Zondagmorgen zijn Harry van den Hurk van HUHAFOTO en Peter Wetzer naar het Hajime Judotoernooi geweest in het Limburgse Bergen. Tijdens het toernooi van Judo Ryu Maasduinen hebben ze het eerste anderhalf uur wat actiefoto’s gemaakt bij de wedstrijden voor de meiden. Met 350 judoka’s uit 4 landen was het toernooi in Bergen goed bezet.
Onderstaande en bovenstaande foto’s zijn gemaakt door onze vaste fotograaf Harry van den Hurk.
De foto’s die Harry van den Hurk heeft gemaakt kun je in een hoge resolutie HIER downloaden
Waarom BJJ geld verdient terwijl judo het moeilijk heeft – en hoe judo dat kan oplossen
Geschreven door: Azar Novruzov
Loop vandaag een willekeurige grote Amerikaanse stad binnen, en de kans is groot dat je een Braziliaans jiujitsu (BJJ)-school vindt vol mensen in frisse pakken (gi’s), die op schone matten rollen en tussen de 150 en 250 dollar per maand betalen. Sommige sportscholen bieden zelfs privélessen aan beroemdheden. Van filmsterren tot CEO’s — iedereen wil BJJ leren, omdat het modern, praktisch en Instagram-vriendelijk aanvoelt.
Ondertussen heeft judo, de olympische sport waaruit BJJ is voortgekomen, moeite om zijn lessen vol te krijgen — vooral in de VS. Waarom? De redenen zijn eenvoudig, en een beetje pijnlijk.
Waarom BJJ winstgevender is
1. Toegankelijkheid voor beginners
In BJJ kan zelfs een complete beginner al snel succes ervaren. De nadruk op grondwerk (ne-waza) maakt dat ook zwaardere of minder atletische mensen effectieve technieken kunnen leren. Je kunt iemand laten afkloppen met een verwurging of klem zonder explosieve worpen nodig te hebben.
Judo daarentegen draait om krachtige staande worpen. Om die echt te beheersen, moet je vaak jong beginnen. Volwassenen die later instappen, raken gefrustreerd omdat het jaren duurt om een perfecte worp te leren.
2. Flexibele marketing
BJJ-scholen profileren zich als lifestylecentra. Er is muziek, sociale media-hype en merchandise. Je vindt er rash guards, hoodies en eindeloos veel branding.
Judoclubs voelen vaak aan alsof ze zijn blijven hangen in 1985 — oude matten, stoffige zalen en weinig aandacht voor promotie.
3. Sterrenstatus en popcultuur
BJJ is doorgedrongen tot Hollywood en de UFC. Bekende acteurs trainen het. Topvechters in MMA promoten het. Zelfs tech-miljardairs zoals Mark Zuckerberg posten over hun trainingen op de mat. Dat levert gratis publiciteit en geloofwaardigheid op.
Judo heeft olympische kampioenen, maar die krijgen lang niet dezelfde media-aandacht of aantrekkingskracht buiten de sportwereld.
4. Het verdienmodel
BJJ-scholen werken als fitnessclubs: ze vragen maandelijkse contributie, organiseren kinderlessen, zelfverdedigingscursussen voor vrouwen, seminars en bandpromoties die inkomsten opleveren.
Judoclubs vragen vaak weinig en draaien soms nog steeds als non-profitorganisatie. Dat maakt groei moeilijk.
Hoe judo dit kan oplossen
1. Moderniseren
Judoclubs moeten af van het stoffige imago. Investeer in schone, moderne ruimtes, duidelijke branding, aanwezigheid op sociale media en merchandise. Verkoop judo als een lifestyle, niet alleen als een traditionele sport.
2. Volwassen beginners aantrekken
Niet iedereen kan werpen als een olympiër. Judo zou meer moeten benadrukken dat het ook nuttig is voor zelfverdediging, fitheid en grondwerk — aantrekkelijk voor volwassenen die actief willen blijven en bruikbare vaardigheden willen leren.
3. Gebruik maken van media en bekende personen
Werk samen met influencers, UFC-vechters of acteurs met een judoverleden. Publiciteit telt. Als mensen beroemdheden judo zien doen, willen ze het zelf ook proberen.
4. Inkomen diversifiëren
Neem een voorbeeld aan BJJ: bied betaalde seminars, kinderkampen, bandcertificeringen en online trainingen aan. Bouw een structuur waarin instructeurs een inkomen kunnen verdienen in plaats van vrijwilligers te blijven.
De waarheid is: BJJ is niet winstgevender omdat het beter is, maar omdat het flexibeler, moderner en beter te vermarkten is.
Wanneer je bij mij een bestelling plaatst voor een boek, ga ik persoonlijk voor je aan de slag. Deze boeken liggen uiteindelijk bij mij op kantoor om naar jullie te verzenden! En niet bij Amazon.
Clubkorting!
Clubs en leraren kunnen vanaf nu voor een speciale, éénmalige, pre-order prijs het Koka Kids boek met 20 kanteltechnieken bestellen!
Grondjudo is een leuke en makkelijke manier om een ippon te scoren!
Maar veel kinderen blijven steken bij de eerste hindernis, omdat ze niet weten hoe ze hun partner moeten omdraaien.
Dit boek zorgt ervoor dat je dat probleem niet meer hebt:
★ Dit boek bevat 20 kanteltechnieken.
★ Er zijn kanteltechnieken voor alle soorten verdedigingen (in elkaar gedoken als bokje of plat op de buik) en wanneer je zelf aan het verdedigen bent (als bokje of op je eigen rug).
★ Er zijn duidelijke, stap voor stap illustraties hoe je elke kanteltechniek moet uitvoeren.
★ De illustraties laten elk deel van de kanteling zien: van hoe je vastpakt, tot het kantelen van je partner naar de rug en in een houdgreep pakt.
★ Er zijn tips en instructies voor elke techniek.
In oktober zullen de boeken worden gedrukt, waarna je in november 2025 de boeken zult ontvangen*.
Na de pre-order periode gaan de staffelprijzen omhoog, dus wees er snel bij om van dit voordeel te profiteren.
Bestel voor 26 oktober om gebruik te maken van deze pre-order prijs!
Zondag jl samen met fotograaf Harry van den Hurk (Huhafoto) op pad geweest naar het ‘Herfsttoernooi’ van Judovereniging Shizen Hontai in Veldhoven. Mooi regionaal jeugdtoernooi met veel aandacht voor de deelnemers. Iedereen ging met een medaille naar huis en het was mooi om te zien dat ook seniorenjudoka’s van de organiserende club de kans kregen om als arbiter op de mat te stappen.
Ook Peter Wetzer was in Veldhoven en maakte foto’s. Zijn foto’s zijn te vinden op www.peterwetzer.nl. Een rechtstreekse link naar de reportage vind je HIER
Ontwikkel je mentale kracht
Blog: Hendrik Koppe, september 2025
Tijdens de vakantie heb ik me weer eens verdiept in het leven van een van de grootste judoka’s die Nederland heeft voortgebracht, nl: Anton Geesink. Het boek, een heruitgave van Kees Kooiman over “De man die alles anders deed”, had ik al enige jaren in de kast en bij het lezen deed het mij weer een aantal zaken beseffen.
Volgens de leer van Kano kun je in het judo met lichamelijke beheersing het winnen van brute kracht. Zo heb ik mijzelf als judoka ook noodgedwongen ontwikkeld, nl. alles op basis van techniek, want kracht had ik in mijn jeugd ten opzichte van mijn tegenstanders gewoonweg niet. Dat is in het moderne judo wellicht niet helemaal meer van toepassing, als je ziet hoe de krachttraining wellicht meer de boventoon voert boven techniektraining en al op zeer jonge leeftijd onderdeel van de trainingsroutine is. Zelf doe ik ook minimaal twee krachttrainingen per week, gewoon omdat ik van deze trainingen geniet en het mijn lichaam op gevorderde leeftijd sterk houd. Dat het ook helpt om mijn wedstrijden te winnen is mooi meegenomen.
Het mentale gevecht met jezelf en je tegenstander is een ander aspect dat steeds belangrijker is geworden in de voorbereiding op wedstrijden. Daar hebben topsporters inmiddels allemaal specialisten voor in hun team. Waarom eigenlijk? Waarom ben je niet in staat om de innerlijke kracht zelf te ontwikkelen? Maken wij dit aspect niet te veel te belangrijk? Allemaal vragen die ik me stel als ik zie hoe dat tegenwoordig gaat en hoe sporters daarover praten. Het leren van de technieken (die bij jouw passen uiteraard, zie mijn vorige blog), zou zwaarder moeten wegen. Als je deze immers goed weet te beheersen in de technische training en de randori, waarom lukt dan niet in een toernooi tijdens de shiai?
Zelf heb ik nooit last van gehad van mentale onzekerheid. In mijn jeugd won ik niet vaak, dus had ik voor mijzelf een schild ontwikkeld tegen de teleurstelling. Als ik verloor, was de ander gewoon beter of sterker, als ik won, had ik onbewust weer een stap gezet in mijn mentale ontwikkeling. Zo werd er ook altijd naar mij gekeken, die sukkel die altijd verloor.
Mijn oude trainer Gerard Rutte zei altijd: Niet denken, maar doen! Daar gaat het veel mis bij sporters. Als je te veel nadenkt over een mogelijke kans, ben je altijd te laat, de kans is dan inmiddels weer voorbij. De durf om je techniek direct in te zetten als de kans zich voordoet, is te trainen. Tijdens de randori’s jezelf dwingen om kansen te creëren en dan gelijk toe te slaan. Ik was een paar jaar terug een keer aan het trainen bij de wedstrijdgroep van Kenamju. Tijdens de randori zei ik tegen mijn tegenstander: “Hoe goed wil jij mij vasthebben voordat je gaat inzetten?”. Hij keek mij verbaasd aan. Ik vroeg hem: “Is dit de pakking waar je naartoe werkt?”. Hij zei: “Ja”. Ik vroeg hem: “Waarom zet je dan niet in?” Daar keek hij wel vreemd van op.
Al werp je een partner tijdens de training 4 of 5 keer, dan blijf je het toch ook nog een zesde keer proberen, gewoon omdat je er mentaal sterker van wordt in het benutten van kansen. Je partner moet zich er dan ook maar tegen leren te wapenen, hij dient zichzelf namelijk ook te ontwikkelen in het verdedigen. Je laat je toch zeker niet steeds op je rug werpen! Zelfvertrouwen moet je dus ontwikkelen als je opgroeit. Dat is niet altijd eenvoudig en gaat met veel ups en downs, dat heb ik wel geleerd.
Ook in mijn werk bij de optie- en effectenbeurs was de druk en spanning soms erg groot. Als de handel wel eens stillag door een technische storing, was het belangrijk om rationeel te blijven denken en zaken goed te analyseren en vervolgens binnen het team de juiste stappen te zetten. De (financiële) druk en de stress die dat met zich meebracht was altijd groot. Maar mijn judoachtergrond heeft mij altijd geholpen om de juiste beslissingen te nemen op de juiste momenten. Vooral rustig blijven is altijd het devies.
In het judo is het belangrijk om elkaar te helpen om beter te worden. Volgens Kano had je niets aan judoka’s die alleen maar willen winnen en voor wie de eigen glorie altijd voorop staat. Winnen is één ding, maar nog belangrijker en uiteindelijk het mooiste is de wil om deze prachtsport te verbreden en daarmee het menselijk egoïsme even te vergeten. Wat mij opvalt is dat veel judoka’s bewijsdrang hebben. Je kunt jezelf ook afvragen wat je nog dient te bewijzen en aan wie? Aan wie ben jij over jouw prestaties nu echt verantwoording verschuldigd? Als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt, moet je toch een evenwichtig gevoel hebben ontwikkeld over je bestaan. Belangrijker is om trots op jezelf te zijn en hoe je jezelf aan het ontwikkelen bent of ontwikkeld hebt. Ik heb mezelf nooit willen bewijzen aan anderen. Wel wilde ik voor mezelf resultaten behalen en daar trots op zijn. De waardering daarover kreeg ik dan vanzelf van anderen, maar ook als die uitbleef, kan mijn dat niet echt interesseren. Sommige complimenten kan ik wel waarderen van vooraanstaande judoka’s en trainers die mijn prestaties stoer en heel knap vinden, vooral omdat ze niet eenmalig zijn. Alle negatieve reacties heb ik naast mij neergelegd en schaar ik in de categorie dom en jaloers dat ik nog zo fit ben en dit kan presteren.
Ik ben nu 63 en ben inmiddels aan niemand anders dan mijzelf verantwoording verschuldigd en ben zeer tevreden over mijn geleverde prestaties bij mijn diverse werkgevers, als judoleraar en over mijn behaalde judo resultaten tijdens mijn seniorentijd en nu bij de veteranen. Ik neem mensen graag mee in hun ontwikkeling als judoka. Het gaat immers om de details in het judo. Als ik die bij een andere judoka kan bijbrengen en ik krijg daar positieve reacties op, dan is mijn missie om anderen beter te maken weer geslaagd.
Recent kon ik op een veiling een set gouden medailles van de olympisch spelen van 1964 op de kop tikken. Hij werd mij hoe toepasselijk toegezonden uit Japan. 1964 is voor ons Nederlandse judoka’s een bijzonder jaar met de winst van Anton Geesink in de finale van de open klasse. Er zijn judoka’s die een soort Anton Geesink in mij zien. Door de omvang (lengte/gewicht), maar vooral de manier waarop ik mijn uchi mata uitvoer, geeft blijkbaar gelijkenis. Ook Geesink had moeite om bij zijn groei in de lengte zijn kracht gelijktijdig te ontwikkelen. Ik wil mijn judo prestaties overigens op geen enkele wijze vergelijken met die van Geesink, want die zijn van een andere orde. Toch vind het ik nog altijd een eer om mijn eerste medaille op het NK-senioren in 1991 in de klasse +95 kilo uit zijn handen omgehangen te hebben gekregen.
Goudenmedaille OS 1964 Tokio
Podium NK-senioren 1991 – klasse +95kg (1e Dennis van der Geest / 2e Danny Ebbers / 3e Maarten Bijl – Hendrik Koppe)
Vorige week overleed mijn eerste tegenstander die ik bij deelname aan de veteranen wedstrijden tegenkwam in 2008 en van won. Wij kwamen elkaar elk toernooi tegen en spraken dan weer met elkaar. Enkele jaren geleden werd hij ziek en ging elk toernooi dat ik hem zag achteruit. In mei sprak ik hem nog in Riga tijdens het EK masters. Hij zei mij: “ik ben er nog” en ik zei hem “goed zo dan zien wij elkaar weer in Parijs” waar begin november het WK veteranen wordt gehouden. Helaas Guiseppe Marci, 8e dan judo, is niet meer. Het laat je weer beseffen dat het leven broos is en je elke dag moet genieten, vooral veel lachen en je alleen druk te maken over zaken waar je invloed over hebt, zoals je eigen prestaties. R.I.P mijn (judo)vriend.
Leven als een topsporter op je oude dag (augustus 2024)
Shiai is belangrijker dan kata (juli 2024)
Samenwerken in de sport (mei 2021)
Mijn levensmotto’s zijn:
“Het is niet belangrijk om beter te zijn dan een ander, maar beter dan gisteren”
“Als winnen zo gemakkelijk was, zou iedereen het doen!”
“Het draait allemaal om voorbereiding!”
Wil jij ook succesvol zijn in het leven? Ik weet zeker van wel, want “Winnen kun je leren”. Ik neem je dan ook graag mee in mijn leven en de door mij behaalde successen in mijn werk bij de beurs in Amsterdam, maar ook als wedstrijdjudoka met inmiddels 13 wereldtitels. Tijdens mijn lezing geef ik je 5 handvatten die jou helpen om succesvol te zijn in wat je ook doet of wilt bereiken. Breng structuur in je weg naar succes. Laat mij je inspireren met mijn inzichten! Je kunt mij bereiken via Facebook of LinkedIn.
Biografie: Hendrik Koppe begon op zijn 5e met judo en bereikte na een lange weg in de jaren ‘90 uiteindelijk de top van Nederland in het zwaargewicht. In 1999 werd hij op zijn 37, met een keer in de week trainen nog 3e van Nederland. Vanaf 2015 ben ik, houder van de 5e dan en ook judoleraar A bij sv Kodokan in Purmerend, actief in het veteranen circuit en ben ik inmiddels 12 keer Europees kampioen en 13 keer Wereldkampioen. In 2016/2017 en van 2020/2024 was ik bestuurslid van de JBN en hield me daar bezig met Topsport. Na een lange carrière bij de Optie- en Effectenbeurs, ruim 32 jaar, waar ik verantwoordelijk ben geweest voor het toezicht op de handel, alsmede ook op de afwikkeling van de handel, was ik na een uitstapje van bijna 4 jaar bij serviceorganisatie NederlandSport (thans onderdeel van NOC&NSF), weer werkzaam in de financiële wereld bij een vermogensbeheerder. Ik richt me altijd op het ontdekken van (zakelijke) kansen en op efficiencyverbeteringen. Ik ben dus de persoon die een klus klaart en gewend is om teams en bruggen te bouwen, waarbij grenzen tussen verschillende belanghebbenden worden verlegd. Zeer klantgericht, een teamspeler met oog voor detail, kwaliteit, het delen van informatie en kennis. Flexibel, wendbaar en stressbestendig. Open, eerlijk, met veel Amsterdamse humor, gevoel voor de culturele situatie. Een echte (top)sporter met toewijding, focus, winnaarsmentaliteit, met behoud van een sterk lichaam en geest.
Eind juni gaf ik een inspirerende judoclinic aan 80 enthousiaste judoka’s op het event van HajimeJudoPodcast. Uiteraard heb ik uitleg geven over hoe ik mijn technieken toepas en dan vooral de uchi-mata (10e heupworp) in combinatie met harai goshi.
Bij de veteranen word ik al jaren mister uchi mata genoemd, omdat ik veel wedstrijden met deze worp weet te winnen. Waarom is deze worp zo succesvol bij mij? Om diverse redenen. Door de jaren heen is mijn pakking gewijzigd om deze worp nog effectiever te maken, maar ook mijn voetenwerk heb ik geperfectioneerd om het maximale resultaat te behalen ”seiryoku zen’yo” – maximale resultaat met een minimum aan inspanning. In mijn uitleg werk ik hierbij in denkbeeldige cirkels, waarbij alle onderdelen van het lichaam een rol spelen om de worp perfect te kunnen uitvoeren. Maar het belangrijkste is om bij de eerste stap gebruik te maken van de draai van je bovenlichaam om je tegenstander uit balans te krijgen. Als dat ik gelukt, dan is de rest van deze worp niet zo ingewikkeld meer. Wel merk ik dat judoka’s vaak stoppen in de uitvoering van hun beweging, waardoor de worp uiteindelijk niet helemaal succesvol is. Je moet de worp tot het einde uitvoeren.
Ieder lichaam is anders en ontwikkeld zich anders door te tijd door een andere motoriek, lengte, gewicht, kracht, cognitief vermogen en mobiliteit. Dus heb ik geleerd dat je de worp aan dient te passen aan jouw mogelijkheden. Het vinden van je balans is daarbij het belangrijkste om de worp netjes te kunnen uitvoeren. Vaak maken kleine details al het verschil in de uitvoering. Een worp kun je ontleden in allemaal kleine stukjes beweging. En die individuele stukjes kun je trainen. En dat is nu precies wat ik doe tijdens mijn judo en krachttrainingen, om naast de grote spiergroepen, toch vooral in te zoomen op de kleine spiergroepen, omdat die mijn worpen nog beter maken. Als kind in de tweede klas op de lagere school moest ik als linkshandige rechts leren schrijven. Dat ging uiteraard niet gemakkelijk en zag er echt niet uit. Daarom begon ik in de derde klas weer links te schrijven. Toen de leraar mij vroeg of ik niet rechts moest schrijven, gaf ik als antwoord: Dat kan ik niet, dus ga ik weer links schrijven. Einde verhaal, als je linkshandig bent schrijf je dus links en dat past dus het beste bij mij. Leer dus niet iets aan wat niet bij jouw natuur past.
Als jonge judoka ontbrak het mij aan kracht en met name in het ne-waza was dat veelal een nadeel. Daarom ben ik mijzelf als uke gaan ontwikkelen in het overnemen van de kracht van tori, door snel te reageren, maar ook om tori het gevoel te geven dat hij in control is en zijn reactie uit te lokken. Handelingssnelheid is hierbij heel belangrijk. Het juiste moment de versnelling plaatsen om weg te komen of om zelf tori te worden in het gevecht. Dit door aan te vallen op een van de steunpunten.
Aan het eind van de dag vroeg ik nog even aan olympisch kampioen Mark Huizinga, die de hele dag meedeed (zijn broer Lars, gaf een interessante training over ademhaling en hoe te herstellen tijdens rust momenten in een shiai (wedstrijd)), vandaar zijn aanwezigheid. Mijn training deed hem weer beseffen dat niet iedereen op dezelfde wijze kan judoën. Dus mijn boodschap was overgekomen. Tijdens de randori sessie aan het einde van de dag nog even met hem randori gedaan in ne-waza en kon ik de mogelijkheden van mijn verdedigende ontsnappingsmogelijkheden diverse keren succesvol uitvoeren. Hij wilde blijkbaar toch even uitproberen of het echt werkt in een randori of shiai, maar de handelingssnelheid is er dus nog.
Ik werd die dag ook nog even aangesproken door een judoka die ook veel met kata bezig is over mijn blog “Shiai is belangrijker dan kata”. Hij was het vollidg met mijn betoog eens, maar vond dat met name de judobond meer energie dient te steken in het promoten en waarderen van beide disciplines binnen het judo. Ook altijd weer leuk om te horen.
Mijn explosieve kracht is dus nog steeds behoorlijk te noemen. Dat bewees ik nog weer eens op het EK in Riga, waar ik voor de 12e keer Europees kampioen bij de veteranen werd in de klasse M7 (60-64 jaar)/+100kg. Een toernooi waar 995 judoka’s aan deelnamen (ik was overigens de enige Nederlander) in diverse leeftijds- en gewichtscategorieën. Deze keer allemaal mooie en snelle punten, drie een uchi mata, een keer een harai goshi. Met name mijn tweede wedstrijd tegen de Fransman Trabelsi, was een hele harde worp. De impact van de worp was groot voor hem, twee grote kerels die op de tatami ploffen is ook niet niks. Hij bleef zeker een minuut liggen, zo hard voelde het voor hem. Na de wedstrijd kwam hij naar mij toe en zei dat hij onder de indruk was van mijn snelheid en kracht. Hij zou het nu toch wel moeten weten, want ik denk dat ik inmiddels zeven keer van hem gewonnen heb, bijna allemaal met de uchi mata. Ondanks dat mijn knie nog niet volledig hersteld was, was het toernooi dus toch succesvol.
Al met al weet ik met mijn stijl van judo en mijn aanpak judoka’s te helpen in hun ontwikkeling. Ik heb nu van een aantal judoka’s terug gehoord na hun training bij mij dat het ze geholpen heeft om de uchi mata nu goed uit te voeren. Dat past perfect in het gedachtengoed van Jigoro Kano om elkaar te helpen om beter te worden.
Nu ik deze blog schrijf heb ik weer stappen gezet in mijn revalidatie en ben inmiddels weer aan het squaten en deadliften zonder pijn. Op naar het WK in Parijs in november, de voorbereiding is weer in volle gang.
Lees ook mijn eerdere blogs
Regelmaat brengt je ver
Kansen zien, kansen benutten
Leven als een topsporter op je oude dag
Shiai is belangrijke dan kata
Trainen kun je leren
Mijn levensmotto’s zijn:
“Het is niet belangrijk om beter te zijn dan een ander, maar beter dan gisteren”
“Als winnen zo gemakkelijk was, zou iedereen het doen!”
“Het draait allemaal om voorbereiding!”
Wil jij ook succesvol zijn in het leven? Ik weet zeker van wel, want “Winnen kun je leren”. Ik neem je dan ook graag mee in mijn leven en de door mij behaalde successen in mijn werk bij de beurs in Amsterdam, maar ook als wedstrijdjudoka met inmiddels 13 wereldtitels. Tijdens mijn lezing geef ik je 5 handvatten die jou helpen om succesvol te zijn in wat je ook doet of wilt bereiken. Breng structuur in je weg naar succes. Laat mij je inspireren met mijn inzichten! Je kunt mij bereiken via Facebook of LinkedIn.
Biografie: Hendrik Koppe begon op zijn 5e met judo en bereikte na een lange weg in de jaren 90 uiteindelijk de top van Nederland in het zwaargewicht. In 1999 werd hij op zijn 37, met een keer in de week trainen nog 3e van Nederland. Vanaf 2015 ben ik, houder van de 5e dan en ook judoleraar A bij sv Kodokan in Purmerend, actief in het veteranen circuit en ben ik inmiddels 12 keer Europees kampioen en 13 keer Wereldkampioen. In 2016/2017 en van 2020/2024 was ik bestuurslid van de JBN en hield me daar bezig met Topsport. Na een lange carrière bij de Optie- en Effectenbeurs, ruim
32 jaar, waar ik verantwoordelijk ben geweest voor het toezicht op de handel, alsmede ook op de afwikkeling van de handel, ben ik na een uitstapje van bijna 4 jaar bij serviceorganisatie NederlandSport (thans onderdeel van NOC&NSF), weer werkzaam in de financiële wereld bij een vermogensbeheerder. Ik richt me altijd op het ontdekken van (nieuwe) zakelijke kansen en op efficiencyverbeteringen. Ben dus de persoon die een klus klaart en gewend is om teams en bruggen te bouwen, waarbij grenzen tussen verschillende belanghebbenden worden verlegd. Zeer klantgericht, een teamspeler met oog voor detail, kwaliteit, het delen van informatie en kennis. Flexibel, wendbaar en stressbestendig. Open, eerlijk, met veel Amsterdamse humor, gevoel voor de culturele situatie. Een echte (top)sporter met toewijding, focus, winnaarsmentaliteit, met behoud van een sterk lichaam en geest.
Een compleet nieuwe woonwijk met een mooie nieuwe sporthal in Lent waren afgelopen weekeinde het strijdtoneel voor de Nederlandse kampioenschappen voor teams -15 en -18 jaar. Een nieuwe opzet met geen teams – 12 jaar en in hetzelfde weekeinde de wedstrijden voor de -15 en -18. Sfeervol, goed judo en een felle strijd voor de overwinningen en titels. Op zondag waren we twee uurtjes ter plaatse en schoot fotograaf Harry van den Hurk (Huhafoto) de nodige mooie plaatjes.
Alle uitslagen vind je HIER voor de -15 en HIER voor de -18.
De foto’s die Harry van den Hurk heeft gemaakt kun je in een hoge resolutie HIER downloaden
Harry en Peter: al meer dan 45 jaar verbonden door sport en fotografie
Helmond – Peter Wetzer en Harry van den Hurk delen al meer dan 45 jaar een bijzondere band, ontstaan uit hun gezamenlijke passie voor judo en (sport)fotografie.
“Harry maakte al foto’s van mij toen ik nog actief was als wedstrijdjudoka en coach bij Judoclub Helmond,” vertelt Peter met een glimlach. “Dat is echt al heel wat jaartjes geleden.”
De paden van beide heren kruisten elkaar voor het eerst bij Judoclub Helmond, waar Harry’s zoon Harold destijds een veelbelovend judotalent was. Harold won medailles op Nederlandse kampioenschappen en maakte deel uit van het Europacupteam van de club. Harry was steevast aanwezig langs de mat — altijd met zijn fototoestel in de aanslag — om al die sportmomenten vast te leggen.
Ook Peter had destijds al een grote interesse in fotografie, maar zijn vrije tijd ging volledig op aan de judosport. Helaas bestaat Judoclub Helmond inmiddels niet meer. Tijdens een reünie-training van de club kwamen Peter en Harry elkaar opnieuw tegen. “Natuurlijk had Harry weer zijn camera bij zich, en we raakten aan de praat,” vertelt Peter. “Dat was nog voor corona. In de coronaperiode heb ik het fotograferen weer actiever opgepakt.”
Sindsdien trekken Peter en Harry weer vrijwel wekelijks samen op pad — ditmaal niet alleen om judowedstrijden vast te leggen, maar ook om boksen, kickboksen, MMA, BJJ, taekwondo, karate en andere martial arts in beeld te brengen.
“Harry maakt foto’s voor de blogsite van Nihon Sport Nederland en fotografeert ook topsporters in de studio,” aldus Peter. “Laatst was hij zelfs mee naar het ‘Tournoi de Paris’, het grootste judotoernooi ter wereld. Daar zat hij dan, met zo’n 12.000 fanatieke fans achter zich te fotograferen!”
Naast sportfotografie zoeken de twee ook graag de rust van de natuur op. “We zitten regelmatig samen in een fotohut, soms letterlijk onder de grond, om vogels vast te leggen,” lacht Peter. “Harry leert me nog elke keer iets nieuws.”
En alsof dat nog niet genoeg is: ook Harry’s zoon is fanatiek fotograaf en maakt prachtige landschapsfoto’s. En ook Peter’s dochter Marjan maakt fanatiek foto’s.
“Het is toch bijzonder,” zegt Peter tot slot. “Na al die jaren zien we elkaar nog steeds bijna wekelijks. En doen we nog steeds waar we 45 jaar geleden ook zo van genoten: samen mooie momenten vastleggen.”
Bijzondere erkenning voor het YoLo-trainersteam door Zorg en Zekerheid
Op dinsdag 6 mei ontvingen de YoLo-trainers een speciaal ontworpen paars-wit geblokte judoband én een officiële certificering, als erkenning voor hun inzet voor weerbare, sociaal vaardige en gezonde kinderen in het basisonderwijs. Zij mochten dit ontvangen uit handen van Henk Gerla.
Deze bijzondere promotie werd mogelijk gemaakt door zorgverzekeraar Zorg en Zekerheid, die hiermee hun langdurige betrokkenheid bij het YoLo-programma onderstreept. Ook Gemeente Katwijk en Welzijnskwartier dragen actief bij aan de uitvoering van de trainingen op scholen in de regio.
De band symboliseert pedagogisch vakmanschap en is geïnspireerd op de traditionele rood-wit geblokte dangraadband binnen het judo. Het is een unieke band die hoort bij de unieke combinatie van bewegen en sociaal-emotioneel leren die YoLo al jaren biedt op meer dan 60 basisscholen.
We zijn trots op deze erkenning en kijken uit naar de uitbreiding van het programma in gemeenten als Haarlemmermeer, Lisse, Teylingen en Leiderdorp!
Laten we eerlijk zijn. Het gaat niet goed met judo.
Via LinkedIn kun je met de schrijven van gedachten wisselen. Klik HIER
Terwijl Brazilian Jiu Jitsu en MMA razendsnel groeien, lijkt judo achter te blijven. En hoewel het de enige van de drie is die op de Olympische Spelen staat, is dat misschien juist een deel van het probleem. De sport is te veel gaan draaien om het passen binnen olympische regels en er goed uitzien op tv. Daardoor verliest het wat judo ooit bijzonder maakte.
De Internationale Judo Federatie lijkt niet meer voor de atleten te werken. Ze veranderen constant de regels zonder de mensen op de mat te raadplegen. Technieken zoals beenpakken zijn verboden, en wedstrijden zitten vol met straffen. Het draait niet meer om vechten, maar om het vermijden van fouten. Dat is geen judo.
Op papier klinkt het goed dat judo olympisch is, maar de prijs is hoog. Om olympisch te blijven, moest judo simpeler worden, “tv-vriendelijker”. Dat betekende het schrappen van echte vechttechnieken. Nu voelt het meer als een show dan als een vechtsport. We zijn diepgang, strategie en praktische toepasbaarheid kwijt.
Ondertussen bloeien BJJ en MMA. BJJ heeft het grondwerk van judo gepakt en verbeterd. Het staat creativiteit, submissions en vrijheid toe. MMA is spannend, puur en in ontwikkeling. Beide zijn open sporten. Geen enkele organisatie heeft de totale controle. Coaches, atleten, organisatoren – iedereen heeft een stem.
Zelfs Japan begint zich te verzetten. De Kodokan onderwijst nog steeds het volledige judo, niet de afgezwakte versie van IJF-toernooien. Steeds meer Japanse coaches uiten openlijk hun frustratie over de huidige gang van zaken. Dat is een duidelijk teken dat het hart van judo het niet eens is met de huidige leiding.
Wat kunnen we doen? We moeten onze eigen weg vooruit creëren.
Dat betekent nieuwe wedstrijdvormen. Evenementen die zich puur richten op grondwerk – houdgrepen, verwurgingen, submissies. Echt vechten. Of judo op basis van zelfverdediging, waarbij atleten omgaan met stoten, grepen en realistische situaties. Zulke formats brengen de ziel van judo terug. Ze herinneren mensen eraan dat judo niet alleen voor de show is. Het is een vechtkunst. Een manier om te groeien. Een manier om te overleven.
Judo heeft deze verandering nodig. Als we het niet doen, zal de sport blijven krimpen. Het wordt dan gewoon een olympisch bijprogramma, terwijl de echte actie elders doorgaat.
Quote van de dag:
“Op deze manier lijken de VIP-lounges bij de Grand Slam voller te raken dan de arena’s zelf.”
We gebruiken onder andere analytische cookies om ons websiteverkeer geanonimiseerd te analyseren, zodat we functionaliteit en effectiviteit kunnen aanpassen. Meer informatie over de verwerkte gegevens kunt u lezen in onze privacystatement.
[X] Ik ga akkoord met bovengenoemde privacy verklaring
