
Er wordt dus veel van vrijwilligers gevraagd en ik kan je verklappen dat veel werk voldoening heeft gegeven, maar sommige onderdelen ook niet. Leden van een vereniging vergeten wel eens dat wij als bestuurslid ook vrijwilligers zijn die hun uiterste best doen om met al onze kennis en vaardigheden opgedaan in het verleden proberen naar eer en geweten in te zetten om de JBN verder te helpen. Dat dit werk niet door iedereen wordt gewaardeerd en men dus denkt dat men dus op een andere wijze met ons denkt te mogen omgaan, maakt het besturen soms lastig. Bij mij ligt de grens op belediging van een persoon, of ik dat nu zelf ben, of een van mijn medebestuurders, of de andere vrijwilligers of de medewerkers van het bondsbureau. Zonder op details in te gaan, kan ik verklappen dat sommige leden die grens een aantal keren hebben opgezocht, maar ook overschreden. Dan stelden wij onszelf altijd weer even de vraag: “ Voor wie doen wij dit werk ook alweer?” – precies ja: “Voor de leden van onze mooie bond.” Dat was dan weer even slikken en weer verder, want er is geen tijd te verliezen in het veranderingsproces dat we met zijn allen door moeten maken om er sterker uit te komen. Lastig dus omdat je niet altijd iedereen tevreden kunt stellen en soms ook gewoon nee moeten zeggen. Niet het antwoord dat mensen graag willen horen en dan via andere wegen alsnog proberen een ander antwoord te krijgen.
Dit zijn soms best wel gevechten die dienen te worden geleverd, omdat als je iets wil bereiken het vaak verder gaat dan een randori of sparringsvorm in de discussie en/of de verandering. Dat brengt mij dan gelijk bij de kop van deze blog: Is de shiai belangrijker dan de kata of andersom?
Wat is ook precies de bedoeling die Jigoro Kano met het kata had? Hij wilde een aantal technieken inclusief de balansverstoringen in een standaard vorm aanbieden, zodat de leerlingen het gemakkelijker tot zich konden nemen en zich er verder in konden bekwamen. Op deze wijze kon hij meer leerlingen opleiden in de zachte weg die hij als budo had ontwikkeld.
Wat we over tijd hebben gezien is dat de diverse vormen van kata (staand en grond) steeds belangrijker zijn geworden. Als oefenvorm is het natuurlijk prachtig om kata te blijven doen, met name als randori’s niet meer zo gemakkelijk gaan en wedstrijden helemaal niet meer en je dus fijn aan je technieken kunt blijven werken zonder dat je wedstrijdblessures oploopt. Mooi ook dat er nu wedstrijden in georganiseerd worden en judoka’s de perfectie van de worpen kunnen bereiken.
Wat je daarnaast ziet gebeuren is dat kata belangrijker lijkt te worden gevonden dan de shiai. De vraag is dat terecht is of niet. Daar kun je wel wat discussie over voeren lijkt mij. Namelijk is het beheersen van een techniek in een wedstrijd, waarbij de spanning van je tegenstander er volop op staat moeilijker dat het lopen van een kata? Je zou zeggen van wel, immers je tegenstander in een shiai maakt onverwachte bewegingen en deze uit balans weten te krijgen is veel lastiger dan het lopen van een kata waarbij je partner de verwachte en afgesproken bewegingen maakt. Die afgesproken bewegingen maakt je tegenstander bij een shiai niet, sterker nog hij maakt bewegingen die je mogelijk helemaal niet verwacht, ook omdat zijn kumi-kata anders is dan waarmee jij wellicht rekening houdt. Hij heeft namelijk hetzelfde doel als jij, nl. jouw werpen en de wedstrijd winnen, terwijl bij kata de uke weet dat tori hem gaat werpen. Daarnaast brengen shiai’s grotere individuele wedstrijddruk dan kata-wedstrijden, dit omdat je er bij een shiai alleen voor staat, terwijl het lopen van een kata samen met een partner plaatsvindt. Shiai wordt wel gezien als een dubbel gevecht, namelijk met je tegenstander (fysiek) en met jezelf (mentaal).
Je kunt je dus afvragen waarom judoka’s die nog steeds aan wedstrijden deelnemen niet beter en meer gewaardeerd worden of dienen te worden dan de kata judoka’s. Immers zij laten soms tot op hoge leeftijd zien dat zij door hard te trainen nog steeds hun technieken beheersen om andere te werpen in een wedstrijd. Is dat preken voor eigen parochie omdat ik zelf nog veel randori’s en shiai’s draai? Wellicht wel, maar ik ben er meer en meer van overtuigd dat als je deelneemt aan shiai’s dat vele malen zwaarder is mentaal en fysiek dan het lopen van een kata. Dit lijkt mij iets om richting de toekomst meer mee te doen en beter te waarderen.
We gebruiken onder andere analytische cookies om ons websiteverkeer geanonimiseerd te analyseren, zodat we functionaliteit en effectiviteit kunnen aanpassen. Meer informatie over de verwerkte gegevens kunt u lezen in onze privacystatement.
[X] Ik ga akkoord met bovengenoemde privacy verklaring
