Nihon Sport

Korte termijn jacht of duurzame ontwikkeling in het judo?

Ik loop inmiddels al geruime tijd mee in de judowereld en werk sinds december 2025 samen met andere trainers binnen de JBN. Die samenwerking ervaar ik als waardevol. Het delen van kennis en het werken vanuit een gezamenlijke leerlijn geven richting en houvast. Tegelijkertijd zie ik een ontwikkeling die mij zorgen baart: de focus ligt steeds vaker op het aantrekken van judoka’s en coaches, in plaats van op het duurzaam ontwikkelen van mensen en structuren.

Die gezamenlijke leerlijn zet mij aan het denken. Niet alleen over wat er landelijk gebeurt, maar vooral over mijn eigen rol en verantwoordelijkheid binnen mijn regio en judoschool. In de praktijk merk ik hoe lastig het soms is om, naast alle dagelijkse werkzaamheden, voldoende tijd te maken om kennis en ervaring structureel over te dragen aan mijn eigen judoleraren.

Toch ben ik ervan overtuigd dat juist die kennisoverdracht essentieel is. Zowel gevestigde als beginnende trainers hebben daar baat bij. Wat mij betreft zou een vorm van jaarlijkse certificering, met meerdere vaste bijscholingsmomenten, een logische stap zijn. Alleen dan krijgt een keurmerk daadwerkelijk betekenis. In landen als België en Duitsland zie ik dat dit al langer serieus wordt aangepakt. Ook uit mijn eigen ervaring met intensieve opleidingsweken in het buitenland weet ik hoeveel impact dit kan hebben op de kwaliteit van trainers op de lange termijn.

Uiteindelijk draait het om wat we doorgeven aan de volgende generatie. Aan collega’s, maar vooral aan de jeugd. Juist in de jongste leeftijdscategorieën wordt de basis gelegd. Daarom vind ik het zorgelijk dat jonge judoka’s en coaches steeds vaker al op zeer jonge leeftijd (–13 en –15 jaar) vrijwel volledig uit hun clubs worden gehaald. Buitenlandse stages en vroege talentbinding kunnen waardevol zijn, maar mogen nooit ten koste gaan van een solide opleiding binnen de fundamentele leerlijnen van 6 tot en met 15 jaar.

Ik begeleid inmiddels ook trainers die ik zelf ooit op de mat heb zien staan, en dat doe ik met plezier. Maar het valt me op dat de aandacht vaak vooral uitgaat naar kansen buiten de club, terwijl de investering in structurele ontwikkeling binnen de vereniging achterblijft. Dat vraagt om meer balans.

Als we echt willen professionaliseren, moeten we ook eerlijk kijken naar hoe we omgaan met beginnende trainers. Begeleiding hoort daarbij, maar ook een passende vergoeding. Het is niet realistisch om contributies te blijven hanteren die nog zijn gebaseerd op de jaren tachtig, terwijl de eisen aan trainers steeds hoger worden. Besturen die vooral blijven hopen op subsidies en vrijwilligers lopen het risico de aansluiting met de realiteit te verliezen.

Een voorbeeld uit mijn eigen omgeving illustreert dat contrast. In dezelfde lokale krant lees ik enerzijds hoe verenigingen de noodklok luiden vanwege stijgende kosten, terwijl anderzijds een sportondernemer vanuit passie is doorgegroeid naar een faciliteit van 1000 m². Dat laat zien dat groei mogelijk is, mits er wordt durven gekozen voor ondernemerschap en ontwikkeling.

Natuurlijk moet sport toegankelijk blijven voor iedereen, ook voor mensen voor wie dat financieel of sociaal niet vanzelfsprekend is. Daar zijn voldoende mogelijkheden voor. Tegelijkertijd moeten jonge trainers die vanuit hun opleiding instromen perspectief krijgen. Zonder dat perspectief kiezen zij begrijpelijkerwijs voor ander werk, en verliezen we mensen die juist hard nodig zijn.

De cijfers laten zien dat er nog veel potentie is. Met 156.000 vechtsporters in Nederland en 21.000 jeugdleden bij de JBN ligt er een duidelijke uitdaging. Willen we groeien, dan vraagt dat om omdenken, lef en vooral om goed opgeleide professionals. Via eenduidige opleidingen en structurele bijscholing kunnen we hen meenemen in een gezamenlijke visie.

Voor mij is één ding duidelijk: duurzame groei begint bij kwaliteit, continuïteit en het serieus nemen van de mensen op de mat. Laten we daar samen verantwoordelijkheid voor nemen.

 

Marc Haagsma

Ontwikkel je mentale kracht

Blog: Hendrik Koppe, september 2025

 

Tijdens de vakantie heb ik me weer eens verdiept in het leven van een van de grootste judoka’s die Nederland heeft voortgebracht, nl: Anton Geesink. Het boek, een heruitgave van Kees Kooiman over “De man die alles anders deed”, had ik al enige jaren in de kast en bij het lezen deed het mij weer een aantal zaken beseffen.

 

Volgens de leer van Kano kun je in het judo met lichamelijke beheersing het winnen van brute kracht. Zo heb ik mijzelf als judoka ook noodgedwongen ontwikkeld, nl. alles op basis van techniek, want kracht had ik in mijn jeugd ten opzichte van mijn tegenstanders gewoonweg niet. Dat is in het moderne judo wellicht niet helemaal meer van toepassing, als je ziet hoe de krachttraining wellicht meer de boventoon voert boven techniektraining en al op zeer jonge leeftijd onderdeel van de trainingsroutine is. Zelf doe ik ook minimaal twee krachttrainingen per week, gewoon omdat ik van deze trainingen geniet en het mijn lichaam op gevorderde leeftijd sterk houd. Dat het ook helpt om mijn wedstrijden te winnen is mooi meegenomen.

 

Het mentale gevecht met jezelf en je tegenstander is een ander aspect dat steeds belangrijker is geworden in de voorbereiding op wedstrijden. Daar hebben topsporters inmiddels allemaal specialisten voor in hun team. Waarom eigenlijk? Waarom ben je niet in staat om de innerlijke kracht zelf te ontwikkelen? Maken wij dit aspect niet te veel te belangrijk? Allemaal vragen die ik me stel als ik zie hoe dat tegenwoordig gaat en hoe sporters daarover praten. Het leren van de technieken (die bij jouw passen uiteraard, zie mijn vorige blog), zou zwaarder moeten wegen. Als je deze immers goed weet te beheersen in de technische training en de randori, waarom lukt dan niet in een toernooi tijdens de shiai?

Zelf heb ik nooit last van gehad van mentale onzekerheid. In mijn jeugd won ik niet vaak, dus had ik voor mijzelf een schild ontwikkeld tegen de teleurstelling. Als ik verloor, was de ander gewoon beter of sterker, als ik won, had ik onbewust weer een stap gezet in mijn mentale ontwikkeling. Zo werd er ook altijd naar mij gekeken, die sukkel die altijd verloor.

 

Mijn oude trainer Gerard Rutte zei altijd: Niet denken, maar doen! Daar gaat het veel mis bij sporters. Als je te veel nadenkt over een mogelijke kans, ben je altijd te laat, de kans is dan inmiddels weer voorbij. De durf om je techniek direct in te zetten als de kans zich voordoet, is te trainen. Tijdens de randori’s jezelf dwingen om kansen te creëren en dan gelijk toe te slaan. Ik was een paar jaar terug een keer aan het trainen bij de wedstrijdgroep van Kenamju. Tijdens de randori zei ik tegen mijn tegenstander: “Hoe goed wil jij mij vasthebben voordat je gaat inzetten?”. Hij keek mij verbaasd aan. Ik vroeg hem: “Is dit de pakking waar je naartoe werkt?”. Hij zei: “Ja”. Ik vroeg hem: “Waarom zet je dan niet in?” Daar keek hij wel vreemd van op.

 

Al werp je een partner tijdens de training 4 of 5 keer, dan blijf je het toch ook nog een zesde keer proberen, gewoon omdat je er mentaal sterker van wordt in het benutten van kansen. Je partner moet zich er dan ook maar tegen leren te wapenen, hij dient zichzelf namelijk ook te ontwikkelen in het verdedigen. Je laat je toch zeker niet steeds op je rug werpen! Zelfvertrouwen moet je dus ontwikkelen als je opgroeit. Dat is niet altijd eenvoudig en gaat met veel ups en downs, dat heb ik wel geleerd.

 

Ook in mijn werk bij de optie- en effectenbeurs was de druk en spanning soms erg groot. Als de handel wel eens stillag door een technische storing, was het belangrijk om rationeel te blijven denken en zaken goed te analyseren en vervolgens binnen het team de juiste stappen te zetten. De (financiële) druk en de stress die dat met zich meebracht was altijd groot. Maar mijn judoachtergrond heeft mij altijd geholpen om de juiste beslissingen te nemen op de juiste momenten. Vooral rustig blijven is altijd het devies.

 

In het judo is het belangrijk om elkaar te helpen om beter te worden. Volgens Kano had je niets aan judoka’s die alleen maar willen winnen en voor wie de eigen glorie altijd voorop staat. Winnen is één ding, maar nog belangrijker en uiteindelijk het mooiste is de wil om deze prachtsport te verbreden en daarmee het menselijk egoïsme even te vergeten. Wat mij opvalt is dat veel judoka’s bewijsdrang hebben. Je kunt jezelf ook afvragen wat je nog dient te bewijzen en aan wie? Aan wie ben jij over jouw prestaties nu echt verantwoording verschuldigd? Als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt, moet je toch een evenwichtig gevoel hebben ontwikkeld over je bestaan. Belangrijker is om trots op jezelf te zijn en hoe je jezelf aan het ontwikkelen bent of ontwikkeld hebt. Ik heb mezelf nooit willen bewijzen aan anderen. Wel wilde ik voor mezelf resultaten behalen en daar trots op zijn. De waardering daarover kreeg ik dan vanzelf van anderen, maar ook als die uitbleef, kan mijn dat niet echt interesseren. Sommige complimenten kan ik wel waarderen van vooraanstaande judoka’s en trainers die mijn prestaties stoer en heel knap vinden, vooral omdat ze niet eenmalig zijn. Alle negatieve reacties heb ik naast mij neergelegd en schaar ik in de categorie dom en jaloers dat ik nog zo fit ben en dit kan presteren.

 

Ik ben nu 63 en ben inmiddels aan niemand anders dan mijzelf verantwoording verschuldigd en ben zeer tevreden over mijn geleverde prestaties bij mijn diverse werkgevers, als judoleraar en over mijn behaalde judo resultaten tijdens mijn seniorentijd en nu bij de veteranen. Ik neem mensen graag mee in hun ontwikkeling als judoka. Het gaat immers om de details in het judo. Als ik die bij een andere judoka kan bijbrengen en ik krijg daar positieve reacties op, dan is mijn missie om anderen beter te maken weer geslaagd.

 

Recent kon ik op een veiling een set gouden medailles van de olympisch spelen van 1964 op de kop tikken. Hij werd mij hoe toepasselijk toegezonden uit Japan. 1964 is voor ons Nederlandse judoka’s een bijzonder jaar met de winst van Anton Geesink in de finale van de open klasse. Er zijn judoka’s die een soort Anton Geesink in mij zien. Door de omvang (lengte/gewicht), maar vooral de manier waarop ik mijn uchi mata uitvoer, geeft blijkbaar gelijkenis. Ook Geesink had moeite om bij zijn groei in de lengte zijn kracht gelijktijdig te ontwikkelen. Ik wil mijn judo prestaties overigens op geen enkele wijze vergelijken met die van Geesink, want die zijn van een andere orde. Toch vind het ik nog altijd een eer om mijn eerste medaille op het NK-senioren in 1991 in de klasse +95 kilo uit zijn handen omgehangen te hebben gekregen.

Goudenmedaille OS 1964 Tokio

Podium NK-senioren 1991 – klasse +95kg (1e Dennis van der Geest / 2e Danny Ebbers / 3e Maarten Bijl – Hendrik Koppe)

Vorige week overleed mijn eerste tegenstander die ik bij deelname aan de veteranen wedstrijden tegenkwam in 2008 en van won. Wij kwamen elkaar elk toernooi tegen en spraken dan weer met elkaar. Enkele jaren geleden werd hij ziek en ging elk toernooi dat ik hem zag achteruit. In mei sprak ik hem nog in Riga tijdens het EK masters. Hij zei mij: “ik ben er nog” en ik zei hem “goed zo dan zien wij elkaar weer in Parijs” waar begin november het WK veteranen wordt gehouden. Helaas Guiseppe Marci, 8e dan judo, is niet meer. Het laat je weer beseffen dat het leven broos is en je elke dag moet genieten, vooral veel lachen en je alleen druk te maken over zaken waar je invloed over hebt, zoals je eigen prestaties. R.I.P mijn (judo)vriend.

Lees ook mijn eerdere blogs op www.hjkoppe.nl

  • Werk vanuit jouw mogelijkheden (juli 2025)
  • Trainen moet je leren (april 2025)
  • Regelmaat brengt je ver (maart 2025)
  • Vind je balans in het leven (januari 2025)
  • Kansen zien, kansen benutten (november 2024)
  • Leven als een topsporter op je oude dag (augustus 2024)
  • Shiai is belangrijker dan kata (juli 2024)
  • Samenwerken in de sport (mei 2021)

 

Mijn levensmotto’s zijn:

  • “Het is niet belangrijk om beter te zijn dan een ander, maar beter dan gisteren”
  • “Als winnen zo gemakkelijk was, zou iedereen het doen!”
  • “Het draait allemaal om voorbereiding!”

Wil jij ook succesvol zijn in het leven? Ik weet zeker van wel, want “Winnen kun je leren”. Ik neem je dan ook graag mee in mijn leven en de door mij behaalde successen in mijn werk bij de beurs in Amsterdam, maar ook als wedstrijdjudoka met inmiddels 13 wereldtitels. Tijdens mijn lezing geef ik je 5 handvatten die jou helpen om succesvol te zijn in wat je ook doet of wilt bereiken. Breng structuur in je weg naar succes. Laat mij je inspireren met mijn inzichten! Je kunt mij bereiken via Facebook of LinkedIn.

 

Biografie: Hendrik Koppe begon op zijn 5e met judo en bereikte na een lange weg in de jaren ‘90 uiteindelijk de top van Nederland in het zwaargewicht. In 1999 werd hij op zijn 37, met een keer in de week trainen nog 3e van Nederland. Vanaf 2015 ben ik, houder van de 5e dan en ook judoleraar A bij sv Kodokan in Purmerend, actief in het veteranen circuit en ben ik inmiddels 12 keer Europees kampioen en 13 keer Wereldkampioen. In 2016/2017 en van 2020/2024 was ik bestuurslid van de JBN en hield me daar bezig met Topsport. Na een lange carrière bij de Optie- en Effectenbeurs, ruim 32 jaar, waar ik verantwoordelijk ben geweest voor het toezicht op de handel, alsmede ook op de afwikkeling van de handel, was ik na een uitstapje van bijna 4 jaar bij serviceorganisatie NederlandSport (thans onderdeel van NOC&NSF), weer werkzaam in de financiële wereld bij een vermogensbeheerder. Ik richt me altijd op het ontdekken van (zakelijke) kansen en op efficiencyverbeteringen. Ik ben dus de persoon die een klus klaart en gewend is om teams en bruggen te bouwen, waarbij grenzen tussen verschillende belanghebbenden worden verlegd. Zeer klantgericht, een teamspeler met oog voor detail, kwaliteit, het delen van informatie en kennis. Flexibel, wendbaar en stressbestendig. Open, eerlijk, met veel Amsterdamse humor, gevoel voor de culturele situatie. Een echte (top)sporter met toewijding, focus, winnaarsmentaliteit, met behoud van een sterk lichaam en geest.

 

KRIJG 10% KORTING OP WWW.NIHONSPORT.NL MET DE CODE NIHONSPORTBLOG10

Regelmaat brengt je ver

Blog: Hendrik Koppe maart 2025

 

Het is grappig dat wijsheden uit het verleden weer opgeld doen in de moderne tijd. Dat geldt ook voor diverse trainingsvormen, zowel het judo als in krachttraining. Een daarvan in het judo is uchi komi. Het herhaaldelijk trainen van dezelfde beweging om daarin een automatisme te bereiken. Het is een oefenvorm om je techniek op diverse punten in te slijpen. Niet iedereen is hier een fan van, toch helpt het om je technische vaardigheden te verbeteren. Belangrijk hierbij is dat bij elke herhaling een kuzushi (een balansverstoring) teweegbrengt. En daar zit hem nu de kneep. Wat ik namelijk in de praktijk zie is dat het vaak vooral gericht is op snelheid en wild bewegen, terwijl je toch echt wil bereiken dat je tegenstander elke keer uit balans komt. Zonder balansverstoring geen worp zeg ik altijd. En die snelheid, waarom? Leer eerst de beweging in een rustig tempo te beheersen, met het juiste voetenwerk, dan komt de snelheid vanzelf wel.

 

Een oude Chinese wijsheid is dat als je iets heel rustig perfect kan uitvoeren, je dit ook op snelheid kunt doen. Snelheid is immers te bereiken door het zetten van kracht. Ook een element dat ik vaak fout zie gaan. Om de kuzushi te bereiken zijn er verschillende mogelijkheden. Ikzelf prevaleer het gebruik maken van de rotatie van mijn bovenlichaam om de tegenstander uit balans te krijgen. Gratis kracht zeg ik dan. Veelal zie ik dat men eerst de stappen zet met de voeten en pas dan de kracht gaat zetten. Wat blijft er dan over van de wijsheid van Kano om gebruik te maken van de kracht van je tegenstander als tori? Precies, dan geef je uke juist jouw kracht om over te nemen. Jouw kracht dient dus al in de eerste stap te zitten en de rotatie van je bovenlichaam is dus de kracht die hiervoor kunt gebruiken.

 

Naar de top werken, te komen en te blijven is het lastigste dat er is in de sport. Dat betekent dat je regelmaat in je leven dient te hebben en houden. In je voeding, trainen en rusten. Alleen dan blijf je het volhouden en er plezier aan beleven. Elke keer werken aan progressie, details en nieuwe onderdelen van je sport ontdekken, zowel in het judo, maar voor mij ook in het krachttrainen, zwemmen, wandelen en fietsen. Daar beleef ik in de voorbereiding op titeltoernooien het meeste plezier aan.

Wat de buitenwacht ziet is alleen het eindresultaat, de glorieuze finale, de finishlijn, de medailles. Maar ze vergeten de duizenden uren van oefening, de talloze mislukkingen, de blessures en pijntjes en de eindeloze toewijding die eraan voorafgingen. Als je de inspanning die je moet getroosten bekijkt is dat eigenlijk niet in verhouding, maar toch is het altijd toch weer wel bevredigend als het lukt om toch weer op de hoogste trede te staan. Ook nu ik een lichte knieblessure heb, omdat ik mijzelf bij de krachttraining weer uitdaagde om het toch weer zwaarder te doen. Het besef dat het ook in de krachttraining om de juiste techniek draait, iets dat ik uiteraard als geen ander begrijp, maar even vergat met een kleine misstap helaas. Wellicht is drie dagen achter elkaar ook iets te veel van het goede op deze leeftijd, maar het ging wel gemakkelijk, dus het gaf een goed gevoel en daar draait het om.

Ik krijg regelmatig de vraag hoe ik het toch maar steeds weer vol? Dan zeg ik dat ik met name de trainingen leuk vind, en dat ik die wedstrijden er maar een beetje bij doe. Dat is uiteraard een grapje. Voor de buitenstaander lijkt het allemaal zo gemakkelijk. Uchi komi is voor mij regelmaat, maar:

 

Motivatie is de start – Door gewoonte hou je het vol!

 

 

Biografie: Hendrik Koppe begon op zijn 5e met judo en bereikte na een lange weg in de jaren 90 uiteindelijk de top van Nederland in het zwaargewicht. In 1999 werd hij op zijn 37, met een keer in de week trainen nog 3e van Nederland. Vanaf 2008 ben ik, houder van de 5e dan en tegenwoordig ook judoleraar A, actief in het veteranen circuit en ben ik inmiddels 11 keer Europees kampioen en 13 keer Wereldkampioen. In 2016/2017 en van 2020/2024 was ik bestuurslid van de JBN en hield me daar bezig met Topsport. Na een lange carrière bij de Optie- en Effectenbeurs, ruim 32 jaar, waar hij verantwoordelijk is geweest voor het toezicht op de handel, alsmede ook op de afwikkeling van de handel, ben ik na een uitstapje van iets meer dan 3 jaar bij serviceorganisatie NederlandSport (thans onderdeel van NOC&NSAF) nu weer werkzaam in de financiële wereld bij een vermogensbeheerder. Ik richt me altijd op het ontdekken van (nieuwe) zakelijke kansen en op efficiencyverbeteringen. Ben die de klus klaart en gewend is om teams en bruggen te bouwen, waarbij grenzen tussen verschillende belanghebbenden worden verlegd. Zeer klantgericht, een teamspeler met oog voor detail, kwaliteit, het delen van informatie en kennis. Flexibel, wendbaar en stressbestendig. Open, eerlijk, met veel Amsterdamse humor, gevoel voor de culturele situatie. Een echte (top)sporter met toewijding, focus, winnaarsmentaliteit, met behoud van een sterk lichaam en geest. Mijn levensmotto’s zijn:

  • “Het is niet belangrijk om beter te zijn dan een ander, maar beter dan gisteren”
  • “Als winnen zo gemakkelijk was, zou iedereen het doen!”
  • “Het draait allemaal om voorbereiding!”

Wil jij ook succesvol zijn in het leven? Ik weet zeker van wel, want “Winnen kun je leren”. Ik neem je dan ook graag mee in mijn leven en de door mij behaalde successen in mijn werk bij de beurs in Amsterdam, maar ook als wedstrijdjudoka met inmiddels 13 wereldtitels. Tijdens mijn lezing geef ik je 5 handvatten die jou helpen om succesvol te zijn in wat je ook doet of wilt bereiken. Breng structuur in je weg naar succes. Laat mij je inspireren met mijn inzichten! Je kunt mij bereiken via Facebook of Linkedin.

 

KRIJG 10% KORTING OP WWW.NIHONSPORT.NL MET DE CODE NIHONSPORTBLOG10

Robbert van der Geest: Met de judosport komt het in Nederland voorlopig niet meer goed

(Ingezonden artikel Robbert van der Geest)

 

Uit de vacature voor Directeur Topsport zoals onlangs geplaatst o.a. op de website van de JBN:

Wij initiëren en realiseren, zodat anderen zich kunnen ontwikkelen en plezier beleven aan de budosport.

De JBN is een Olympische sportbond met de ambitie om structureel medailles te winnen op Wereldkampioenschappen en Olympische Spelen. De bond is verantwoordelijk voor de talentontwikkeling en topsportprestaties van judoka’s op internationaal niveau.

Als Directeur Topsport geef je leiding aan de topsportorganisatie van JBN en werk je samen met coaches, sporters en stakeholders om structureel internationale topsportresultaten te behalen.

Je bent niet gebonden of gelieerd aan een judoclub of vereniging, om belangenverstrengeling te voorkomen.

Je bent verantwoordelijk voor de topsportstrategie en waarborgt de sporttechnische visie van de JBN. Je zorgt ervoor dat de strategie is afgestemd op de bredere topsportvisie van NOC*NSF en het beleid van de JBN, waarbij de trainingsmethodieken, talentontwikkeling en prestatie-eisen aansluiten bij de nieuwste inzichten en richtlijnen van NOC*NSF.

Je conformeert je aan het recent ontwikkelde organisatieadviesrapport 2025-2032, dat tijdens de individuele gesprekken nader zal worden toegelicht.

Ontwikkelen en uitvoeren van een objectief en transparant selectie- en kwalificatiesysteem, zodat deelname aan het NTC op Papendal geen vereiste is voor nationale en internationale selecties.

Eindverantwoordelijk voor de bedrijfsmatige en financiële aansturing van topsport, inclusief het budgetbeheer en verantwoording richting het bestuur en NOC*NSF.

Minimaal 8 jaar leidinggevende ervaring in een (complexe) topsportorganisatie.  Kennis van en affiniteit met de internationale topsportwereld, bij voorkeur binnen judo.

 

Tot zover.

Voor de volledige tekst verwijs ik u naar de vacature zoals geplaatst op de JBN website.

Wel nu; deze tekst geeft klip en klaar de werkelijke situatie weer van de judosport in Nederland. NOC*NSF bepaalt, de JBN is de grip op de eigen sportactiviteit al sinds jaar en dag volledig kwijt.

Een Olympisch judotoernooi levert maximaal 60 medailles (56 individueel en 4 bij de teamcompetitie) op en met een investering van 1,6 miljoen euro verwacht NOC*NSF tenminste twee of drie medailles te kunnen toevoegen aan het totaal van te winnen Nederlandse medailles. Want daar gaat het allemaal om; de top-tien ambitie van NOC*NSF. Wanneer er in Los Angeles in 2028, zoals in Parijs 2024, opnieuw géén judomedailles worden gewonnen, zal de geldstroom waarschijnlijk stoppen of ten minste sterk worden gekort.

De JBN zit er bij en kijkt er naar. Ze zijn het er blijkbaar mee eens gezien de tekst in de vacature voor een nieuwe directeur topsport. Waar vindt je anders iemand met: minimaal 8 jaar leidinggevende ervaring in een (complexe) topsportorganisatie. Kennis van en affiniteit met de internationale topsportwereld, bij voorkeur binnen judo. En dan daarbij; niet gebonden of gelieerd aan een judoclub of vereniging, om belangenverstrengeling te voorkomen. Hahaha, hilarisch. Lijkt mij een job meer toegeschreven op het lijf van de interim manager topsport Antony Wurth zelf. Echt ridicuul.

Ondertussen worden er ook kandidaten voor een nieuw bestuur geselecteerd die dan, wanneer eenmaal gekozen, te maken krijgen met een nieuwe Technisch directeur Topsport waar zij bij de benoeming geen enkele invloed op hebben gehad. Dit riekt naar een ongehoorde machtsuitoefening van NOC*NSF.

De JBN heeft helaas geen enkele toekomstvisie over hoe de Nederlandse jeugd te interesseren voor judosport. Dit wordt al ruim 80 jaar overgelaten aan de markt en geloof mij er lopen heel wat judoleraren rond in Nederland die dankzij judo miljonair zijn geworden. Maar voor de internationale judosport hebben die, met enkele uitzonderingen daargelaten, helaas niet zoveel betekend. De JBN Komt nauwelijks met een visie over de toekomst van de judosport in Nederland.

De judosport kalft dan ook steeds verder af. Het ontbreekt de JBN aan een visie waarom het doen aan judosport leuk is en hoe zij dit wil faciliteren. De vroegere sportschooltjes die ooit vrijwel allemaal begonnen met judo als belangrijkste activiteit bestaan niet meer. Sportscholen zijn inmiddels multi sport bedrijven waarbinnen judo slechts een klein onderdeeltje is. Het beroep judoleraar staat desondanks garant voor een goede broodwinning, tenminste als je je niet bezig houdt met het opleiden tot goede judoka’s op wedstrijdniveau. Dat kost alleen maar tijd en levert niets op.

De JBN had daar al 30 jaar geleden een debat over moeten voeren en beleid op moeten maken maar is ondertussen helaas afgegleden naar een sportbond met een marginale status. Dat mogen alle bestuurders uit het verleden en de door NOC*NSF geparachuteerde directeuren en bureau medewerkers zich allemaal aantrekken. Voorlopig gaat dit ook niet veranderen.

Iedere bedrijfsdeskundige, en ook dus Anthony Wurth, weet dat om de koers te wijzigen in een vrijwilligersorganisatie als de JBN tenminste tien tot twintig jaar nodig is. De betrokkenheid komt van onderaf en niet van boven. Daar is een samenbindende visie voor nodig en die heeft de JBN niet. De JBN loopt aan de leiband van NOC*NSF en daar zijn ze slechts geïnteresseerd in medailles. De judosport interesseert ze geen fuck.

De nieuwe JBN bestuurders zullen bij hun aantreden daarom worden geconfronteerd met een voldongen feit van een reeds benoemde Directeur Topsport.

Ik zou bedanken voor de eer.

 

Haarlem 13 februari 2025

Robbert van der Geest

Joanne van Lieshout: Stralende Ster van het NK Judo!

We geven het toe, we zijn misschien een klein beetje bevooroordeeld 😉, maar wat was het fantastisch om Wereldkampioen Joanne van Lieshout afgelopen weekend te zien schitteren op het NK Judo! Voor het eerst in jaren werd gehoor gegeven aan de wens van het publiek om de nationale toppers mee te laten doen aan het kampioenschap. En hoe bijzonder was het om ‘onze’ Wereldkampioen op de mat in Almere te zien staan.

Joanne maakte haar debuut op het NK, won al haar partijen overtuigend, en mag zich nu niet alleen Wereldkampioen, maar ook Nederlands kampioen noemen. Wat een prestatie! We hebben genoten van haar techniek, kracht en uitstraling op de mat.

Onze fotograaf Harry van den Hurk was erbij en maakte weer een prachtige fotoreportage. Bij deze alvast de foto’s van Joanne; later deze week volgen de foto’s van de andere deelnemers. Ook volgde een cameraploeg Joanne op haar wedstrijddag. Deze bijzondere video delen we later deze week.

Wil je alvast een kijkje nemen in eerdere video’s die we maakten? Klik dan HIER en ontdek ons YouTube-kanaal. Blijf ons volgen voor meer foto’s, video’s en updates van dit onvergetelijke NK!

 

Kijk HIER voor het interview van Joanne met Studio Sport

 

Wilt u de foto’s van Harry van den Hurk in een hogere resolutie downloaden. Klik dan HIER

KRIJG 10% KORTING OP WWW.NIHONSPORT.NL MET DE CODE NIHONSPORTBLOG10

Robbert van der Geest: TOEKOMST JUDOSPORT NA OS 2024

Na de OS van Londen in 2012 heeft de JBN gekozen voor een centralisatiemodel op Papendal. Dit gebeurde op initiatief van NOC*NSF. De beste sporters met de beste trainers en de beste faciliteiten zouden tot de beste resultaten moeten gaan leiden. Vanuit de judowereld was hier veel verzet tegen omdat de JBN daarmee haar ziel aan het NOC zou verkopen en het Papendal model niet zou aansluiten bij de bestaande clubstructuur. Judo is een vechtsport en moet het vooral hebben van veel onderlinge concurrentie. De OS van Parijs 2024 hebben geen enkele medaille opgeleverd en daarmee is bewezen dat het Papendal model niet heeft gewerkt. Hoe nu verder?

TOPJUDO – BREEDTESPORT

Judoport is niet alleen topjudo. Topjudo zou het resultaat moeten zijn van een gezonde brede judocultuur. De JBN heeft als verantwoordelijke organisatie voor de judosport op veel terreinen helaas de regie verloren. Te veel bondsmedewerkers zijn aangesteld vanuit de baantjescarrousel van NOC*NSF. Diverse directeuren, technisch directeuren etc. Bestuursleden die verantwoordelijk waren en zijn voor deze ontwikkelingen, blijken tot op heden doof voor kritiek uit eigen gelederen.

VERLIES EIGEN ACHTERBAN

Inmiddels heeft een groep van ontevreden judoka’s zich van de JBN afgescheiden en is verder gegaan onder de naam Kodokan Judo Nederland, onder de vlag van de IMAF. De veteranencommissie heeft zichzelf opgeheven en ook de overstap naar de IMAF gemaakt. De Nationale Graden Commissie is in een diepgravend conflict beland met het JBN bestuur en is door het JBN bestuur inmiddels ontslagen.

MARKETING

Mijn initiatief voor de opzet van een Randori-Competitie is bij gebrek aan eigen ideeën schaamteloos door de JBN gekopieerd en inmiddels uitbesteed aan een commerciële partij. De JBN lijkt zich vooral te richten op marketingacties om meer leden aan te trekken die per saldo echter maar weinig opleveren. Om het in marketing termen te verwoorden: de JBN doet vooral aan ‘window dressing’, zonder echt de bestaande situatie goed te analyseren.

WEDSTRIJDJUDO

Judo is veel meer dan alleen wedstrijdjudo. Ooit begonnen als een opvoedingsmethode in Japan, is wat we tegenwoordig onder judo verstaan echter vooral de wedstrijdvorm van Randori. Judoleraren kunnen desondanks naar eigen inzichten hun judolessen inhoud geven, daar hebben zij de JBN niet direct bij nodig. Het is echter de JBN die de officiële kampioenschappen en toernooien organiseert en dat is dan ook het speelveld waar de JBN het verschil zou kunnen maken. Dit alles alleen in nauwe samenwerking met de clubs en hun vrijwilligers. Want zonder die inbreng zou de JBN helemaal geen bestaansrecht hebben.

De discussie in de JBN zou dus moeten gaan over hoe de Nederlandse jeugd te interesseren voor wedstrijdjudo? Wanneer het aantrekkelijk is voor clubs en judoka’s om aan wedstrijdjudo te doen, volgt de rest vanzelf. Dan is het namelijk leuk om bij het judo betrokken te zijn en zal als vanzelf het ledental toenemen.

CONCENSUS

Omdat judo een vechtsport is, zijn judoka’s het niet altijd snel met elkaar eens. Toch is het van belang dat er een brede consensus is over de toekomst van de JBN om welk plan dan ook een kans van slagen te geven.

 

CONTOUREN VAN EEN PLAN

De JBN dient wedstrijdjudo te stimuleren door bijvoorbeeld de opzet van een Randori Competitie als voorwaarde toe te voegen aan de eisen om als club het JBN Keurmerk te verkrijgen. Doel is jonge judoka’s spelplezier en succes te laten beleven bij het doen aan judowedstrijden. Van daaruit zal de volgende stap richting  ‘echte judowedstrijden’ moeten worden ingevuld. Inmiddels is voor dat doel door de inzet van een werkgroep het Wedstrijdreglement Jeugdjudo gewijzigd om de deelname aan judowedstrijden aantrekkelijker te maken.

De JUDO LIGA, opgezet door Wouter Meijer van Sportcentrum Scheemda, heeft een geweldige potentie om het senioren wedstrijdjudo bij clubs te stimuleren. Ik heb Wouter geadviseerd om de baas te blijven over zijn eigen concept omdat de JBN een onbetrouwbare partner is gebleken wanneer het gaat om zich toe-eigenen van andermans initiatieven.

Voor het topjudo zal het centraal trainen o.l.v. van een trainer met kennis, kunde, ervaring en uitstraling essentieel blijven. Maar hoe dat dient te worden georganiseerd zal door de kenners en direct betrokkenen moeten worden ingevuld. Het NOC*NSF mag daarbij ondersteunen maar vooral niet alles bepalen.

WAT IS JUDO-SPORT?

Judo-sport is primair een spel van balansverstoring om de tegenstander op de mat te werpen. De aantrekkelijkheid van judo-sport zit hem in de tegenstander op het juiste moment, met de juiste techniek onderuit te halen. Daarbij bestaat echter een zorgplicht om te voorkomen dat de tegenstander zich blesseert. Dit maakt judo-sport tot een unieke en beschaafde vechtsport. De meerwaarde van judo zit in het judo zelf. Daar hoeft verder niets aan toegevoegd te worden.

Judoleraren dienen primair het judospel aan te leren. Ook dan blijft er nog genoeg ruimte over om desgewenst de pedagogische elementen van judo te accenturen. Zolang de basis maar het beleven van het judospel zelf is en niet het doen van allerlei spelletjes. Niet iedereen hoeft judo leuk te vinden. Maar er zijn duizenden kinderen in Nederland die dat wel vinden en er aanleg voor hebben. Heel veel van die kinderen krijgen helaas niet de kans om zich te ontwikkelen tot goede  judoka’s omdat dit niet op de juiste wijze wordt gestimuleerd en gefaciliteerd.

Judo is gewoon te leren zoals elke andere sport. Niet iedereen kan echter kampioen worden. Voor clubs die zich nog inzetten voor wedstrijdjudo wordt het ‘kampioen worden’ helaas te vroeg in de ontwikkeling belangrijk gemaakt. Met als resultaat vaak zeer atletische en sterke jongens en meisjes maar met vaak een povere technische vaardigheid. Ook internationaal schaadt dit het aanzien van het topjudo. Nog steeds zijn er internationaal geweldige judoka’s te bewonderen maar vaak gaat het ook om een fysieke slijtageslag waar helaas weinig judo te genieten valt. De gemiddelde sportliefhebber is ondertussen allang afgehaakt.

De IJF heeft de opdracht om de judoregels zo te verbeteren dat negatief judo zo veel mogelijk wordt uitgebannen. Helaas is dat niet eenvoudig, dit laat echter onverlet dat de JBN vanuit een eigen visie de judosport dient te behartigen en de beoefening ervan dient te stimuleren.

 

Mijn voorstel zou zijn met een schoon vel papier te beginnen en bovenaan schrijven:

WAAROM IS DE JBN OPGERICHT?

Antwoord zal dan zijn: Om de beoefening van judo in Nederland te stimuleren.

Daarna volgt de vraag wat judo dan is?

Judo kent vele aspecten die allemaal zeer interessant zijn en aandacht verdienen. Al deze aspecten zijn prima in handen bij individuele experts die binnen JBN commissies hun kennis en kunde kunnen uitdragen. Judo-sport, de wedstrijd variant van randori, is wat het grote publiek echter met judo associeert. En dát is de kern van onze activiteit. Wanneer er geen grote groep van wedstrijdjudoka’s is in de leeftijd van 14 tot 30 jaar zijn er op termijn ook geen geïnteresseerde kata-enthousiastelingen, scheidsrechters, judoleraren, bestuursleden etc.

De judosport dient zich te herijken en een visie te ontwikkelen op de lange termijn. Het korte termijn beleid van de JBN van pak weg de afgelopen 25 jaar heeft voor de groei van onze sport vrijwel niets opgeleverd. Een discussie daarover is in diezelfde periode ook niet gevoerd, althans niet bij mijn weten.

De JBN zal haar taak als belangbehartiger van de judosport daarom opnieuw moeten invullen.

Alleen met marketingacties gaat dat nooit lukken.

 

24 november 2024

Robbert van der Geest

 

Wie is Robbert van der Geest?

Niet iedereen zal direct weten wie Robbert van der Geest is. Een korte introductie:

Robbert van der Geest: Een Bouwsteen van Judo in Haarlem en Daarbuiten

Robbert van der Geest is al decennialang een drijvende kracht achter de ontwikkeling van judo, niet alleen in Haarlem maar ook landelijk en internationaal. Zijn passie voor de sport, gecombineerd met een scherp organisatorisch en analytisch inzicht, heeft hem een icoon gemaakt in de judowereld.

Innovator en Inspirator

Als actief lid van de Judo Bond Nederland speelde Robbert een cruciale rol in het vormgeven van de toekomst van de sport. Hij was jarenlang uitgever van Judomagazine, waarin hij de Nederlandse judogemeenschap informeerde en inspireerde. Onder zijn leiding groeide het blad uit tot een essentieel platform voor judonieuws en -inzichten.

Zijn werk als organisator van de Europacups in Haarlem heeft wereldwijd indruk gemaakt. Deze toernooien stonden bekend om hun professionaliteit en innovatie en werden een blauwdruk voor hoe judocompetities tegenwoordig worden georganiseerd.

Lokale Held met een Brede Visie

In Haarlem creëerde Robbert met zijn judoclub een thuisbasis waar sporters van alle leeftijden en niveaus kunnen groeien. Zijn inspanningen reiken verder dan de mat: hij heeft ook programma’s opgezet voor kinderen met een beperking en draagt actief bij aan de inclusiviteit van de sport.

Een Blijvende Erfenis

Robbert van der Geest laat een onuitwisbare indruk achter. Zijn toewijding aan de judosport, zowel lokaal als internationaal, heeft niet alleen Haarlem op de kaart gezet, maar ook bijgedragen aan de wereldwijde professionalisering van judo. Hij is een ware ambassadeur van de sport en een inspiratiebron voor iedereen die betrokken is bij judo.

 

KRIJG 10% KORTING OP WWW.NIHONSPORT.NL MET DE CODE NIHONSPORTBLOG10

“Eeuwige band” In de greep van 35 Nederlandse judohelden

Marjolein van Unen en Hans Klippus hebben een boek geschreven met de titel “Eeuwige band”; in de greep van 35 Nederlandse judohelden.

Zie de informatie hierboven. Een aanrader!

Bestel het boek HIER

 

KRIJG 10% KORTING OP WWW.NIHONSPORT.NL MET DE CODE NIHONSPORTBLOG10

Peter Wetzer (Nihon Sport) ontvangt het boek van Marjolein van Unen

Emotionele intelligentie belangrijk onderdeel van mentale weerbaarheid

Jonge sporters die hun eigen emoties en die van anderen goed kunnen herkennen en benoemen, zijn mentaal weerbaarder. Door deze emotionele intelligentie te trainen, kunnen sporters mentaal weerbaarder worden en leren om beter met tegenslag en problemen in de sport om te gaan.

Lees HIER verder

HJP S305, Eetproblematiek en judo

In de vijfde podcast van 2023 was André in Amsterdam om een podcast te maken over een lastig thema ‘Eetproblematiek en Judo’.

Met Kars Zoon, judotrainer van Kenamju, sportpsycholoog en trainer van het (W)eet wat je doet project, Daniëlle Gommers-Vriezema, oud topjudoka, bondscach  VI team, Sportdiëtist, Karin de Bruin, sportpsycholoog en oprichter van weetwatjedoet en Tess een ervaringsdeskundige die mede door eetproblemen helaas de (wedstrijd)sport heeft moeten stoppen besprak André onderstaande thema’s:

  • het onderzoek van Jessica Gal en Karin de Bruin met daarin de prevalentie van eetstoornissen.
  • de ervaringen van een eetstoornis bij Tess (herkenning van het moment dat ze dacht nu is het fout, hoe ze eruit is gekomen, welk gedrag van trainers zij graag anders had gezien)
  • de ervaring van Danielle met gewicht maken en hoe ze hier als diëtist nu naar kijkt en welke tips zij heeft voor sporters en trainers
  • Tips voor judotrainers. Welke dingen kan je als trainer wel of niet doen om (jonge) sporters zo gezond/duurzaam mogelijk te laten sporten.
  • het afschaffen van gewichtsklassen bij de -12 en waar de JBN nu staat.

 

KRIJG 10% KORTING OP WWW.NIHONSPORT.NL MET DE CODE NIHONSPORTBLOG10

Hoe ga je om met kritiek op je kind?

Sportouder: Hoe ga je om met kritiek op je kind? Op de tribune en/of in de pers en/of op sociale media? Hoe reageer je als ouder als het even wat minder gaat in zijn/haar sport? Belang van onvoorwaardelijk achter je kind staan. Belang van plezier.

Podcast voetbalmoeder: https://lnkd.in/eAzy2U5v

In het Handboek voor jonge sporters, topsporters, topsportouders geef ik ouders tips hoe hiermee om te gaan. Bestellen: https://lnkd.in/eBjVrMQC

 

KRIJG 10% KORTING OP WWW.NIHONSPORT.NL MET DE CODE NIHONSPORTBLOG10

We gebruiken onder andere analytische cookies om ons websiteverkeer geanonimiseerd te analyseren, zodat we functionaliteit en effectiviteit kunnen aanpassen.
Meer informatie over de verwerkte gegevens kunt u lezen in onze privacystatement.

[X] Ik ga akkoord met bovengenoemde privacy verklaring