Uitgebreide fotoreportage Internationaal Open Alkmaars judotoernooi 2018

Uitgebreide fotoreportage Internationaal Open Alkmaars judotoernooi 2018

Foto’s gemaakt door Marco Krachten.

Bekijk de volledige reportage HIER

Weerbaarheid versus vechtsport

Eind jaren negentig mocht ik geen opleiding MKP (Marietje Kessels Project) volgen, omdat ik geen vechtsport had gedaan.

Ik vond het een beetje een rare redenering. Mijn werk had zich voornamelijk afgespeeld in internaten waar zogenaamde moeilijke opvoedbare kinderen woonden. En ja, midden jaren zeventig had ik al een werkstuk geschreven over agressie in de hulpverlening. Daar werd op de sociale academie een beetje lacherig over gedaan, als je pedagogiek gestudeerd hebt, word je niet bedreigd met een vlindermes of kapotte bierfles. Een collega met vechtsportachtergrond zei op een bepaald moment: ‘Als je nooit bedreigd bent, weet je niet hoe je zult reageren’. Waarop mijn vraag was: ‘Ben jij ooit bedreigd?’ Daarop moest hij het antwoord schuldig blijven, maar ik wist dat hij degene was die het conflict opzocht. Daarop vroeg ik aan groep 8 basisschool: ‘Ik heb ergens gewerkt waar ik veel agressie tegen kwam, van ouders en van kinderen. Vechtsport was niet aan de orde bij het personeel. Wat hadden mijn collega’s wel in huis, zodat ze met de beschadigde kinderen konden werken’. ‘ZELFVERTROUWEN’ was het antwoord van een van de jongens. Toen wist ik, dat vechtsport niets met weerbaarheid te maken heeft. Je kunt er wel weerbaar van worden, maar dat heeft alles te maken met degene die jou dit leert. Van iedere sport kun je weerbaar worden, dat heeft met degene te maken die jou coacht.

In 1996 werd judoleraar Ooms aangeklaagd door 3 topjudoka’s: Staps, Van der Lee en De Kok vanwege misbruik. Dat voorbeeld heb ik vaak gebruikt op ouderavonden om duidelijk te maken dat er iets anders nodig is, dan vechtsport alleen, om weerbaar te worden. Het antwoord van de jongen- zelfvertrouwen- is voor mij nog steeds het enige juiste antwoord.

Inmiddels zijn we weer een aantal jaren verder, heb ik mijn eigen boeken geschreven over weerbaarheid, zowel voor kinderen als voor ouders. Methode A, B. en D. In eerste instantie wilde ik het programma Methode Bertha noemen, omdat sociaal emotioneel werken vereist dat je authentiek bent.

Op verzoek van een aantal directeuren van scholen, ben ik begonnen met het traject voor erkenning van mijn methodiek bij het Nederlands Jeugd Instituut. Wat schetst mijn verbazing als de ambtenaren me fijntjes uit weten te leggen dat mijn doelgroep te groot is. Hoezo te groot? Je kunt niet voor alle kinderen een programma maken en u pretendeert dit klassikaal te doen. Mijn tegenvraag was dus: ‘Bedoelt u dat geen enkele leerkracht sociaal emotioneel een programma klassikaal kan doen?’ Het bleef even stil aan de lijn. De ambtenaar was zo vriendelijk om me te gaan helpen met het ontwikkelen. Helaas, mijn programma is klaar, daar hoeft niets meer aan ontwikkeld te worden. Niet omdat ik de wijsheid in pacht heb, maar omdat ik trainers leer om vanuit hun eigen zelfvertrouwen met het programma aan de slag te gaan. Hun eigen Methode Jantje en Marietje te draaien.

Nadat het Trimbos instituut had onderzocht dat klassikale interventies meer opleveren dan kleine groepen of halve klassen, heb ik weer contact gezocht met het NJI. Een nieuwe behulpzame ambtenaar gaf aan waarom andere programma’s ook niet erkend waren vanwege de vechtsporttechnieken. In mijn programma trappen kinderen namelijk tegen een kussen. Mijn vraag is dan: ‘Gaan we het voetballen afschaffen, want die trappen ook, wel tegen een bal, maar toch’. Ook handballen, want die kinderen leren om met een bal raak te gooien, evenals bij tennis, volley, hockey- die hebben zelfs een stick-, rugby, softbal, korfbal. Dan blijft atletiek over, maar ja, daar leer je hard rennen en dat kun je gebruiken als je aan het inbreken bent, een speer of discus gooien is uiteraard uit den boze.  Wat blijft over? Zwemmen? Bridge? Schaken? Volgens mij is het trappen niet de oorzaak van het slechte imago van de vechtsport. Zelfs bij de bewegingsoefeningen van omroep Max moeten er boksbewegingen worden gemaakt. Ook afschaffen?

Gelukkig begint het imago van de vechtsport te kantelen met dank aan o.a. Rico Verhoeven. Mensen die hun boosheid niet kunnen beteugelen, zullen altijd een probleem hebben. Kinderen die goed boos kunnen worden, vinden dit zelf meestal verschrikkelijk: onmacht, verdriet, frustratie, pijn zit eronder.

Maar “Kinderen leren om agressie om te zetten in moed” is een fantastische werkopdracht als je met weerbaarheid bezig bent. En volgens mij zit de wereld te wachten op moedige mensen!!

Daniel Sabanovic: “De Harde Realiteit is …”

“De Harde Realiteit is …”

Door: Daniël Sabanovic

Laat ik eerst beginnen met een kleine opvolging van mijn vorige blog, want inmiddels is de kogel door de kerk en is de WK-selectie bekend gemaakt door het bestuur van de KBN. In mijn vorige blog (13 juni j.l.) schreef ik over een voorstel die ik had gedaan aan het bestuur van de KBN. Het ‘grappige’ is dat ik via anderen heb moeten vernemen dat er nogal een aantal personen in Karateminnend Nederland vragen hadden omtrent mijn voorstel, echter hebben geen van die vragen mij direct mogen bereiken. En aangezien ik niet handel aan de hand van informatie die ik via-via ontvang ….. kan ik daar dus ook niet zo veel mee.

Maar goed, het voorstel die ik begin juni indiende had betrekking op de selectie voor het Heren Kumite Team. Sinds jaar en dag wordt een selectie ingediend aan de hand van selectiecriteria zodat er, zo hoopt men, achteraf geen discussie is. Voor de individuele categorieën is dat logisch en zelfs noodzakelijk, echter voor een Team heb je ook te maken met een ‘subjectieve’ factor. Een samenstelling van een Kumite Team is, mijn inziens, meer dan alleen maar selecteren op individuele kwaliteiten. In een Team is er ook een grote mate van cohesie nodig die helpt om het beste in elkaar omhoog te krijgen. Zeker nu, aangezien er een ‘generatiekloof’ aanwezig is; oud gedienden t.o.v. lichting ‘jonge honden’. De Harde Realiteit is dat het vechten in het Team ondergeschikt wordt bevonden aan de individuele klasse. Wellicht als het NOC NSF ook een status/ondersteuning beschikbaar zou stellen aan de hand van een Team Prestatie dit een ander verhaal gaat worden.

Maar het probleem op topsportgebied van het Olympisch Karate is dieper dan alleen dat. In de afgelopen jaren is Nederland afgegleden op de wereldrangen (uiteraard enkele individuele topprestaties daar gelaten, ik heb het over de breedte). Landen als o.a. Oekraïne, Denemarken, Kroatië (om er even uit mijn hoofd op te noemen) presteren constant beter en een vergelijking met het Nederlandse Voetbal is wellicht al snel gemaakt. De Harde Realiteit is dat er ook geen (korte termijn) oplossing is. De landen die ik net opnoemde (en er zijn er veel meer) investeren in hun atleten (en coaches) en waren op de achtergrond al bezig met het opzetten van een Olympisch Traject. Nu hoor ik sommigen al denken; ‘dan zetten we toch ook een plan op!’ JA, ik ben voor! Oh wacht, en nu kom ik bij de bottleneck van de organisatie, de Leden van de KBN bepalen in feite welke koers er gevaren wordt en dit gebeurt twee maal per jaar tijdens de ALV (Algemene Leden Vergadering). Daar zit een grote meerderheid die weinig (tot niets) te maken heeft (wilt hebben) met het Olympisch Karate. Ik ben eenmaal aanwezig geweest en ik heb o.a. iemand horen zeggen: ‘er zitten hier ook mensen die aan BUDO doen en niets te maken hebben (lees; willen hebben) met het wedstrijdgebeuren.’ ….. even laten bezinken ….. Maar toen de NOS met hun camera’s langs kwam tijdens de Premier League in Rotterdam (die we nu dus ook kwijt zijn doordat we, jawel tijdens een ALV, hebben besloten toch maar niet het EK van 2021 te organiseren) deden we toen aan budo of waren we met Olympisch Karate bezig?! En als die nieuwe woonwijk die net om de hoek bij jouw dojo is gebouwd op zoek gaat naar een karateschool, dan komen ze toch ook bij jou (inclusief je budo) terecht, maar toch echt omdat ze eerst de beelden en interviews van Tyron Lardy, Timothy Petersen, Sherlilyn Wold enz. hebben gezien. De Harde Realiteit is dat de meesten die daar zitten (tijdens de ALV) vnl. bezig zijn met het behartigen van het eigen belang waarbij het grotere geheel, helaas, uit beeld raakt.

Een oplossing zou wellicht zijn, het opsplitsen van de KBN zodat de Topsport op eigen benen verder gaat (ik ben overigens echt niet de eerste en enige die zoiets oppert). Ik denk dat we met een budget van 3-4 ton (lijkt veel maar in de wereld van de topsport echt een zakcentje) al een leuk topsportprogramma kunnen maken waarmee we in elk geval (in de breedte) niet verder achterop geraken. Kunnen we er een miljoen van maken dan kunnen we een grootschalige scholing opzetten (hoe cool zou dat zijn een Nederlandse Scholing in Olympisch Karate) die reeds begint bij de jongere leeftijden.

Speelsgewijs beginnen om vervolgens ‘door de trechter’ een kleinere elitegroep overhouden die garant staat voor resultaat EN scherp blijft omdat de volgende ook alweer klaar staat. De Harde Realiteit is dat we ze nu niet echt voor het uitkiezen hebben en dat we afhankelijk zijn van die enkele talenten die EN toevallig in aanraking zijn gekomen met Karate EN de pubertijd overwinnen EN gek genoeg zijn om door te blijven gaan ondanks er zo weinig tegenover staat.

Wachten op een verandering (zowel organisatorisch als budgettair) is niet productief dus heb ik getracht een oplossing te bieden voor ‘het gat’ dat er nu is tussen de Training & Begeleiding die de atleten binnen hun club krijgen en wat de KBN faciliteert vanuit de Topsportportefeuille en (met wat aanmoediging van mijn vrouw en de hulp van partners) begeleid ik atleten persoonlijk/kleinschalig als aanvulling – wellicht dat je reeds enkele videofragmentjes hebt gezien op mijn social media 😉 Daarnaast ben ik op de achtergrond ook bezig om workshops op te stellen waarmee Trainers/Coaches (maar ook atleten zelf) in de praktijk direct mee aan de slag kunnen in hun clubtrainingen. Houd mijn IG (https://www.instagram.com/danidynamite1/) en FB (https://www.facebook.com/danidynamite79/) in de gaten voor meer info, daarop kan je me ook direct benaderen.

Want; De Harde Realiteit is; je bent als Olympisch Karate Atleet in Nederland (voorlopig) voornamelijk op jezelf aangewezen om een Concurrerend Topsportprogramma op te stellen.

Hersenschudding en (top)sport

Hersenschudding

Ieder jaar lopen 76.000 mensen een hoofdblessure op tijdens het sporten. Daarvan belanden er 14.000 op een Spoedeisende Hulp-afdeling. Bij 14% is het letsel zo ernstig dat opname in het ziekenhuis nodig is en naar schatting overlijden er jaarlijks rond de zes sporters aan een hoofdblessure. Heeft een sporter na een val of botsing last van misselijkheid, evenwichtsproblemen en is deze duizelig en gevoelig voor licht? Dan bestaat er een kans dat deze last heeft van een hersenschudding.

Hersenletsel vaak onderschat

Uit onderzoek van de Hersenstichting blijkt dat sporters met name licht hoofd- en hersenletsel onderschatten. Als er niet snel, tijdig en op een juiste manier wordt gehandeld, kunnen sporters naast een langzaam herstelproces hun leven lang lichamelijke en psychische problemen houden.

Wat is een hersenschudding?

Bij een hersenschudding worden de hersenen voor korte tijd letterlijk door elkaar geschud. Meestal door een klap of stoot tegen het hoofd. Het is belangrijk om een hersenschudding te herkennen zodat gepaste behandeling ingezet kan worden. De meeste sport-gerelateerde hersenschuddingen zijn licht en veel sporters zijn binnen 10 dagen weer hersteld. Maar er is dus ook een deel van de spelers (+/- 15%) die een langere hersteltijd nodig hebben. Voor deze groep is het erg belangrijk om het herstel van de hersenschudding op de juiste manier te begeleiden, omdat het anders erg lang kan duren voordat een sporter weer helemaal hersteld is.

Bron: Sportzorg.nl

In onze praktijk Fysiotherapie Maarten van Berlo werken wij veel samen met een neuro-psycholoog om return to play te begeleiden na een hersenschudding.

Voor info: maarten@maartenvanberlo.nl

Wil je meer nieuwe leden? Stop dan met het weggeven van je visitekaartje!

Later zal ik in deze blog vertellen waarom…

Als budoka en ondernemer adviseer ik budoclubs hoe ze moeten denken als ondernemer om hun club goed draaiende te houden.

Met mijn organisatie lukte het ons om met een totaal nieuwe visie in vechtsportdiensten en -producten binnen drie jaar actief te zijn in zes landen, met een zeer sterke groei in omzet en winst.  We wisten tevens in deze korte periode meer dan 250 mensen te diplomeren en te registreren op onze website www.ultimatefightworkout.org.

Is dit omdat ik en mijn bedrijf zulke goede diensten en producten leveren, of komt het ook door een slimme manier van ondernemen en plannen van mijn marketing? Uiteraard leveren wij de beste diensten en producten als het gaat om vechtsportconcepten voor de recreatieve markt, maar er is wel degelijk een weldoordachte strategie die ik heb toegepast om mijn groei te realiseren.

Nu kan ik me voorstellen dat je als vechtsportschool niet de doelstelling hebt om de wereld te veroveren, maar wellicht kan je mijn tips en tricks toepassen om meer leden te werven.

Wat ik vaak merk bij vechtsporters en hun clubs, is dat de focus te veel op de dienst/ het product wordt gelegd. Het zijn experts, met veel kennis en diploma’s. Ook al ben je nog zo goed, als niemand weet van jouw (club)bestaan, zullen weinigen de weg naar jouw club vinden. Je zult dus heel simpel gezegd reclame moeten maken. Nou is iedere dojohouder zich daar zeker van bewust. Een flyertje uitdelen, een advertentie plaatsen in de plaatselijke krant en actief zijn op social media; de gemiddelde dojohouder maakt van deze promotiemanieren gebruik. Maar zit hier ook een plan achter, een strategie die wordt ingezet om effectief gebruik te maken van deze reclamemiddelen? En wat vooral belangrijk is: is het meetbaar?! Oftewel; je stopt veel tijd, geld en energie in jouw acties, maar wat heeft het daadwerkelijk opgeleverd?

Je ziet dat de meeste dojohouders veel cursussen volgen op het gebied van vechtsport, sport/fitness, voeding en maar weinig tot geen cursussen in marketing of sales. Voor hun wedstrijdsporters komen er maand-, week- en jaarplanningen, periodesering etc., maar voor hun dojo is er geen planning/strategie op het gebied van leden binnenhalen en behouden.

De tijd dat verenigingen en stichtingen zonder moeite leden wierven, is verleden tijd. Naast de enorme concurrentie van diverse sportclubs, zijn er ook steeds meer directe concurrenten in de omgeving. Vroeger had je één karateschool, nu zitten er vijf in een straal van tien km.

Toch is dit alles niet een reden waarom je minder leden zou moeten hebben. Je zult als dojohouder moeten gaan denken en  vooral moeten gaan handelen als een ondernemer. Je zult je als dojohouder bezig moeten gaan houden met zaken waar je in eerste instantie niet op zit te wachten. Je wilt immers gewoon training geven en je niet bezig houden met randzaken. Zaken die misschien wel het belangrijkst zijn om voor jouw club voor voldoende bestaansrecht te zorgen. Zie je het echt niet zitten om je bezig te houden met marketing, zoek dan bij jou op de club naar een vrijwilliger die dit graag wilt doen en die er verstand van heeft. Maak met deze persoon duidelijke afspraken en kom per kwartaal samen om de strategie door te spreken/evalueren.

Nu kun je gaan brainstormen, vergaderen, overleggen, etc. om te komen tot de perfecte strategie, maar waarom moeilijk doen als het makkelijk kan…?

Special voor jouw  budoclub heb ik het marketing planboek en een kalender gemaakt waarin je perfect jouw plan en planning maakt! In dit boek staan ook 15 kant en klare (low cost) acties die je direct kunt toepassen.

Om je alvast een klein idee te geven over hoe je jouw marketingplanning kunt maken, kan je beginnen met kijken naar:

– De drie topmaanden om acties buiten de deur te doen.
– De drie topmaanden voor referral acties.  (Acties binnen de club)
– Feestdagen

De drie topmaanden om leden buiten de deur te werven zijn :

– September ; Scholen beginnen weer, mensen zijn weer terug van vakantie met de welbekende voornemens “Na de zomer dan moet ik echt afvallen,/aan mijn conditie werken/ fitter worden”
– Januari ; Ook de maand van de nieuwe voornemens
– Mei ; de zon begint weer door te komen en mensen willen zich voorbereiden op de zwembroek- en bikinimaanden.

Een referral actie wil zeggen dat je leden binnenhaalt door middel van je huidige leden. Denk aan de simpele “bring-a-friend-actie”.

Je weet nu dus dat je met jouw acties veel nieuwe leden binnenhaalt in de maanden september, januari en mei. Daarom volg je de acties direct op  met vergelijkbare “bring-a-friend-acties” in de maanden oktober, februari en juni.

Dan hebben we ook nog de feestdagen die je kunt gebruiken om acties te doen :

– Oud en Nieuw
– Pasen
– Koningsdag
– Pinksteren

– Kerst

Zo hebben we je al 12 periodes gegeven waarin je perfect acties kunt doen om nieuwe leden binnen te halen. Al schrijf  je per actie maar slechts drie nieuwe leden in, dan zijn dit zo 36 leden extra!

Op vrijdag 6 oktober organiseer ik een lezing waarin ik haarfijn uitleg hoe je het marketingplanboek moet toepassen en jouw ledenaantal gegarandeerd zal toenemen.

Uiteraard kun je alleen met leden stijgen als je ook leden behoudt! Ook hier zal ik je diverse tips en adviezen voor geven.

Wil je hierbij zijn? Meld je dan aan met de kortingscode: nihondiscount en je ontvangt 30% korting!

Ga direct naar: www.goo.gl/5Zic16

TIP!

Oja… over dat visitekaartje waarover ik het had. Waarom juist geen visitekaartje geven? Je kent het waarschijnlijk wel; je komt iemand tegen, praat hiermee enthousiast over je club, de desbetreffende persoon heeft interesse om lid te worden en je overhandigt deze persoon jouw visitekaartje.

En nu komt het! Vervolgens hoor je niets meer van deze persoon, en ook zijn/haar naam ben je vergeten… ZONDE!

In plaats van direct informatie te verstrekken, doe het volgende :
– Vraag de naam, e-mail en telefoonnummer van de persoon
– Stuur binnen 24 uur een mail met de informatie van jouw club. (Dit kan heel snel via jouw telefoon, maak een standaard tekst in je notities, kopiëren, plakken en je mail is verstuurd!)

– Binnen een week geen reactie, bel dan de persoon op.

Wees actief, niet passief…

Succes met de tips en wellicht dat ik je mag ontmoeten op 6 oktober 2017.