Fotoverslag NK judo voor teams (senioren)

Klik op onderstaande foto voor een uitgebreid verslag

In memoriam Bart Coumans

Met ontsteltenis hebben we kennis genomen van het overlijden van Bart Coumans. We kennen Bart als een gepassioneerd judoka en medewerker van de dopingautoriteit.

Bart was sinds afgelopen jaar ook betrokken bij deze Blogpagina en wilde met regelmaat bijdragen leveren om sporters te informeren.

Wij wensen zijn vrouw, familie, vrienden en collega’s ontzettend veel sterkte met het verlies van Bart.

Peter Wetzer

Bron: http://www.dopingautoriteit.nl

In memoriam Bart Coumans

13 juni 2017

Bart was altijd het toonbeeld van sportiviteit. Zijn voornaamste passie lag bij het judo, waar hij de derde dan had behaald. Met veel enthousiasme trainde hij zelf en was hij betrokken bij het geven van cursussen. Daarnaast deed hij aan crossfit, liep hij hard en fietste graag.

Ook in zijn werk, als hoofd van de afdeling preventie, was hij altijd buitengewoon betrokken. Hij nam deel aan vele nationale en internationale werkgroepen en was lid van het ‘Education Committee’ van het Wereld Anti-Doping Agentschap en van de ‘Advisory Group on Education’ van de Raad van Europa. In Nederland was hij stuurgroep-lid van het Onderzoeksprogramma Sport en voorzitter van de pijler ‘Presteren’. Hij was een graag geziene gast op (inter)nationale congressen, symposia en vergaderingen.

Zijn overlijden is een grote slag voor zowel zijn collega’s van de Dopingautoriteit als alle andere nationale en internationale collega’s. Bart heeft heel veel voor ons vak betekend, en wij kunnen ons het werk niet voorstellen zonder hem.

Bovenal mist de wereld met het overlijden van Bart een buitengewoon aimabele man. Wij zullen zijn lach, zijn grappen en zijn grote betrokkenheid en professionaliteit enorm missen. Wij wensen zijn vrouw Annie, zijn familie en zijn vrienden veel sterkte met het verwerken van dit onnoemelijke verlies.

Fotoverslag Groot Nederlands Studentenkampioenschap Judo

Klik op bovenstaande foto voor het fotoverslag

Brandstapel

Gastblog door de heer Willem Visser

Brandstapel

“ Respect voor het individu is de basis voor een goed functionerend nationaal team “.

Juul Franssen behaalde als individueel judoka een grote overwinning. Een overwinning op hen die een brandstapel voor haar hadden opgeworpen.
Juul heeft, volledig terecht gewonnen, en velen zullen daar van gaan profiteren.
Ja ‘profiteren’, want Juul heeft alleen de kastanjes uit het vuur gehaald, omdat anderen kennelijk zodanig geïntimideerd werden, dat zij zich verborgen hielden in de spelonken van Papendal.
De rechter gaf de bouwers van de brandstapel, Hell en Bonnes, nog vier weken de tijd om dit achterlijk, middeleeuws en wreed moordmiddel, uit de tijd van Jeanne d’Arc en Richelieu, af te breken. (Overigens heeft Calvijn, gepijnigd door vreselijke aambeienpijn ook heel wat onschuldige mensen op de brandstapel geslingerd.)
Gedwongen door het NOC en volledig verstoken van lef en eigen kracht bleef de brandstapel staan en de dreiging dat deze ‘hel’ zou gaan branden bleef nog vier weken bestaan.
(Onlangs profileerde een directeur van de JBN zich door enige frasen van een managementboek te citeren; hij had beter door kunnen lezen tot de hoofdstukken ‘Conflicthantering’, ‘Conflictproces’ en ‘Conflicthanteringsmodel’!)
Gelukkig is het recht niet in handen van Hell, Bonnes, van die man die halve managementboeken leest of andere dictatoriale bestuursleden van JBN en NOC.
De rechter verbood dus het ontsteken van de brandstapel, waarop Juul, als mogelijk Jeanne d’Arc van de JBN en als angstaanjagend voorbeeld voor anderen, al was vastgebonden.
De rechter bepaalde, dat de rechten van de individuele judoka (en dus ook andere atleten) gerespecteerd dienden te worden. (Respect is overigens een van de kernwaarden in judo.)
De uitspraak van de rechter heeft gevolgen:

• Juul Franssen kan zich met haar eigen begeleidingsteam gaan voorbereiden op haar terugkeer op de internationale wedstrijdmat, met hopelijk goede resultaten en uiteindelijk kwalificatie voor de Olympische Spelen in Tokio.
• Andere judoka, ook zij die zich in de spelonken van Papendal verborgen hielden, kunnen zich door de inzet en het doorzettingsvermogen van Juul, individueel en naar eigen inzicht voorbereiden op de grote internationale wedstrijden.
• Andere atleten, anders dan judoka, kunnen op basis van de uitspraak van de rechter, hun persoonlijke voorbereiding op internationale wedstrijden bijstellen of volledig veranderen.
• Judoclubs kunnen en zullen weer gemotiveerd zijn om de opleiding en ontwikkeling van topjudoka serieus ter hand te nemen, ook omdat zij niet per definitie judoka ‘moeten afstaan’ of ‘verliezen’ aan de JBN.
• Clubcoaches verkrijgen weer ‘de eerste relatie’ met de topjudoka van hun club en zullen daardoor geïnspireerd worden en zich gewaardeerd voelen.
• Judoka weten nu ook, dat zij bijvoorbeeld in geval van blessure of terugval in resultaat, gebruik kunnen maken van de ‘warmte’ van hun eigen club.
• De JBN zal faciliterend moeten zijn voor de judoka.
• De JBN zal die facilitering op het hoogste niveau moeten brengen, zodanig dat de topjudoka het als onontbeerlijk en strikt noodzakelijk ervaren in de persoonlijke ontwikkeling als topjudoka en het behalen van resultaat. In dit geval is verplichting van deelname aan de nationale trainingen overbodig.

Niemand heeft in dit artikel gelezen, dat gezamenlijk trainen op het hoogste niveau (dat zou de nationale training moeten zijn) niet noodzakelijk en prestatie bevorderend zou zijn.

• De JBN zal ruimte moeten geven voor ‘individuele projecten’ en de bondscoach zal deze projecten als een programmamanager (dat staat overigens ook beschreven in dat managementboek) de projecten moeten leiden.

Maar…….

• Zal Juul Franssen, na al deze onwezenlijke inspanningen en overwinnen van door de JBN opgeworpen hindernissen, herstellen (en op tijd herstellen) om optimaal kunnen presteren op het WK in Boedapest, eind augustus/begin september?
  En gaat de JBN zich verontschuldigen en haar extra ondersteunen?
  Het lijkt mij heel goed!
• En blijven dat bestuur en die technisch directeur nu op dat pluche plakken, met 1e klas reistickets en hotels op Europese- en Wereldkampioenschappen, en op Olympische Spelen?
  Of neemt de bondsraad een voorbeeld aan het moedige gedrag van Juul Franssen en stuurt ze bestuur en technisch directeur, zonder eervolle vermelding of vetleren medaille, onmiddellijk naar huis?
  Het lijkt mij heel goed!
  Maar ja, ook die bondsraadsleden hebben weggekeken toen de brandstapel werd
  Opgeworpen, moeten de hand in eigen boezem steken en zullen ook wel verstoken
  zijn van lef en kracht om de noodzakelijke drastische maatregelen te nemen.
• Nationale coaches moeten nu ook antwoord geven op de vraag of zij instaat en bereid zijn om optimaal faciliterend voor topjudoka kunnen werken. Ook zullen zij de competenties moeten hebben om te bouwen aan ‘facilitering op het hoogste niveau’ en dat kan ook betekenen, dat er opnieuw selectie moet plaatsvinden……

Kortom

• Mooie tijden breken aan; het is lente en dus tijd voor de grote schoonmaak. Maar ja, wie gaat dat doen. Het is als het schoonmaken van een vies zwembad: ‘degene die de stop eruit trekt verdwijnt meestal als eerst in het afvalputje”. De oplossing van het probleem staat ook weer beschreven in dat managementboek: een interim manager, die snel en doeltreffend reorganiseert. Een judoka met ervaring en opleiding in dit soort zaken is Anthony Wurth; hij zou gevraagd kunnen worden. Ja bondsraadsleden ‘gevraagd’ (desnoods op blote knieën), want maar weinig judoka, met de juiste competenties, staan te trappelen om deze schoonmaak uit te voeren.
• De nationale training zal naar het hoogste niveau moeten worden gebracht, zodat topjudoka er de noodzaak van inzien.
  De sfeer binnen die nationale training zal een functionele en op prestatiegerichte moeten zijn, zonder dat de invloed van een club of stroming bepalend is.
  Judoka moeten vertrouwen hebben in de nationale coaches (waarbij het opwerpen van brandstapels, van wat voor vorm dan ook, onmogelijk moet zijn).
• Juul Franssen moet per onmiddellijk benoemd worden tot lid van verdiensten van de JBN, want zij heeft op eigen kracht, met inzet van haar gehele persoon, met niet aflatende dynamiek zorg gedragen voor de strikt noodzakelijk innovatie.
  Het is, volledig van harte, te hopen dat Juul geweldige resultaten gaat behalen, zodat ze na de Olympische Spelen in Tokio toch tevreden kan terugkijken naar haar judocarrière!

Sérandon 170516
Willem Visser
Naschrift
In dit artikel werd het woord ‘managementboek’ gebruikt; er wordt niet speciaal één boek bedoeld en over het algemeen is het geen opwindende literatuur.
Wel is het aan te raden om ‘Mind over Muscle’ te lezen, ook te verkrijgen in een uitstekende vertaling van Mitesco.
Het boek beschrijft onder meer ‘waardig strijden’ waarover hieronder een kort artikel.

Waardig strijden

Strijd wordt een waardige strijd als iedereen altijd het beste doel voor ogen heeft (“het ware, het goede en het schone”), als alle geestelijke en lichamelijke energie gebruikt wordt om het doel te bereiken en als iedereen zijn eigen balans en harmonie volkomen realiseert en daarmee de samenleving dient.
Waardig strijden betekent dat je jezelf beweegt op het hoogste niveau en het hoogste niveau is de vervolmaking van je eigen persoon met als hoogste doel de perfectie van de samenleving.
In Japan kent men het principe seiryoku zenyo jita kyoei (alle energie efficiënt inzetten voor het algemeen welzijn) en als men leeft volgens dit principe dan is men voortdurend en bewust doende met het ontwikkelen van alle individuele vaardigheden zoals doelgerichtheid, deugdzaamheid, wilskracht, moed en meegaandheid (toegeeflijkheid) die worden ingezet voor het algemeen belang.
Jita kyoei (algemeen welzijn) kan worden gezien als het principe van evenwicht van de samenleving.
Seiryoku zenyo is de voeding

Waardig strijden.
Het meest effectieve gebruik van je mentale en fysieke energie, kan op alle aspecten van het leven worden toegepast. Men moet daarom goed kijken hoe men het principe kan toepassen op alles in het leven en men moet er ook naar gaan leven.
Intellectueel gezien moet in al ons strijden eerst worden vastgesteld wat het doel is dat we voor ogen hebben; voorzichtigheid, observatie, kracht om te overwegen, oordeel- en voorstellingsvermogen kunnen door het ontwikkelen en volgen van het principe worden aangewend. Als er geen helder doel is dan kan het principe niet in de praktijk worden gebracht.
In moreel opzicht zal er voorafgaand aan de strijd eerst verstandelijk moeten worden vastgesteld wat goed en kwaad is. Maar alleen kennis hebben van goed en kwaad is niet voldoende. Het getraind zijn in het goede willen en het kwade niet willen is een onderdeel van morele ontwikkeling. De wil en de gewoontes om goed te handelen worden door het toepassen van de principes getraind en voortdurend ontwikkeld. De training van goede gewoontes (rituelen) versterkt het goed handelen. De beste bedoelingen om het kwade te verwerpen kunnen mislukken als men niet de gewoonte heeft om zo te handelen.
Uit sociaal oogpunt hoeft er maar een persoon in een groep te zijn die zelfzuchtig handelt om een conflict te hebben en het toepassen van het principe is niet meer mogelijk. Daarom moet zelfzucht worden vermeden en men moet handelen op basis van wederzijdse hulp en toegeeflijkheid. Op die manier ontstaat harmonie en worden conflicten vermeden of op een natuurlijke wijze opgelost. Totale balans is een staat van zijn, die door het trainen van de principes, wordt getraind en wordt ontwikkeld.
Toepassing van het principe seryoku zenyo jita kyoei kan ook bij sociale interactie. Woede, kwaadheid en haat vreten energie evenals teleurstelling, grieven en ruzies. Dit zijn dus geen gemoedstoestanden die in overeenstemming zijn met het principe. Het principe kan fundamenteel zijn bij het oplossen van allerlei, vooral morele, kwesties. De energie van woede en kwaadheid kan beter gebruikt worden om te bezien wat goed is en om voort te gaan op de weg.
Jezelf ieder dag leiden overeenkomstig het principe maakt het individu en de samenleving tot een harmonische eenheid. Eis daarom veel van jezelf en wees mild voor anderen
“Als seiryoku zenyo en jita kyoei worden gerealiseerd, dan zal het sociale leven zich natuurlijk blijven ontwikkelen en vooruitgaan. En als leden van de samenleving kan iedereen bereiken waarop men hoopt.” (Professor Jigoro Kano (1860-1938) minister van onderwijs en cultuur en stichter van het Kodokan Judo.)

(Doorgever: willem visser. Bronnen: “Mind over Muscle” en “Jigoro Kano and the Kodokan, an innovative response to modernisation”.)

Fysiotherapie onmisbaar

Bron: InFysio (http://magazine.infysio.nl/)

Interview judoka Henk Grol & meerkampster Nadine Broersen

Topsporters belasten hun lichaam zwaar. Wat betekent dat voor eventuele blessures en welke rol speelt fysiotherapie daarbij? We spreken eerst met top­atlete en meerkampster Nadine Broersen en daarna met judoka Henk Grol over de rol van fysiotherapie rondom trainingen en wedstrijden.

Binnen de meerkamp worden alle onderdelen gedaan. Er ontstaan veel verschillende blessures. Nadine: “Ik zie veel achillespeesblessures, maar daar heb ik gelukkig nog geen last van. Wel al eens een scheurtje in mijn hamstrings opgelopen en drie weken voor een EK mijn mediale enkelbanden ingescheurd.

Trainingshardheid

“Ik heb van nature de neiging om te lang door te gaan. Omdat we veel trainen met een grote omvang ga je niet bij elk pijntje direct stoppen. Je bouwt natuurlijk door de jaren heen ook wel een bepaalde trainingshardheid op. Vroeger ging ik soms echt te lang door, maar nu – met meerdere jaren ervaring – weet ik steeds beter wanneer ik op tijd moet ingrijpen. Mijn coach speelt daarbij een redelijk grote rol. De coach kan altijd ingrijpen of natuurlijk de training stoppen.”

Allemaal een andere visie

De fysiotherapeut wisselt nogal eens bij de bond. Op Papendal is er via het SMCP (SportMedisch Centrum Papendal) een fysiotherapeut beschikbaar. Naar het buitenland gaat weer een andere fysiotherapeut mee. Nadine reageert: “Ik heb 5 verschillende fysiotherapeuten gezien in de afgelopen 8 jaar.”
Het lijkt voordelig als je één fysiotherapeut hebt die overal bij is. “Toch is dat niet altijd zo”, nuanceert Nadine. “Een andere fysiotherapeut heeft toch weer een ander inzicht, ze hebben allemaal een verschillende visie, soms reageer ik goed op een alternatieve aanpak.” Nadine reageert ook goed op de manueel therapeut. “Ik laat 1 keer per maand de manueel therapeut alles bekijken en recht zetten, indien dat nodig is. Maar soms als de manueel therapeut mee gaat naar een toernooi wordt er weleens 4 keer wat recht gezet in 2 weken. Dat is voor mij weer niet goed, ik heb dan het gevoel dat mijn lichaam het niet meer zelf kan oplossen.’’

Goed overleg

Nadine is veranderd van coach waardoor ze nu niet meer fulltime in Papendal verblijft. ‘’Ik heb gemerkt dat een eigen team om je heen eigenlijk het ideale plaatje is. Dat is het voordeel van de trainingskampen. Je hebt dan gedurende het kamp het gehele team om je heen, vaak is er dan ook nog een sportarts beschikbaar. In de dagen dat ik niet op Papendal zit, moet ik veel meer zelf regelen, ook met betrekking tot de fysiotherapeuten. Ik vind het erg fijn dat de betrokken fysiotherapeuten bereid zijn goed met elkaar, met de sportarts en mijn coach te overleggen.’’

Voor Nadine was de fysiotherapeut aanvankelijk niet in beeld. Nadine: “Ik kwam in 2009, op 18-jarige leeftijd, bij de nationale selectie. Ik was daarvoor nog nooit naar een fysiotherapeut geweest. Maar wat ik inmiddels wel heb geleerd en ervaren is dat voor mijn topsportcarrière als meerkampster fysiotherapie echt onmisbaar is.’’

Judo doet altijd pijn

“Rugklachten, knieklachten, liesklachten, schouderproblemen, spierblessures, gebroken teen en duim, AC-luxatie, sternum- en polsfactuur, ach welke blessure heb ik nog niet gehad”, antwoordt Henk op de vraag naar zijn blessureverleden. “Weet je wat het is, topjudo en blessures horen bij elkaar. Judo doet altijd pijn. Judo is vechten en daar hoort ‘lijden’ gewoon bij.”

Rode vlek

De fysiotherapeut is voor veel judoka’s onmisbaar, maar ook vaak een rode vlek. Natuurlijk zegt de fysio vaak dat de sporter rust moet nemen, maar dat kan gewoon niet altijd. ‘’Of er wordt een scan geadviseerd, maar wat heb ik daaraan?’’ vult Henk aan. ‘’Ik heb er vaak niets aan. Het is een continue strijd van wat nog wel en niet verantwoord is én ik luister slecht.’’

Slecht luisteren

Dat ‘slecht luisteren’ is niet altijd een positieve eigenschap. ‘’Ik ben met serieuze klachten en vele waarschuwingen gewoon ook te lang doorgegaan. Vooral de laatste 7- 8 jaar heb ik vaak toch te veel risico’s genomen. Wordt er een rusttijd van 6 weken geadviseerd, ben ik na 2 weken toch weer zo onrustig dat ik alweer aan de trainingen begin. Sommige blessures zijn daardoor veel langzamer hersteld en heb ik een veel lagere hersteltijd gehad. Slecht luisteren komt ook door mijn eigen interne druk van ‘het moeten’.

De combinatie van slecht luisteren en steeds moeten heeft me heeft veel gebracht, maar daardoor heb ik die gewilde Wereldtitels en Olympische titel gemist. Ik heb dat losgelaten. Ik heb nu veel meer plezier in het judoën. Dat is heerlijk.’’
Henk heeft via Matrix Fitness de beschikking over een eigen Gym of zoals ze zelf noemen: Henk’s IJzerwinkel. Daar doet hij zijn krachttrainingen en/of hersteltrainingen tijdens revalidatieperioden.  Via de topsportpolis heeft hij onbeperkte vergoedingen voor fysiotherapie. De fysiotherapeut speelt bij Henk geen rol in de krachttraining of zoals Henk zegt: “Daar heeft de fysio geen verstand van.”

Papendal

Henk zit nu fulltime op Papendal en heeft daarmee ook gemakkelijk toegang tot SportMedisch Centrum Papendal (SMCP). Dat is voor Henk belangrijk want zoals hij zelf zegt: “Topsport zonder fysiotherapie is niet te doen.” Hij geeft een speciale pluim aan zijn huidige fysiotherapeute Cynthia Bos. ‘’Zij is echt heel goed. Dry Needling werkt ontzettend goed. Zij ‘prikt’ perfect en ze kan heel goed tapen. Cynthia gaat ook mee naar toernooien waar ze heel goed omgaat met de wedstrijdspanning, de pijntjes en de rol van de fysiotherapeut.’’
Het fulltime verblijf op Papendal bevalt prima, maar Henk is wel kritisch. ‘’Vooral voor jonge judoka’s is Papendal in mijn optiek misschien een te luxe situatie. Judo is ook vechten en ‘lijden’ hoort daarbij.

Als je alles zo goed faciliteert en bij elke pijntje naar de sportmedische begeleiding stapt dan kun je de pijn niet meer zo goed verdragen. Terwijl pijn gewoon bij de judosport hoort.’’

Nadenken over een leven na topsport… Wat nu?

Door Esther Stam; topjudoka en deelnemer Olympische Spelen Rio2016

Focus, 15 jaar lang! Voor topsport is focus belangrijk en judo stond altijd op de eerste plaats.. Wat heeft topsport mij eigenlijk gebracht? Wat heb ik gemist? Iets waar ik de laatste tijd vaker over nadenk.

Topsport was en is mijn leven. Het bracht mij in situaties die ik nooit voor mogelijk heb gehouden. Wie had ooit kunnen bedenken dat ik als Georgische op de bergtoppen van Bakuriani (in Georgië) zou trainen? En dat ik mij daar als enige vrouw staande moest houden in een herenteam? Alles voor dat ultieme doel waar ik me op bleef focussen. En wie had gedacht dat ik via deze weg mijn droom verwezenlijkte en in Rio de Olympische mat mocht betreden?

Ik heb daardoor competenties ontwikkeld waar ik de rest van mijn leven profijt van heb. Maar nu ik langzamerhand naar het einde van mijn carrière ga, geeft mij dit ook een flinke uitdaging. Want wie ben ik eigenlijk zonder topsport? Wat kan ik en belangrijker nog: Wat wil ik? Waar ga ik me de komende jaren op focussen?

Een simpele google opdracht doet mij al snel beseffen, dat dit een veelbesproken en actueel thema is. Er komt een aantal artikelen langs over depressiviteit van gestopte topsporters. Het welbekende zwarte gat. Een artikel wat de spijker op zijn kop slaat, is van Claire Hanna, een (ex-) Canadese volleybalster:

https://mygameplan.ca/the-athlete-transition-struggling-with-identity-after-sport/

Maar is de struggle die Claire beschrijft nodig? Of kun je jezelf voorbereiden op de stap na je topsportcarrière? Vergeleken met haar heb ik een grote voorsprong. Ik heb naast mijn sport mijn studie communicatiewetenschappen kunnen afronden en jaren bij ING gewerkt. De start is er dus al. Ik ben bijgestaan door een carrièrecoach, loop mee bij organisaties, zoals @Fanbased, en praat met veel mensen uit het bedrijfsleven. En dan volgt hopelijk een nieuwe focus; mijn maatschappelijke carrière! Maar eerst nog even judoën…

www.fanbased.foundation

Fotoverslag Belgian Open 2017 Vise (zaterdag)

Klik HIER voor een fotoverslag van de Belgian Open 2017 Vise (zaterdag)

Door vechtsport meedoen in de maatschappij

Bron: https://www.allesoversport.nl

Door: Kenniscentrum Sport

Bron: www.allesoversport.nl

Vechtsport is populair onder jongeren, met name jongeren die opgroeien in krachtwijken waar het inkomen laag is en de overlast hoog. Deze jongeren vechten letterlijk en figuurlijk met hun idealen en omgeving. Zoals jullie weten is het imago van vechtsport niet altijd goed, maar juist voor deze vechtende jongeren kan vechtsport heel belangrijk zijn om toekomstperspectief te bieden.

Kenniscentrum Sport is in samenwerking met hogescholen en universiteiten en vechtsportclubs bezig met een project over de waarde van vechtsport voor jongeren. Op verschillende vechtsportclubs in Nederland onderzoeken studenten hoe de interactie tussen de trainer en de jongeren invloed heeft op hun ontwikkeling. Welke aspecten binnen de vechtsportclub dragen bij aan een positieve ontwikkeling van jongeren die bijvoorbeeld uit een gebroken gezin komen, leven in armoede of niet in Nederland zijn opgegroeid?

Wat het antwoord ook precies is, het is duidelijk dat passie een grote rol speelt: passie voor vechtende jongeren. Lees in dit artikel hoe trainers deze passie overbrengen en zorgen dat  jongeren mee (gaan) doen in de maatschappij.

Waar judo en kunst elkaar ontmoeten

Koen Vermeule en Bertie Wetzer met op de achtergrond het portret van Jan Wetzer

Koen Vermeule maakt schilderij van Jan Wetzer (†)

Waar judo en kunst elkaar ontmoeten

Helmond/Amsterdam,- Koen Vermeule is niet alleen een fervent judoka. De Amsterdammer is ook een vermaard kunstenaar. Koen Vermeule is een van Nederlands beste judoka’s als het om kata (stijl) gaat. Hij maakt onderdeel uit van de Nederlandse selectie en is deelnemer aan Europese en Wereldkampioenschappen.

Koen Vermeule (L) en zijn trainingspartner Ruud van Zwieten demonstraren het Judo No Kata; een stijloefeing in het judo

Koen Vermeule

Weidse en lege landschappen met zware luchten schildert Koen Vermeule graag, al dan niet in de traditionele zin van het woord. Tevens schildert de kunstschilder, geboren in 1965 te Goes, stadsgezichten, waarin ingezoomd is op kleine, geconcentreerde scènes met mensen die in hun handelingen en bewegingen stilgezet lijken te zijn. De alledaagse, vluchtige werkelijkheid wordt dus voor een moment vastgezet.

Na de TeHaTex in Tilburg, waar hij van 1983 tot 1988 studeerde, besloot Vermeule in 1990 een opleiding aan de Rijksacademie van beeldende kunsten in Amsterdam te volgen. Toen hij in 1992 afgestudeerd was, debuteerde hij succesvol bij de befaamde galerie Art & Project in Amsterdam. Vele musea en galeries volgden.

Al sinds zijn zevende beoefent Vermeule judo. Deze sport fascineert hem nog steeds. Zo heeft hij een judokabinet binnen een tentoonstelling geheel gewijd aan deze passie. Naar Yves Klein, die ook een grote fascinatie voor judo had, gaat speciale aandacht uit. “Voor Klein betekende judo ‘het geestelijke ontdekken via het lichamelijke’. In mijn werk komt judo op een meer letterlijke manier terug. Ik isoleer houdingen uit het judo en plaats deze in een nieuwe context van een schilderij. Hierdoor krijgen houdingen een nieuwe betekenis, los van het judo”, aldus Vermeule. In het judokabinet zijn tevens twee werken van Klein opgenomen.

Bij onder meer het Singer Museum in Laren, het Rijksmuseum Twenthe te Enschede, het Gemeentemuseum Den Haag, het Fries Museum in Leeuwarden en het Stedelijk Museum te Amsterdam heeft Vermeule zijn werk tentoongesteld. Zijn kunst is opgenomen in de collecties van bedrijven, instellingen en musea, waaronder de Stadsgalerij Heerlen, het Stedelijk Museum Schiedam en het Fries Museum in Leeuwarden. Voor zijn oeuvre heeft de kunstenaar de Charlotte Köhler Prijs in 1994 gewonnen. In 2013 werd bekend dat hij één van de twaalf geselecteerde beeldend kunstenaars was die een schetsontwerp mocht maken voor een staatsieportret van koning Willem-Alexander.

Ook het Gemeentemuseum in Helmond heeft een ‘Koen Vermeule’ in zijn collectie.

Rechts het portret van Jan Wetzer. Links een typische ‘Vermeule’.

Helmond

Koen Vermeule heeft nog een connectie met Helmond. Peter Wetzer van het Helmondse bedrijf Nihon Sport Nederland, een groothandel in o.a. vechtsportkleding, sponsort Koen Vermeule en zijn judopartner Ruud van Zwieten. “Ruud en Koen zijn bijzonder gepassioneerde judoka’s en we hadden daardoor al snel een ‘klik’.” zegt Peter Wetzer “Aanvankelijk wist ik niet dat Koen ook zo’n beroemd kunstenaar is. Ruud van Zwieten vertelde het me en op internet kwam ik de mooiste schilderijen van hem tegen. Erg indrukwekkend! Ik heb ontzettend veel bewondering voor Koen zijn schilderkunst. Wat een creativiteit!”

Zomer 2016 trok Peter Wetzer de stoute schoenen aan en vroeg of Koen een schilderij voor hem wilde maken. “Ik 2013 is onze zoon Jan overleden; iets wat ons leven enorm beïnvloed heeft. Je bent er dagelijks mee bezig.” Jan was tevens mijn compagnon in Nihon Sport en ik mis hem iedere dag. Ik wist zeker dat mijn vrouw een mooi schilderij van Jan erg zou waarderen.” “Koen is niet direct een portrettenschilder en zijn agenda was overvol. We moesten dus geduld hebben”

Bertie Wetzer en Koen Vermeule

Schilderij

Afgelopen week was het dan zover. Koen vroeg of Peter en Bertie Wetzer naar zijn atelier in de Utrechtsedwarstraat wilden komen. “Koen had al een foto gestuurd terwijl hij met het schilderij bezig was en daar was ik al enorm van onder de indruk” zegt Bertie Wetzer “Toen ik echter zijn atelier binnen kwam hing het schilderij van Jan al aan de muur.” “Ik werd er erg emotioneel van; wat een mooi schilderij! Koen heeft Jan zo ontzettend mooi geschilderd. Jan was een enorm lieve, zorgzame en warme zoon. Dit schilderij geeft je direct dat gevoel”. “We waren amper bijgekomen van de eerste indrukken van het portret toen Koen ons verraste met een tweede schilderij van Jan en zijn dochtertje Fleur” zegt Bertie “Wat een ontzettend mooie verrassing!”

Koen Vermeule verraste Peter en Bertie Wetzer met een schitterend extra schilderij met daarop hun zoon Jan en zijn dochtertje Fleur

Video met Koen Vermeule en Ruud van Zwieten met een impressie van het kata judo

Nihon Sport helpt jeugdteam Essink naar toernooi in Fukuoka

Willen jullie met een team naar Japan? ”

Dat was de vraag die ik kreeg van Peter Wetzer. In 2012 mocht ik de reis maken met een meidenteam.

Een levenservaring voor deze leeftijd! Een toernooi wat bekend staat om ontmoeten, respect, sport, cultuur en ervaring!

In mijn tijd als coach voor Essink mocht ik in 2007 ook gaan. Deze stage is niet te vergelijken met deze stage.

Sanix verzorgd, verbind en bouwt aan relaties en aan de sport. Hard trainen, maar ook tijd voor elkaar. Een zware mooie competitie met ECHT judo. Volle punten en mooie worpen. Een super ervaring, ook om te zien hoe men met elkaar omgaat. De organisatie zorgt ook voor sightseeing en een perfecte tolk die zorgt dat alles loopt.

Hoe organiseren we zoiets? Na de uitnodiging maken we als technische commissie een selectie. Zodra we deze hebben lichtten we de ouders in. Na goedkeuring van de ouders lichtten we de judoka’s pas in. De rest van de organisatie ligt in handen van de ouders. Ervaringsdeskundigen sturen hen bij in het regelen. Door het samen te doen is de betrokkenheid erg groot!

Wil je weten hoe wij het hebben beleeft? Kijk op de Facebookpagina van Essink judoteam! Indien je interesse hebt vraag Peter naar de mogelijkheden!

Namens Essink,
Thijs Linsen
Hoofdtrainer wedstrijdjudo

Verslagje door een van de deelnemers:

Wij als team begonnen op het vliegveld in Düsseldorf, waar we vanuit daar een 8 uur vlucht hadden richting Bejing, toen we daar aankwamen hadden we de vlucht gemist, omdat we van de ene rij naar de andere rij werden geplaatst.

Gelukkig werd er geregeld dat we een nacht daar konden overnachten in een hotel. De dag daarop werd geregeld dat we naar de Chinese muur konden gaan.

Na de nacht slapen snel naar het vliegveld en dit keer wel in een keer in de goede rij geplaatst.

Een vlucht richting Fukuoka later kwamen we eindelijk aan op het vliegveld van Fukuoka. Daar gingen we met de bus naar de Global Arena.

Gelijk die avond nog even een training gedraait en daarna naar de slaapvertrekken.

De tweede dag stond er een training gepland van 09.00 uur tot 17.00 uur. Na deze trainingsdag hadden we nog meer trainingsdagen, een daarvan werd er training gegeven door de wereld kampioen van 2010.

Die dag daarop hadden wij het toernooi, waarbij wij de eerste wedstrijd wonnen, de volgende wedstrijd verloren wij daarentegen. Wij gingen daardoor naar de up en down zaal waar je steeds een wedstrijd doet, als je deze wint ging je een mat omhoog als je verloor ging je omlaag. Na deze dag hadden we een dag met heel veel team wedstrijden, 15 om precies te zijn. Zeker heel zwaar!

De dag daarop gingen we naar de binnenstad van Fukuoka om te shoppen. Toen we daarmee klaar waren gingen we voor de laatste keer bij de Global Arena slapen.

Even nog haasten op de laatste dag om de kamer schoon te krijgen en daarna snel naar het vliegveld om snel weer naar Nederland terug te gaan.