Nihon Sport

Eind juni gaf ik een inspirerende judoclinic aan 80 enthousiaste judoka’s op het event van HajimeJudoPodcast. Uiteraard heb ik uitleg geven over hoe ik mijn technieken toepas en dan vooral de uchi-mata (10e heupworp) in combinatie met harai goshi.

Bij de veteranen word ik al jaren mister uchi mata genoemd, omdat ik veel wedstrijden met deze worp weet te winnen. Waarom is deze worp zo succesvol bij mij? Om diverse redenen. Door de jaren heen is mijn pakking gewijzigd om deze worp nog effectiever te maken, maar ook mijn voetenwerk heb ik geperfectioneerd om het maximale resultaat te behalen ”seiryoku zen’yo” – maximale resultaat met een minimum aan inspanning. In mijn uitleg werk ik hierbij in denkbeeldige cirkels, waarbij alle onderdelen van het lichaam een rol spelen om de worp perfect te kunnen uitvoeren. Maar het belangrijkste is om bij de eerste stap gebruik te maken van de draai van je bovenlichaam om je tegenstander uit balans te krijgen. Als dat ik gelukt, dan is de rest van deze worp niet zo ingewikkeld meer. Wel merk ik dat judoka’s vaak stoppen in de uitvoering van hun beweging, waardoor de worp uiteindelijk niet helemaal succesvol is. Je moet de worp tot het einde uitvoeren.

Ieder lichaam is anders en ontwikkeld zich anders door te tijd door een andere motoriek, lengte, gewicht, kracht, cognitief vermogen en mobiliteit. Dus heb ik geleerd dat je de worp aan dient te passen aan jouw mogelijkheden. Het vinden van je balans is daarbij het belangrijkste om de worp netjes te kunnen uitvoeren. Vaak maken kleine details al het verschil in de uitvoering. Een worp kun je ontleden in allemaal kleine stukjes beweging. En die individuele stukjes kun je trainen. En dat is nu precies wat ik doe tijdens mijn judo en krachttrainingen, om naast de grote spiergroepen, toch vooral in te zoomen op de kleine spiergroepen, omdat die mijn worpen nog beter maken. Als kind in de tweede klas op de lagere school moest ik als linkshandige rechts leren schrijven. Dat ging uiteraard niet gemakkelijk en zag er echt niet uit. Daarom begon ik in de derde klas weer links te schrijven. Toen de leraar mij vroeg of ik niet rechts moest schrijven, gaf ik als antwoord: Dat kan ik niet, dus ga ik weer links schrijven. Einde verhaal, als je linkshandig bent schrijf je dus links en dat past dus het beste bij mij. Leer dus niet iets aan wat niet bij jouw natuur past.

Als jonge judoka ontbrak het mij aan kracht en met name in het ne-waza was dat veelal een nadeel. Daarom ben ik mijzelf als uke gaan ontwikkelen in het overnemen van de kracht van tori, door snel te reageren, maar ook om tori het gevoel te geven dat hij in control is en zijn reactie uit te lokken. Handelingssnelheid is hierbij heel belangrijk. Het juiste moment de versnelling plaatsen om weg te komen of om zelf tori te worden in het gevecht. Dit door aan te vallen op een van de steunpunten.

Aan het eind van de dag vroeg ik nog even aan olympisch kampioen Mark Huizinga, die de hele dag meedeed (zijn broer Lars, gaf een interessante training over ademhaling en hoe te herstellen tijdens rust momenten in een shiai (wedstrijd)), vandaar zijn aanwezigheid. Mijn training deed hem weer beseffen dat niet iedereen op dezelfde wijze kan judoën. Dus mijn boodschap was overgekomen. Tijdens de randori sessie aan het einde van de dag nog even met hem randori gedaan in ne-waza en kon ik de mogelijkheden van mijn verdedigende ontsnappingsmogelijkheden diverse keren succesvol uitvoeren. Hij wilde blijkbaar toch even uitproberen of het echt werkt in een randori of shiai, maar de handelingssnelheid is er dus nog.

Ik werd die dag ook nog even aangesproken door een judoka die ook veel met kata bezig is over mijn blog “Shiai is belangrijker dan kata”. Hij was het vollidg met mijn betoog eens, maar vond dat met name de judobond meer energie dient te steken in het promoten en waarderen van beide disciplines binnen het judo. Ook altijd weer leuk om te horen.

Mijn explosieve kracht is dus nog steeds behoorlijk te noemen. Dat bewees ik nog weer eens op het EK in Riga, waar ik voor de 12^e keer Europees kampioen bij de veteranen werd in de klasse M7 (60-64 jaar)/+100kg. Een toernooi waar 995 judoka’s aan deelnamen (ik was overigens de enige Nederlander) in diverse leeftijds- en gewichtscategorieën. Deze keer allemaal mooie en snelle punten, drie een uchi mata, een keer een harai goshi. Met name mijn tweede wedstrijd tegen de Fransman Trabelsi, was een hele harde worp. De impact van de worp was groot voor hem, twee grote kerels die op de tatami ploffen is ook niet niks. Hij bleef zeker een minuut liggen, zo hard voelde het voor hem. Na de wedstrijd kwam hij naar mij toe en zei dat hij onder de indruk was van mijn snelheid en kracht. Hij zou het nu toch wel moeten weten, want ik denk dat ik inmiddels zeven keer van hem gewonnen heb, bijna allemaal met de uchi mata. Ondanks dat mijn knie nog niet volledig hersteld was, was het toernooi dus toch succesvol.

Al met al weet ik met mijn stijl van judo en mijn aanpak judoka’s te helpen in hun ontwikkeling. Ik heb nu van een aantal judoka’s terug gehoord na hun training bij mij dat het ze geholpen heeft om de uchi mata nu goed uit te voeren. Dat past perfect in het gedachtengoed van Jigoro Kano om elkaar te helpen om beter te worden.

Nu ik deze blog schrijf heb ik weer stappen gezet in mijn revalidatie en ben inmiddels weer aan het squaten en deadliften zonder pijn. Op naar het WK in Parijs in november, de voorbereiding is weer in volle gang.

Lees ook mijn eerdere blogs

• Regelmaat brengt je ver
• Kansen zien, kansen benutten
• Leven als een topsporter op je oude dag
• Shiai is belangrijke dan kata
• Trainen kun je leren

Mijn levensmotto’s zijn:

• “Het is niet belangrijk om beter te zijn dan een ander, maar beter dan gisteren”
• “Als winnen zo gemakkelijk was, zou iedereen het doen!”
• “Het draait allemaal om voorbereiding!”

Wil jij ook succesvol zijn in het leven? Ik weet zeker van wel, want “Winnen kun je leren”. Ik neem je dan ook graag mee in mijn leven en de door mij behaalde successen in mijn werk bij de beurs in Amsterdam, maar ook als wedstrijdjudoka met inmiddels 13 wereldtitels. Tijdens mijn lezing geef ik je 5 handvatten die jou helpen om succesvol te zijn in wat je ook doet of wilt bereiken. Breng structuur in je weg naar succes. Laat mij je inspireren met mijn inzichten! Je kunt mij bereiken via Facebook of LinkedIn.

Biografie: Hendrik Koppe begon op zijn 5e met judo en bereikte na een lange weg in de jaren 90 uiteindelijk de top van Nederland in het zwaargewicht. In 1999 werd hij op zijn 37, met een keer in de week trainen nog 3e van Nederland. Vanaf 2015 ben ik, houder van de 5e dan en ook judoleraar A bij sv Kodokan in Purmerend, actief in het veteranen circuit en ben ik inmiddels 12 keer Europees kampioen en 13 keer Wereldkampioen. In 2016/2017 en van 2020/2024 was ik bestuurslid van de JBN en hield me daar bezig met Topsport. Na een lange carrière bij de Optie- en Effectenbeurs, ruim

32 jaar, waar ik verantwoordelijk ben geweest voor het toezicht op de handel, alsmede ook op de afwikkeling van de handel, ben ik na een uitstapje van bijna 4 jaar bij serviceorganisatie NederlandSport (thans onderdeel van NOC&NSF), weer werkzaam in de financiële wereld bij een vermogensbeheerder. Ik richt me altijd op het ontdekken van (nieuwe) zakelijke kansen en op efficiencyverbeteringen. Ben dus de persoon die een klus klaart en gewend is om teams en bruggen te bouwen, waarbij grenzen tussen verschillende belanghebbenden worden verlegd. Zeer klantgericht, een teamspeler met oog voor detail, kwaliteit, het delen van informatie en kennis. Flexibel, wendbaar en stressbestendig. Open, eerlijk, met veel Amsterdamse humor, gevoel voor de culturele situatie. Een echte (top)sporter met toewijding, focus, winnaarsmentaliteit, met behoud van een sterk lichaam en geest.

KRIJG 10% KORTING OP WWW.NIHONSPORT.NL MET DE CODE NIHONSPORTBLOG10

Blog: Hendrik Koppe juli 2024

Zaterdag 29 juni was het mijn laatste officiële vergadering als bestuurslid Topsport bij de Judo Bond Nederland. Daarmee sloot ik voor mijzelf een enerverende periode af. Een waarin we als bond, bureau en alle vrijwilligers keihard hebben gewerkt om de JBN om te vormen naar een toekomstbestendig model.

Zoiets gaat uiteraard niet vanzelf maar vraagt om toewijding, doorzettingsvermogen en uithoudingsvermogen om dit langdurig vol te houden. Als je dan zegt keihard gewerkt, wat betekent dat dan? Hoeveel uren per week ben je hier dan mee bezig. Omdat er altijd werk te verrichten is, denk in een rustige week 6 tot 8 uur, maar in een drukke periode zo maar 10 – 12 uur per week, met pieken tot wel 30 uur per week. Gewoon omdat er altijd wel te verrichten is en soms heel veel werk, met name omdat het veranderen van een organisatie gewoon veel tijd vergt, maar dus ook veel inspanning van velen.

Er wordt dus veel van vrijwilligers gevraagd en ik kan je verklappen dat veel werk voldoening heeft gegeven, maar sommige onderdelen ook niet. Leden van een vereniging vergeten wel eens dat wij als bestuurslid ook vrijwilligers zijn die hun uiterste best doen om met al onze kennis en vaardigheden opgedaan in het verleden proberen naar eer en geweten in te zetten om de JBN verder te helpen. Dat dit werk niet door iedereen wordt gewaardeerd en men dus denkt dat men dus op een andere wijze met ons denkt te mogen omgaan, maakt het besturen soms lastig. Bij mij ligt de grens op belediging van een persoon, of ik dat nu zelf ben, of een van mijn medebestuurders, of de andere vrijwilligers of de medewerkers van het bondsbureau. Zonder op details in te gaan, kan ik verklappen dat sommige leden die grens een aantal keren hebben opgezocht, maar ook overschreden. Dan stelden wij onszelf altijd weer even de vraag: “ Voor wie doen wij dit werk ook alweer?” – precies ja: “Voor de leden van onze mooie bond.” Dat was dan weer even slikken en weer verder, want er is geen tijd te verliezen in het veranderingsproces dat we met zijn allen door moeten maken om er sterker uit te komen. Lastig dus omdat je niet altijd iedereen tevreden kunt stellen en soms ook gewoon nee moeten zeggen. Niet het antwoord dat mensen graag willen horen en dan via andere wegen alsnog proberen een ander antwoord te krijgen.

Dit zijn soms best wel gevechten die dienen te worden geleverd, omdat als je iets wil bereiken het vaak verder gaat dan een randori of sparringsvorm in de discussie en/of de verandering. Dat brengt mij dan gelijk bij de kop van deze blog: Is de shiai belangrijker dan de kata of andersom?

Wat is ook precies de bedoeling die Jigoro Kano met het kata had? Hij wilde een aantal technieken inclusief de balansverstoringen in een standaard vorm aanbieden, zodat de leerlingen het gemakkelijker tot zich konden nemen en zich er verder in konden bekwamen. Op deze wijze kon hij meer leerlingen opleiden in de zachte weg die hij als budo had ontwikkeld.

Wat we over tijd hebben gezien is dat de diverse vormen van kata (staand en grond) steeds belangrijker zijn geworden. Als oefenvorm is het natuurlijk prachtig om kata te blijven doen, met name als randori’s niet meer zo gemakkelijk gaan en wedstrijden helemaal niet meer en je dus fijn aan je technieken kunt blijven werken zonder dat je wedstrijdblessures oploopt. Mooi ook dat er nu wedstrijden in georganiseerd worden en judoka’s de perfectie van de worpen kunnen bereiken.

Wat je daarnaast ziet gebeuren is dat kata belangrijker lijkt te worden gevonden dan de shiai. De vraag is dat terecht is of niet. Daar kun je wel wat discussie over voeren lijkt mij. Namelijk is het beheersen van een techniek in een wedstrijd, waarbij de spanning van je tegenstander er volop op staat moeilijker dat het lopen van een kata? Je zou zeggen van wel, immers je tegenstander in een shiai maakt onverwachte bewegingen en deze uit balans weten te krijgen is veel lastiger dan het lopen van een kata waarbij je partner de verwachte en afgesproken bewegingen maakt. Die afgesproken bewegingen maakt je tegenstander bij een shiai niet, sterker nog hij maakt bewegingen die je mogelijk helemaal niet verwacht, ook omdat zijn kumi-kata anders is dan waarmee jij wellicht rekening houdt. Hij heeft namelijk hetzelfde doel als jij, nl. jouw werpen en de wedstrijd winnen, terwijl bij kata de uke weet dat tori hem gaat werpen. Daarnaast brengen shiai’s grotere individuele wedstrijddruk dan kata-wedstrijden, dit omdat je er bij een shiai alleen voor staat, terwijl het lopen van een kata samen met een partner plaatsvindt. Shiai wordt wel gezien als een dubbel gevecht, namelijk met je tegenstander (fysiek) en met jezelf (mentaal).

Je kunt je dus afvragen waarom judoka’s die nog steeds aan wedstrijden deelnemen niet beter en meer gewaardeerd worden of dienen te worden dan de kata judoka’s. Immers zij laten soms tot op hoge leeftijd zien dat zij door hard te trainen nog steeds hun technieken beheersen om andere te werpen in een wedstrijd. Is dat preken voor eigen parochie omdat ik zelf nog veel randori’s en shiai’s draai? Wellicht wel, maar ik ben er meer en meer van overtuigd dat als je deelneemt aan shiai’s dat vele malen zwaarder is mentaal en fysiek dan het lopen van een kata. Dit lijkt mij iets om richting de toekomst meer mee te doen en beter te waarderen.